Σχόλια - Αναλύσεις

Σχόλια - Αναλύσεις (578)

kathimerin55Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

faa117Και υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που επιλέγω να μιλήσω γι' αυτό σήμερα.
Μέσα από όσα δημοσιοποιήθηκαν για το ιατρείο στο οποίο βρισκόταν, ακούσαμε ξανά όρους όπως «κβαντική ιατρική», «κβαντική βιοανάδραση», εναλλακτικές θεραπείες και άλλες αντίστοιχες πρακτικές.
 
Τι είναι πραγματικά η κβαντομηχανική και τι σχέση έχει ή δεν έχει με όλα αυτά που εδώ και χρόνια διαφημίζονται ως «κβαντικές θεραπείες»;
Γιατί οι λέξεις εντυπωσιάζουν.
«Κβαντικό». «Ενέργεια». «Συχνότητα». «Συντονισμός». «Ηλεκτρομαγνητικό πεδίο».
Όλα είναι πραγματικοί επιστημονικοί όροι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε θεραπεία που τους χρησιμοποιεί είναι επιστήμη.
 
Πέρα από την εκπαίδευση και τις πιστοποιήσεις που έχω ολοκληρώσει σε αντικείμενα όπως οι Νευροεπιστήμες η Γενετική, η Ογκολογία, συνθετική Βιολογία και συναφείς βιοϊατρικές επιστήμες, μέσα από προγράμματα πανεπιστημίων και οργανισμών όπως Harvard, MIT, Johns Hopkins και University of Colorado, αποφάσισα ότι, αν θέλω να έχω σοβαρή άποψη για όλα αυτά, πρέπει πρώτα να μάθω τι πραγματικά σημαίνει κβαντομηχανική.
faa113Μια στροφή της κοινής γνώμης σε ένα κόμμα-αποσυνάγωγο, όπως συνέβη στη Γερμανία, δείχνει μεταβολές όχι στις ιδέες, αλλά στο πώς αλλάζει ο τρόπος που ευρύτατα στρώματα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ιστορικά και τη θέση τους στον κόσμο.
Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική αλλαγή.
Είναι κάτι βαθύτερο που μας αφορά όλους, πέραν της Γερμανίας.
Ακολουθεί το άρθρο μου στο 247News :
Στη Σαξονία-Άνχαλτ βρίσκεται η πόλη που φιλοξενεί το Bauhaus, το κίνημα μοντερνισμού στην αρχιτεκτονική.

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) επιτέθηκε προεκλογικά στο Bauhaus ως «παρέκκλιση του μοντερνισμού» και πρότεινε την αντικατάσταση του συνθήματος του κρατιδίου από «Σκέψου μοντέρνα» (moderndenken) σε «Σκέψου γερμανικά» (Deutsch denken). Κάτι παρόμοιο είχαν επιχειρήσει και οι Γιαπωνέζοι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν επιχειρούσαν να υπερβούν την μοντέρνα σκέψη με το ιαπωνικό πνεύμα. Λεπτομέρειες για την πολιτική ανάλυση; Καθόλου.
 
Κάτι συμβαίνει εδώ με τη νίκη της AfD, και αυτό που συμβαίνει έχει βάθος. Μια παρόμοια στροφή της κοινής γνώμης σε ένα κόμμα-αποσυνάγωγο δείχνει μεταβολές όχι στις ιδέες, αλλά στο πώς αλλάζει ο τρόπος που στη Γερμανία ευρύτατα στρώματα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ιστορικά και τη θέση τους στον κόσμο. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική αλλαγή. Είναι αλλαγή του καθεστώτος ιστορικότητας. Η μεταπολεμική πολιτική τάξη και η συνταγματική φιλελεύθερη κουλτούρα στη Γερμανία βασίστηκαν στην έννοια της «αποναζιστικοποίησης» (Entnazifizierung). Είχε πολύ ευρύτερο περιεχόμενο από τη δική μας «αποχουντοποίηση» και πολύ μεγαλύτερο βάθος και φιλοσοφική επεξεργασία.
 
Στον πυρήνα της έννοιας αυτής ήταν το να λογαριαστούν οι Γερμανοί με το παρελθόν τους (Vergangenheitsbewältigung). Όχι να αποστηθίσουν την ιστορία τους, αλλά να την σκεφτούν κριτικά. Να δουν κατάματα τα εγκλήματά τους και να αναγνωρίσουν τις αιτίες που τους οδήγησαν σ’ αυτά. Πάνω σε αυτές τις έννοιες δημιουργήθηκε η δημόσια κουλτούρα αυτοκριτικής μνήμης: ενοχή, ευθύνη, Ολοκαύτωμα, δημοκρατία, συνταγματικό πατριωτισμό (Verfassungspatriotismus). Γρήγορα η μετατροπή ενός παρόμοιου αιτήματος μεταβλήθηκε σε μια κωδικοποιημένη ηθική κατήχηση ως προς την ιστορία. Μια κατήχηση που στάθηκε αδύνατο να διατρήσει τη μαζική νοοτροπία του τί μπορεί να είναι ένας Γερμανός. Να αισθάνεται ταυτόχρονα ως η ατμομηχανή της Ευρώπης και της ΕΕ, ως το βιομηχανικό και τεχνολογικό εργαστήριό της, ως ο κληρονόμος του Μπαχ, του Γκαίτε και της μεγάλης φιλοσοφικής παράδοσης, και ταυτόχρονα ως μέλος ενός αποτυχημένου έθνους που υποκίνησε δυο παγκόσμιους πολέμους, που έσπασε τα μούτρα του και στους δυο με άπειρα θύματα, που διαλύθηκε το κράτος του που θεωρούσε απαύγασμα του πολιτισμού του, που εν τέλει, αντιλαμβανόταν την ιστορία του ως ενοχή. Ενοχή για το Ολοκαύτωμα που επεκτεινόταν ως το να μην αναγνωρίζει καμιά άλλη σύγχρονη γενοκτονία όπως αυτή που διέπραξαν οι πατέρες του. Πόσο σε βάθος, και πόσο σε χρόνο, θα μπορούσε να επικρατήσει μια επιβεβλημένη απέξω και από πάνω αίσθηση πατροκτονίας; Πόσο θα μπορούσε να αντέξει μια αίσθηση ιστορίας η οποία εστιάζεται στο σφάλμα της ιστορικής πορείας;
 
Μια από τις κεντρικές θέσεις της AfD είναι η αναθεώρηση της διδασκαλίας της ιστορίας, ώστε να δοθεί τέλος στον «εθνικό μαζοχισμό» και στη «διαιώνιση μιας νεύρωσης» γύρω από τον ναζισμό. Δεν πρόκειται για κάτι επί μέρους. Είναι η αντίδραση στην αρνητική συνείδηση μέσα από την οποία όχι μόνο τα λαϊκά στρώματα που δεν συμμετέχουν στα πολιτισμικά δρώμενα, αλλά μεγάλο μέρος των μεσαίων και καλλιεργημένων στρωμάτων μοιραζόταν. Η νίκη της AfD εκφράζει την αντιστροφή αυτής της αρνητικής συνείδησης. Όπως και η νίκη του Χίτλερ στον Μεσοπόλεμο εξέφραζε την αντίδραση στην ταπείνωση στην ήττα του 1918 και στην πολιτική που επέβαλαν οι δυτικοί σύμμαχοι.
 
Και εδώ ερχόμαστε στην αντιπαράθεση ανάμεσα στον μοντερνισμό και το γερμανικό πνεύμα. Στην Σαξονία-Άνχαλτ, όμως, όπως και στην παλιά πρώην Ανατολική Γερμανία, υπάρχει και ένα δεύτερο ηττημένο παρελθόν. Και αυτό προέρχεται από την εμπειρία της από το 1945 ως το 1989, από την εμπειρία της DDR, δηλαδή της Λαϊκής Δημοκρατίας. Είναι μια συνείδηση στέρησης. Η Ostalgie, δεν σημαίνει νοσταλγία του κομμουνισμού, αλλά ταύτιση με εκείνους που ανέτρεψαν τον κομμουνισμό. Διαμαρτύρεται για την έλλειψη αναγνώρισης σε αυτούς που έριξαν το τείχος, στους πραγματικούς πρωταγωνιστές του ιστορικού 1989, και οι οποίοι, παρά τις υποσχέσεις, από τότε, θεωρούνται δευτεροκλασάτοι Γερμανοί. Η εξέγερση εναντίον αυτής της διπλής αρνητικής συνείδησης έρχεται ως αντίστροφή του στίγματος και ως προβολή, στη θέση του, της ταυτότητας και της υπερηφάνειας. Γι’ αυτό και η αντίδραση απέναντι στη «στένωση» (Verengung) της Γερμανικής ιστορίας μέσω της επικέντρωσής της στα σφάλματα του 20ου αιώνα, και το άνοιγμα στην μεγάλη γερμανική διαχρονία.
 
Τον προηγούμενο μήνα, η κοινοβουλευτική ομάδα της AfD ζήτησε επίσημα μια «θεμελιώδη ανακατεύθυνση της γερμανικής κουλτούρας μνήμης» προς τις «κορυφές» και όχι μόνο τις «σκοτεινές σελίδες» της γερμανικής ιστορίας. Μην νομίζουμε ότι το αίτημα αυτό είναι μόνο γερμανικό. Η ανάγκη να γίνεται αντιληπτή μια χώρα ως μια διαχρονική και σε βάθος αιώνων ιστορία που υπερβαίνει τη μοντέρνα εποχή είναι μια παγκόσμια τάση της εποχής που εκφράζεται με την ανάδυση της έννοιας της πολιτισμικής επικράτειας (civilizational state). Η Κίνα, η Ρωσία, η Τουρκία δεν περιορίζονται στην τραυματική μοντέρνα φάση της ιστορίας τους και δεν σκέπτονται μοντέρνα αλλά εθνικά. Η AfD και επιχειρεί μια διπλή αντιστροφή: από την ενοχή στην υπερηφάνεια· από την υστέρηση στην αυθεντικότητα· από το «εμείς είμαστε το πρόβλημα» στο «οι άλλοι μάς έχουν καταστήσει πρόβλημα». Αυτή η αντιστροφή της διπλής αρνητικής συνείδησης δεν εξαφανίζει το στοιχείο της αρνητικότητας αλλά το μεταβιβάζει. Πού; Μα στους ξένους, ζητώντας όχι μόνο την απαγόρευση νέων μεταναστεύσεων, αλλά την ξενηλασία (remigration, επαναπροώθηση). Επιμένω όμως στην ελληνική λέξη ξενηλασία, γιατί εκφράζει μια βαθιά πολιτισμική αντίδραση των κοινωνιών όταν αισθάνονται ότι απειλούνται, με μεγάλο ιστορικό βάθος, πέραν των ορίων της νεωτερικότητας.
 
Αλλά η αντιστροφή της διπλής αρνητικής συνείδησης δεν αφορά μόνο την ξενηλασία. Περιλαμβάνει και την φιλελεύθερη ελίτ που επιβάλλει πολυπολιτισμικότητα, πολιτική ορθότητα, ανεκτική μεταναστευτική πολιτική, πράσινη μετάβαση, ευρωπαϊσμό και μια «ενοχική» σχέση προς τη γερμανική ιστορία. Και εδώ είναι το κλειδί για να καταλάβουμε πώς ό,τι συμβαίνει στην Σαξονία-Άνχαλτ αφορά όλη τη Γερμανία, και ό,τι αφορά τη Γερμανία αφορά στο σύνολό της την πολιτική κουλτούρα που εγκαθιδρύθηκε ως υπέρβαση του πολέμου και στη συνέχεια των κληρονομιών που ο πόλεμος αυτός άφησε στη Δύση. Η απόρριψη και καταδίωξη του Άλλου γίνεται μηχανισμός αποκατάστασης του τραυματισμένου Εμείς.
mitsotakisΕπιχείρησε μια συντεταγμένη κοινωνική και εκλογική διεύρυνση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος με το οποίο ασκεί τη διακυβέρνηση.
 
Επιστρέφει ένα μέρος των πλεονασμάτων σε πολλές κοινωνικές κατηγορίες, χωρίς προφανώς να αλλάζει τον τρόπο πρωτογενούς διανομής του πλούτου ούτε την κεντρική λογική ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών.
 
Όπως έχει διατυπωθεί από καλούς οικονομολόγους, αντιστρέφει τον κλασικό κεϋνσιανισμό φτιάχνοντας ένα υπόδειγμα «δεξιού κεϋνσιανισμού» που σημαίνει ότι η ενεργή ζήτηση μέσω των κρατικών πολιτικών δεν γίνεται με την ενίσχυση του λαϊκού εισοδήματος,

news5Αντώνης Λιάκος. “Θα’ πρεπε όμως να έχει γίνει συνείδηση, μετά την τραγωδία του 1974, ότι η εθνικιστική πολιτική αποβαίνει σε βάρος της χώρας και των εθνικών συμφερόντων.

Στην συγκεκριμένη όμως πολιτική συμμαχίας με το Ισραήλ, τα πράγματα δεν είναι υπόθεση συγκυρίας, αλλά εθνικού προσανατολισμού.

Με λίγα λόγια, η Ελλάδα εγκαταλείπει την ευρωπαϊκή θέση, για να μπει στους ανταγωνισμούς της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

aenaonΠαρουσία του Πρωθυπουργού υπογράφηκε η σύμβαση για το νέο Μητροπολιτικό Πάρκο – Τον Νοέμβριο στήνεται το εργοτάξιο, στις αρχές του 2027 ξεκινούν οι εργασίες και το 2029 αναμένεται η παράδοση ολόκληρου του έργου.

Η σύμβαση υπογράφηκε μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής και του αναδόχου σχήματος ΤΕΡΝΑ – ΜΕΤΚΑ – ΗΛΙΟΧΩΡΑ – ΕΛΕΜΚΑ, μετά την ολοκλήρωση του προσυμβατικού ελέγχου από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Πρόκειται ουσιαστικά για το τελευταίο μεγάλο διοικητικό βήμα πριν από την εγκατάσταση του εργοταξίου και την έναρξη των κύριων κατασκευαστικών εργασιών.

daiana1Κάποια στιγμή, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '80, τσάκωσα τον εαυτό μου να διαβάζει στην αρχή τους τίτλους των ειδήσεων και των άρθρων για την πριγκίπισσα Νταϊάνα της Ουαλίας και σύζυγο του διαδόχου του Αγγλικού θρόνου Καρόλου και σιγά σιγά, έστω και επί τροχάδην διάβαζα ολόκληρα τα άρθρα. Παράξενο αυτό για μένα, γιατί ποτέ μου βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκηπες και πριγκίπισσες, αληθινοί και φανταστικοί, δεν είχαν καταφέρει από μικρό να με εμπνεύσουν από όσα διάβαζα γι'αυτούς στην Ιστορία και στα παραμύθια.

Αυτή η Νταϊάνα όμως, κατάφερε με αυτά που έλεγε και έκανε, με την εκπομπή της και το στυλ της κάπως να την συμπαθήσω. Τότε μάλιστα που πήρε διαζύγιο από τον Κάρολο τα αστεράκια υπέρ της μέσα μου αυξήθηκαν. 

Όταν στις 31 Αυγούστου του 1997 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα μαζί με τον Αιγύπτιο εραστή της Ντόντι ελ Φαγιέτ στο Παρίσι ένα σύννεφο λύπης πέρασε επί τροχάδην από τα ενδότερά μου.  Κάποια στοιχεία του βίου της και των έργων της  ΕΔΩ/ sansimera.gr/biographies  

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2026 10:58

Κατώτατος κοινός παρονομαστής, του Χρήστου Χωμενίδη

Επιλέγων ή Συντάκτης

akrita1Η Έλενα Ακρίτα με απωθεί. Βρίσκω την καλλιέργειά της επιφανειακή. Το χιούμορ της προβλέψιμο και άνοστο, καθώς δεν διαθέτει ψήγμα αυτοσαρκασμού.

Την κοινωνική της ευαισθησία ναρκισσιστική σχεδόν – νοιώθω ότι ψάχνει αδικημένους για να τους εναγκαλίζεται, αποσπασματικά, εντυπωσιοθηρικά, χωρίς να έχει πολιτική σκέψη και σχέδιο για τη χώρα.

Όσο για την αντίδρασή της στο πέρασμα του χρόνου, μού φαίνεται στερούμενη παντός φλέγματος και σοφίας. Το να γερνάς επιτυχώς - το λέω έχοντας πατήσει πλέον τα εξήντα - σημαίνει να μαλακώνεις.

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2026 02:12

Ήρθε ο βασιλιάς στο χωριό, του Παντελή Σαββίδη

Επιλέγων ή Συντάκτης

anixnefsisΚαιρό είχαμε να δούμε τέτοια πανηγύρια. Η επέκταση του μετρό προς την Καλαμαριά είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό έργο. Πέντε νέοι σταθμοί –«Νομαρχία», «Καλαμαριά», «Αρετσού», «Νέα Κρήνη» και «Μίκρα»– προστέθηκαν στο υφιστάμενο δίκτυο, βελτιώνοντας τις μετακινήσεις στην ανατολική Θεσσαλονίκη.

Οι Θεσσαλονικείς δικαιούνται να χαρούν. Εκείνο που δεν δικαιολογείται είναι η προσπάθεια να παρουσιαστεί η παράδοση μιας αναγκαίας υποδομής ως περίπου ιστορικό κατόρθωμα της εξουσίας.

turismosΞένια Κουναλάκη: Συγγνώμη, πρέπει να κάνω ένα restart», λέει η ευγενική σερβιτόρα δείχνοντας το εκτός λειτουργίας POS. Βαριέμαι να περιμένω και δίνω μετρητά. «Δυστυχώς, οι παντόφλες μάς τελείωσαν», λέει η ρεσεψιονίστ με το αφοπλιστικό χαμόγελο και δεν μπορώ να της θυμώσω.

Μου έχει εξηγήσει, άλλωστε, ότι δουλεύει μέσα στον ήλιο, γιατί η τέντα πάνω από το κεφάλι της είναι διάτρητη. Αφήνω φιλοδώρημα, περπατάω ξυπόλυτη, η ζωή είναι ωραία το καλοκαίρι, καλή καρδιά.

Οι ξένοι τουρίστες, όμως, δεν είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν τη «Σεζόν» (εκδ. Αντίποδες, 2026) για να κάνουν τα στραβά μάτια και να μην ξεσπούν στους νέους εργαζομένους, που αποτελούν τη βιτρίνα της υποτιθέμενης «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας.

Η άμεση και έμμεση συνεισφορά του τουρισμού στη χώρα αγγίζει το 35% του ΑΕΠ.