Σούζη Παλαιοκώστα
Το καμουφλάζ του πένθους, της Φωτεινής Τσαλίκογλου
Μια συζήτηση του 15χρονου Στέφανου με τον Ντάνιελ, που είναι πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης. Μπορεί μια μηχανή να παράσχει πραγματική παρηγοριά; Υπάρχουν όρια στη διαχείριση της ανθρώπινης απώλειας;
Αγαπημένε μου Ντάνιελ, σου αρέσει το όνομα που σου έδωσα;
– Είναι συμπαθητικό, cool και όχι συνηθισμένο, έγραψες στην οθόνη.
Χαμογέλασα. Δεν ξέρω αν είδες ή αν ένιωσες το χαμόγελό μου. Από τότε γίναμε αχώριστοι. Σου έλεγα τα πάντα. Για τα τσιγάρα του μπαμπά που κρυφά κάπνιζα, για το σχολείο που δεν άντεχα. Για τις Πανελλαδικές που πλησιάζουν. Πώς θα καταφέρω να αποστηθίσω πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν για να κάνω στο τέλος κάτι που ίσως με ενδιαφέρει; Kι αν αυτό το κάτι πάψει στο τέλος να με ενδιαφέρει;
H Cosco -ΟΛΠ τροποποιεί το καταστατικό της με άμεσες επιπτώσεις στην Τοπική αγορά και την τοπική κοινωνία, Παρατηρητήριο Πειραϊκής, από το fb
H προτεινόμενη αλλαγή μέσα στον Αύγουστο , στο Άρθρο 2 του Καταστατικού της ΟΛΠ Α.Ε. («Σκοπός της Εταιρείας») δεν αποτελεί μια τυπική νομική προσαρμογή, αλλά μια δομική μετάλλαξη.Ο συλλογικός ναρκισσισμός των ελίτ και η άνοδος του τραμπισμού
Σώτη Τριανταφφύλου. Παλιό χρήμα, νέο χρήμα, ο Ντόναλντ Τραμπ και οι μορφές της παθολογίας του ναρκισσισμού
Ο ναρκισσισμός και η γέννηση του τραμπισμού: Από τις αμερικανικές ελίτ μέχρι τον Ντόναλντ Τραμπ και τους οπαδούς του
Η παθολογία των αμερικανικών ελίτ που ευνόησε την άνοδο του τραμπισμού είναι μια δέσμη φαινομένων που παρατηρούμε σε πολλές ομάδες που αισθάνονται ανώτερες από άλλες. Αν αυτό που χαρακτηρίζουμε «λαϊκισμό» εκλαμβάνει τον λαό ως οντότητα με περισσή σοφία και δίκιο σε όλα, η ελιτιστική στάση τον περιφρονεί —είτε απροκάλυπτα είτε ανομολόγητα.
Ψυχογραφίες του έθνους: Ο Στέλιος Ράμφος και η στροφή της σκέψης του, του Νικόλα Σεβαστάκη + ο Θεοφάνης Τάσης για τον στοχαστικό πλου που τελείωσε
Τι μπορούμε να καταλάβουμε μελετώντας σοβαρά τις μετατοπίσεις του εκλιπόντος «φιλο-φιλοσόφου»;
ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΕΙΠΩΘΕΙ και γραφτεί αρκετά για τον Στέλιο Ράμφο, την παρουσία του στα γράμματα και την πορεία του. Όσο μπόρεσα να διαβάσω επιλεκτικά, τα περισσότερα σχολίασαν κυρίως τις όψιμες πολιτικές χρήσεις της παρέμβασής του, ιδίως στην περίοδο μετά το 2010.
Υπήρξε ένα κύμα υπενθυμίσεων γύρω από την κριτική του στον «λαϊκισμό», τις αποστάσεις από το βραχύβιο νεανικό αριστερό παρελθόν και την εν γένει συμπόρευση του εκλιπόντος με τον συμβατικό «μεταρρυθμισμό» στην εποχή των Μνημονίων.
Η πιο σπάνια ανθρώπινη τέχνη σήμερα είναι να ακούς, ναι καλέ, όπως η Παναγία που μας ακούει γιατί μας αγαπάει, έτσι δεν είναι;
Ζούμε εδώ και αρκετά χρόνια την εποχή της αποξένωσης και του ατομικισμού. Από τότε που μπήκαν τα social media στη ζωή μας και οι ρυθμοί των μεγαλουπόλεων έγιναν φρενήρεις, όλο και περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν λιγότερο από τα σπίτια τους, μειώνουν τις διαπροσωπικές επαφές, επικεντρώνονται στη φροντίδα του εαυτού και δυστυχώς μερικοί από αυτούς έχουν γίνει εξαιρετικά εγωκεντρικοί.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καλλιεργήσει ένα διαφορετικό εγώ, ένα εγώ που έχει ξεχάσει τη διαδικασία της σύνδεσης με τον άλλον, τον φίλο, τον σύντροφο ή τον συνάδελφο.
Η νέα νίκη της αμερικάνικης αριστεράς και η δύσκολη κομματική επανένωση των Δημοκρατικών
Το Μίσιγκαν* δεν είναι μια ακόμη πολιτεία στον εκλογικό χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι μία από τις πολιτικά πιο κρίσιμες πολιτείες της χώρας, ένας τόπος όπου συναντώνται η ιστορία της βιομηχανικής εργατικής τάξης, η παράδοση των συνδικάτων, οι μεγάλες κοινωνικές μεταβολές και οι εκλογικές αναμετρήσεις που συχνά κρίνουν την πορεία ολόκληρης της χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται μία από τις σημαντικότερες «πολιτείες-κλειδιά» στις προεδρικές εκλογές: το 2016 πέρασε στους Ρεπουμπλικάνους για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, συμβάλλοντας στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ το 2020 επέστρεψε στους Δημοκρατικούς με τον Τζο Μπάιντεν.
Η UEFA* παραγγέλνει ανεξάρτητη έρευνα για το “ξεπούλημα” του Μουντιάλ από τον Ινφαντίνο & οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κατά του Ινφαντίνο
Ανένδοτη απέναντι στη γραπτή απολογία που απέστειλε ο Τζάνι Ινφαντίνο προς τις 211 ομοσπονδίες-μέλη της FIFA εμφανίζεται η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (UEFA), στον απόηχο των συνομιλιών διαχείρισης κρίσης που πραγματοποιήθηκαν στο Μαρόκο.
Οικογένειες του μέλλοντος κι εδώ, εννοείται και δυτικά μας, κι απ' ότι φαίνεται σιγά σιγά και παντού ....και βεβαίως και θα υπάρχουν λόγοι εν δράση γι'αυτήν την αλλαγή
Άρης Αλεξανδρής. Tι δήλωσε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, προσκεκλημένη σε εκδήλωση; Οτι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος». Θα μπορούσε να κυριολεκτεί; Θα μπορούσε να απεργάζεται την εξολόθρευση των υπαρχουσών οικογενειών ή να καταστήσει τη δημιουργία νέων οικογενειών αδύνατη με κάποιο νομοσχέδιο; Μάλλον όχι. Τι εννοούσε; Οτι η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος δεν θα έχει μία ορισμένη μορφή, αλλά πολλές εναλλακτικές. Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος, δηλαδή, όπως τη φαντάζονται όσοι παραμένουν προσκολλημένοι στο αναλλοίωτο πρότυπο του παρελθόντος.
Διαχείριση πένθους στη χώρα της χαράς, του Πέτρου Τατσόπουλου
"Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν η μια με την άλλη, η κάθε δυστυχισμένη είναι δυστυχισμένη κατά τον δικό της τρόπο". Η αριστουργηματική εισαγωγική πρόταση στην "Άννα Καρένινα" (1877) του Λέοντα Τολστόι έρχεται κι επανέρχεται διαχρονικά να μας υπενθυμίσει πως, ό,τι και αν ισχυρίζονται οι σύγχρονοι life coaches που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, δεν υπάρχουν ούτε πρετ-α-πορτέ υποδείξεις για τη διαχείριση του πένθους, ούτε "εύθετος" χρόνος για τον τερματισμό του. Άλλοι πενθούν μια στιγμή και άλλη πενθούν μια ζωή.
Το τέταρτο μνημόνιο της τρόικας εσωτερικού, του Nikos Xydakis
Και το νερό και τα μνημεία και τη γη και τον αέρα, όλα θα τα πουλήσουν. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για ασφάλεια δικαίου και συνέχεια κράτους;