Σούζη Παλαιοκώστα
Elena Lymperopoulou: Δεν ξέρω αν ο έρωτας είναι πράγματι η συνάντηση δύο ελλείψεων. Πάντα κάτι με δυσκόλευε σ’ αυτή τη σκέψη
Ίσως γιατί, όταν ερωτεύτηκα, δεν ένιωσα ποτέ ότι απέναντί μου στεκόταν κάποιος για να συμπληρώσει αυτό που μου έλειπε. Περισσότερο ένιωσα ότι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους εμφανίζεται κάτι που πριν δεν υπήρχε.Γκιντεόν Λεβί: Η ταινία «Νάζα» διέλυσε όλες τις μάσκες — η υστερία αποκάλυψε επίσης το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας του Ισραήλ. Haaretz, 17.9.26, από το fb
Νικόλας Σεβαστάκης : Ηλίας Κασιδιάρη, η (νέα) εποχή των τεράτων
Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.
ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.
Χριστίνα Γαλανοπούλου: Την Παρασκευή (11/9, 20.30) επιτέθηκαν στη μητέρα μου και σ’ εμένα πέντε άτομα επί των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας
Ο ένας έσπρωξε εμένα που ενστικτωδώς μπήκα μπροστά της, ο άλλος γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τη μητέρα μου, την άρπαξε από το πουκάμισο πιστεύοντας ότι μπορεί να της βγάλει την τσάντα που είχε περασμένη χιαστί και τελικά την έσυρε από μία μικρή αλυσίδα που είχε στο λαιμό, μέχρι που της την έσπασε, πετώντας την με το πρόσωπο στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι έκαναν μπούγιο γύρω μας, μέχρι να τελειώσουν. Γερμανική ακροδεξιά (Afd) και διπλή αρνητική συνείδηση, του Antonis Liakos
Μια στροφή της κοινής γνώμης σε ένα κόμμα-αποσυνάγωγο, όπως συνέβη στη Γερμανία, δείχνει μεταβολές όχι στις ιδέες, αλλά στο πώς αλλάζει ο τρόπος που ευρύτατα στρώματα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ιστορικά και τη θέση τους στον κόσμο. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) επιτέθηκε προεκλογικά στο Bauhaus ως «παρέκκλιση του μοντερνισμού» και πρότεινε την αντικατάσταση του συνθήματος του κρατιδίου από «Σκέψου μοντέρνα» (moderndenken) σε «Σκέψου γερμανικά» (Deutsch denken). Κάτι παρόμοιο είχαν επιχειρήσει και οι Γιαπωνέζοι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν επιχειρούσαν να υπερβούν την μοντέρνα σκέψη με το ιαπωνικό πνεύμα. Λεπτομέρειες για την πολιτική ανάλυση; Καθόλου.
Ωδή Σια, του Γιώργου Χουλιάρα
Στις συμπληγάδες μεταξύ Χόλιγουντ και Τσινετσιτά
το τέλος σίκουελ ονειρεύεται τυφλός σεναριογράφος
αφού κάθε του λέξη με χίλιες εικόνες ισοδυναμεί
Τι ραψωδίες, τι άσματα, τι διαλόγους μοντάρουν, τι ωδές
και δρόμους ανοίγουν οι κατάσκοποι των θεών
που με κινηματογραφούν, σκέφτεται ο πρωταγωνιστής
Είναι και οι θεοί θεατές του έργου τους και ας παρεμβαίνουν
με δικαίωμα παραγωγού αλλάζοντας το μοντάζ στα πλάνα
μήπως η υπόθεση γίνει πιο κατανοητή από το κοινό
Angelos Tsekeris, από το fb: Αυτό που δεν μου άρεσε στον Τσίπρα προχθές στην Θεσσαλονίκη, είναι ότι ήταν ίδιος με τις πρώτες εκλογές του 2023
Τότε που το τρίπτυχο «αύξηση μισθών- μείωση τιμών - μείωση χρεών» δεν είχε περάσει καθόλου - μα καθόλου όμως - στα στρώματα στα οποία απευθύνονταν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ακριβώς όπως στις εκλογές του 2023, έτσι και τώρα, επαναλαμβάνεται η ίδια χορογραφία. Ο Τσίπρας εξαγγέλλει ένα ευρύ οικονομικό πρόγραμμα με πολλά μέτρα για την στήριξη του κοινωνικού κράτους και ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών. Και η κυβέρνηση τα υπερκοστολογεί και φωνάζει ότι έτσι με αυτή την ανευθυνότητα η χώρα οδηγείται στα βράχια. Ηλίας Πετρόπουλος ( Αθήνα, Ιούνιος, 1928 - Παρίσι, 3 Σεπτεμβρίου 2003) : Ο «λαογράφος του άστεως» + Η Έλλη Λαμπέτη και η απαγγελία της των ποιημάτων του Καβάφη
Λαογράφος, ποιητής, πεζογράφος, μελετητής των εικαστικών τεχνών, του Καραγκιόζη και της γελοιογραφίας, ενδυματολόγος, μεταφραστής, βιογράφος, γλωσσολόγος, φωτογράφος, εικονογράφος και ερευνητής του ρεμπέτικου, ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε για τον υπόκοσμο, τη φυλακή, την πορνεία και τη σεξουαλικότητα και καταδικάστηκε κατ’ επανάληψη για τα βιβλία του.
Με την πρωτοτυπία των θεμάτων του και την ελευθεριότητα του ύφους του, διαμόρφωσε το δικό του χώρο μέσα στην ελληνική γραμματεία και άφησε το εμφανές αποτύπωμά του.
Αυτό το ακριβοπληρωμένο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που κυριαρχεί χρόνια τώρα είναι δυνατόν να μας ικανοποιεί ακόμα;
Ξένια Κουναλάκη: Συγγνώμη, πρέπει να κάνω ένα restart», λέει η ευγενική σερβιτόρα δείχνοντας το εκτός λειτουργίας POS. Βαριέμαι να περιμένω και δίνω μετρητά. «Δυστυχώς, οι παντόφλες μάς τελείωσαν», λέει η ρεσεψιονίστ με το αφοπλιστικό χαμόγελο και δεν μπορώ να της θυμώσω.
Μου έχει εξηγήσει, άλλωστε, ότι δουλεύει μέσα στον ήλιο, γιατί η τέντα πάνω από το κεφάλι της είναι διάτρητη. Αφήνω φιλοδώρημα, περπατάω ξυπόλυτη, η ζωή είναι ωραία το καλοκαίρι, καλή καρδιά.
Οι ξένοι τουρίστες, όμως, δεν είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν τη «Σεζόν» (εκδ. Αντίποδες, 2026) για να κάνουν τα στραβά μάτια και να μην ξεσπούν στους νέους εργαζομένους, που αποτελούν τη βιτρίνα της υποτιθέμενης «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας.
Η άμεση και έμμεση συνεισφορά του τουρισμού στη χώρα αγγίζει το 35% του ΑΕΠ.
Χάνοντας το μέτρο: Η ομορφιά που χάθηκε μέσα στο «περισσότερο»
Η Τζίνα Σωτηροπούλου γράφει για την απώλεια της απλότητας και της ομορφιάς στην αρχιτεκτονική, τις πόλεις, τον τουρισμό, αλλά και στις ίδιες τις σχέσεις μας.
Έχουμε χάσει την αίσθηση της ομορφιάς, της κλίμακας, του ρυθμού, της απλότητας, της αφαίρεσης, της γεωμετρίας, της υλικότητας, της σύνθεσης. Όχι μόνο στην αρχιτεκτονική. Παντού. Έχουμε χάσει εκείνη την ενστικτώδη ικανότητα να καταλαβαίνουμε πότε κάτι είναι αρκετό.