Νίκος Γιαννόπουλος. To ίδιο χιλιοπαιγμένο σήριαλ που παρακολουθούμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή στην ελληνική εκπαίδευση «προβάλλεται» και πάλι αυτόν τον Σεπτέμβριο. Τα σχολεία άνοιξαν μέσα σε τυμπανοκρουσίες και υπουργική αυταρέσκεια ότι «όλα είναι έτοιμα» για να αποδειχθεί, ύστερα από μόλις μερικές ημέρες μαθημάτων, ότι η ετοιμότητα για το υπουργείο Παιδείας είναι μία έννοια μάλλον σχετική. Μπορεί βέβαια να άλλαξε ο υπουργός σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια (Πιερρακάκης αντί Κεραμέως), αλλά ως γνωστόν, όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ίδια μένουν...

Απόστολος Λακασάς. Κατά την πρώτη περίοδο των κυβερνητικών θητειών, οι φρέσκοι υπουργοί ξετυλίγουν τα μεταρρυθμιστικά τους σχέδια – προεκλογικά, πολλοί λίγοι τους δίνουν σημασία. Κάτι τέτοιο θα κάνει με τη νέα σχολική χρονιά η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Οσοι θυμούνται, και κατά καιρούς επικαλούνται, τη φράση του Γάλλου φιλοσόφου και συγγραφέα την περίοδο του Διαφωτισμού, Κλοντ Αντριέν Ελβέτιου, πως «η παιδεία μπορεί τα πάντα», γνωρίζουν ότι οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία δεν έχουν ορατό χρονικό ορίζοντα για να αποδώσουν. Ούτε τα οφέλη τους είναι εύκολα να εντοπιστούν. Επίσης η επιτυχία τους απαιτεί πολιτική συναίνεση, επιμονή και επιμονή. Χαρακτηριστικά, στη Φινλανδία η ιδέα για το ενιαίο σύστημα εκπαίδευσης προτάθηκε από διακομματική επιτροπή το 1947, ψηφίστηκε το 1963 και υλοποιήθηκε πλήρως το 1979.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 26ου Δημοτικού Σχολείου στο Ίλιον μιλάει στην Δήμητρα Τριανταφύλλου για τις παρεμβάσεις που το μεταμόρφωσαν.

Πριν από τρία χρόνια, ο Αναστάσιος Ντεβές, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 26ου Δημοτικού Σχολείου στο Ίλιον, αισθάνθηκε πως κάτι έπρεπε να γίνει με το κλειστό και «βουβό» λόγω πανδημίας, σχολείο.

Απόστολος Λακασάς. Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω για την αξία της τέχνης ως μορφωτικού – εκπαιδευτικού μέσου των μαθητών; Ως μέσο κοινωνικοποίησης των παιδιών, ως τρόπο καλλιέργειας των δεξιοτήτων της συνεργατικότητας, της ανάπτυξης της έκφρασης, ως εργαλείο κατανόησης της ελληνικής γλώσσας, του πολιτισμού μας, αλλά και ως όχημα δημιουργικότητας και ανάπτυξης της κριτικής σκέψης των παιδιών; Οχι. Ωστόσο η τέχνη ποτέ δεν κατάφερε να βρει τη θέση που της αξίζει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η βαρύτητα που δίνει το σχολείο στην εξοικείωση των μαθητών με τις μορφές της τέχνης αποτυπώνει τα βαρίδια του συστήματος. Ο βασικός λόγος είναι τα στεγανά που ορθώνει η συντεχνιακή λογική, την οποία –με πολιτική απόφαση– υπηρετεί εδώ και δεκαετίες το αναλυτικό και το ωρολόγιο πρόγραμμα.