Ομάδα διαχείρισης
Απ'ευθείας σύνδεση με τις σημειώσεις και τα έργα του Νεύτωνα
"Δεν ξέρω πως μπορεί να φαίνομαι στον κόσμο, όμως η ιδέα που έχω για τον εαυτό μου είναι εκείνη ενός παιδιού που παίζει στην ακρογιαλιά και διασκεδάζει ανακαλύπτοντας που και που κανένα χαλίκι πιο λείο από τα συνηθισμένα ή κανένα χαριτωμένο όστρακο, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας στέκεται όλος μυστικά μπροστά μου".
SECRET GIGS : Μουσικός διαγωνισμός για εφήβους στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Το 2013-2014 η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών θα διοργανώσει τρεις συναυλίες με μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα της εναλλακτικής ελληνικής σκηνής: Avaaz ( φωνή, τραγούδι ), ο γίγαντας που ξύπνησε
Σε ολόκληρο τον πλανήτη, εκατομμύρια άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, έχουν κατακλύσει τους δρόμους και το διαδίκτυο διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο και ένα τέλος στη διαφθορά και την αδικία. Ένα καινούριο hashtag στο Twitter στη Βραζιλία τα λέει όλα: O Gigante Acordou. Που σημαίνει: “Ο γίγαντας ξύπνησε”.
Βίος και Πολιτεία στο αλσάκι με τα αλμυρίκια στην Τερψιχόρη. Είσοδος ελεύθερη
ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ
Με αφορμή μία εκδήλωσε που διοργάνωσε ο Δήμος Πειραιά στη Φρεαττύδα
Παρέμβαση πραγματοποιήσαμε σήμερα, Κυριακή 28/07/13, κάτοικοι του Πειραιά μέλη της "Πρωτοβουλίας Κατοίκων για τις παραλίες Φρεαττύδα και Βοτσαλάκια". Κατά την παρέμβασή μας μοιράσαμε κείμενο, με το οποίο ενημερώναμε τους συμπολίτες μας
6) Το πάθος χιλιάδες φορές
Το πάθος χιλιάδες φορές
Ήταν πριν τρία χρόνια, ένα ανοιξιάτικο σούρουπο, με τη περιφορά του επιταφίου. Είχαν κάνα δίμηνο πάλι να την δουν, κι αίφνης, καθώς κατέβαινε το ξόδι του Χριστού από την εκκλησία προς την αγορά, μπροστά μπροστά βλέπουν τη σκύλα τους την Κούσα! Στην κεφαλή, να προηγείται: οι ψάλτες, τα εξαπτέρυγα, ο παπάς, φυσικά κι ο ίδιος ο επιτάφιος, ερχόταν από πίσω, ακολουθούσαν. Και περπατούσε όλο βαρυθυμιά, με το κεφάλι κάτω, μισογυρνώντας πότε πότε να δει αν έκαναν και οι χριστιανοί το ίδιο. Από κείνους μεν πήρε την τόσο πένθιμη διάθεση και τον αργό βηματισμό, αλλά τα οικειοποιήθηκε σε τέτοιο σημείο, που έδινε το παράδειγμα. Και κανείς δεν τόλμησε να τη διώξει από κει, να την κλωτσήσει – ήταν και δυο της Χωροφυλακής, αλλά κανείς, τσιμουδιά. Μόνο κάποια στιγμή σταμάτησε για να ξυθεί στα αποκάτω της, και βλέποντας μετά να την έχουν προσπεράσει, βαρέθηκε να ξαναπάρει την πρωτιά και κατευθύνθηκε απλώς στο μαγαζί του Ντάφκου.
…………………………………………………………………………………………………………………………………..………………………..........................................................................................
"Τι γυρεύεις με την βροχή εδώ πέρα, Δάφνη; Άλλη ώρα δεν βρήκες;"
"Άχ, θείε, θείε!...." και δώστου να βηματίζει βιαστικά ανάμεσα απ’τους τάφους, μερικούς να τους πατάει κιόλας, από στραβωμάρα, που δεν είχαν κάγκελα ή πλάκες να την εμποδίζουν.
Την παρακολουθούσε σαστισμένος, σα να μην ήταν καθαρόαιμη ανιψιά, έστω και μία ανέλπιστα γνωστή φιγούρα, αλλά ό,τι δεν βάζει ο νους – ή ίδια η άγνωστη μοίρα του, ανήμερη κι αλλόφρων, πλάσμα σχεδόν χιμαιρικό, αλλόκοσμο, με ολοζώντανα βρεγμένα μαλλιά κι αστραφτερά μάτια. Τι γινόταν, αλήθεια, μ’εκείνα τα μάτια; Ακόμη κι από πίσω που την έβλεπε, σαν το σκυλί ακολουθώντας την, σαν υπνοβάτης, τα μάτια της ήταν παντού, παντού, μια τέτοια αίσθηση είχε, ότι τον έσερναν τα μάτια της κι αυτός δεν μπορούσε να πει όχι, τον είχαν δέσει και τον έσερναν – κι ωχ τι θυμήθηκε: έναν αγροφύλακα πριν από κάτι χρόνια που είχε πιάσει ένα παιδί να κλέβει από ξένες καρυδιές καρύδια, να κάνει το λεγόμενο «ταράσσι», και τ’άρπαξε και το΄δεσε μ’ένα σχοινί και το ‘σερνε πίσω από το άλογό του, πάνω στις πέτρες και στα χώματα, και το παιδί κάποια στιγμή εξέπνευσε, του φύγαν ένα- ένα απ’ το σακκούλι τα κλεμμένα καρυδάκια, μαζί και η ψυχούλα του, κι αυτός ακόμη, αφιονισμένος στο καθήκον του, αυτός το έσερνε ακόμη προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Τού βάλαν σιδεριές του αγροφύλακα, βραχιόλια με λουκέττα, και τον πέταξαν σ’ένα μπουντρούμι όπου και παραφρόνησε, ήδη ημιπαράφρων.
Δεν ήταν βέβαια το ίδιο η Δάφνη με τον αγροφύλακα, τον αδυσώπητο εκείνον Ιαβέρη, όμως σαν να’κανε κι αυτή «ταράσσι» του μυαλού του με τα μάτια της και τον τραβούσε κάτω από τη βροχή, τον έσερνε σ’εκείνα τ’ανιστόρητα δρομάκια, σε μέρη που συχνάζονταν ….από ποιους να πεις; Από τις πνοές των πεθαμένων, τις απαράδοτες πνοές, τα ξοδεμένα χνώτα; Από κάποιους τρελλαμένους ζωντανούς, σαν καλή ώρα αυτοί οι δύο; Ένοιωσε να μη στέκει καλά στα πόδια του και μόνο από τις σκέψεις που ‘χε κάνει, τις μύριες κι ασυνάρτητες.
Το απόσπασμα αυτό είναι από το μυθιστόρημα «Το πάθος χιλιάδες φορές», 2009. Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Ζυράννα Ζατέλη, που γεννήθηκε το 1951 στο Σοχό Θεσσαλονίκης. Αρέσει στην Ράνια Ροκιά η οποία και μας το έστειλε.
ΚΡΗΤΗ : δείτε και μόνο σας ομορφιές
Η τριάδα των -διάσημων στην χώρα τους - Άγγλων φίλων μου, Glyn Janes (θεατρικός συγγραφέας),
Douglas (εκδότης) και Chris (χορευτής και συγγραφέας)
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΡΟΖ ΠΑΝΘΗΡΑ στην Τερψιθέα στις 26/7. Είσοδος δωρεάν.
Την Παρασκευή 19 Ιουλίου, προβλήθηκε στον κάτω Κήπο της Τερψιθέας στον Πειραιά η κωμωδία "ΕΦ'ΑΠΑΞ" του Νίκου Ζαπατίνα με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Δυστυχώς τα 250 καθίσματα που είχαμε στη διάθεσή μας δεν ήταν αρκετά για τους θεατές που ήρθαν να δουν την ταινία.
5) Η γραμμή του ορίζοντος
«Η γραμμή του ορίζοντος»
Μεθυσμένη, τριανταδύο χρονών, παρέα με ανθρώπους άλλων εποχών, αντικρύζει το χάραμα στον Διακόφτη, εκεί που στενεύει αυτό το αόρατο ελληνικό νησί. Είναι σίγουρη ότι ήταν Έλληνας. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο γιατί οι Έλληνες ήξεραν να ντρέπονται μέχρι τον Ιούλιο του 1971, το είχαν μάθει από μικροί, το ήξεραν πριν γεννηθούν, είχαν γεννηθεί ντροπαλοί, αμήχανοι, ξενυχτισμένοι, καπνιστές, τραυματισμένοι, αθώοι, νευρικοί ανήσυχοι, πληγωμένοι. Όλοι οι άλλοι είχαν γεννηθεί ένοχοι και τώρα λίγο πριν φύγει ο εικοστός αιώνας απελευθερωνόντουσαν, ήταν πολύ φρέσκοι και ανακάλυπταν τη χαρά της βίαιης ρήξης, σήκωναν ψηλά το κεφάλι, έπιαναν τη ζωή από τα μαλλιά κι επιθυμούσαν να τη δουν να ξεφωνίζει, χαλούσαν τον κόσμο με τις φωνές τους, πρότειναν διάφορα πράγματα, συζητούσαν το θέμα, την έπεφταν με άνεση, ζούσαν ανενόχλητοι, ύψωναν το οικοδόμημα της έπαρσής τους, τραβούσαν μπροστά, έλεγαν πέντε αλήθειες το λεπτό, πέντε βασικές αλήθειες κάθε εξήντα δευτερόλεπτα.
Προσπάθησε να εξηγήσει στην Έρση κι εκείνη της είπε ότι είχε ερωτευθεί ένα φάντασμα και το καλύτερο που είχα να κάνει ήταν να ξεχάσει γρήγορα αυτό το ταξίδι στην Ελβετία, θα πήγαινε κι άλλες φορές στην Ευρώπη, θα γνώριζε πολύ κόσμο, θα ερχόταν σε επαφή με αμέτρητους άντρες, θα ξεπερνούσε κάποτε την αμηχανία της, θα ανέπνεε ελεύθερα, η ζωή ήταν πολύ απλή, δεν έγινε και τίποτα επειδή της άρεσε ένα αγόρι για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Άκουσε σιωπηλή την Έρση, δεν της απάντησε. Μέχρι τον Ιούλιο του 1971 οι Έλληνες ήξεραν να ντρέπονται με ταπεινότητα, να χαμηλώνουν το βλέμμα και να εξαφανίζονται τη σωστή στιγμή αφήνοντας μια ανεξίτηλη σφραγίδα στη μνήμη.
Ύστερα σκόρπισαν σε διάφορα θέρετρα. Γύρισαν από τις Ελβετίες λίγο αμήχανοι, νευρικοί, ευαίσθητοι με το παραμικρό, σιωπηλοί, καπνιστές. Ξεχάστηκαν και άναψαν τσιγάρο μπροστά στους γονείς τους. Τους είχαν στείλει για να σβήσουν τρεις χιλιάδες χρόνια αμηχανίας κι αυτοί δεν τα κατάφεραν, αποχώρησαν τα χαράματα χωρίς να πούνε κουβέντα. Δεν ήταν ένοχοι, δεν ντρεπόντουσαν επειδή ήταν ένοχοι, ντρεπόντουσαν επειδή ήταν άνθρωποι. Οι γονείς τους τούς είχαν στείλει εκεί για να πάψουν να σκέφτονται όλη την ώρα ότι ήταν άνθρωποι, δεν έβγαζε πουθενά αυτό, είχε οδηγήσει σε μια αμηχανία για τα πάντα, μια ανεξήγητη ευαισθησία, ένα βραχυκύκλωμα, ένα χαμηλωμένο βλέμμα.
Δεν της είπε τίποτα, όχι γιατί φοβόταν, αλλά γιατί σε λίγο χάραζε και δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί εκείνη την ώρα. Σε λίγο η μέρα θα ξεκινήσει με το δαίμονα στα σωθικά της κάνοντας απίστευτο θόρυβο και όλοι οι άλλοι θα απελευθερώνονται παλέυοντας με τις ενοχές τους ενώ μερικοί Έλληνες παρέα με ανθρώπους άλλων εποχών θα χαμηλώνουν το κεφάλι μεθυσμένοι εκεί που στενεύει ένα αόρατο νησί, σ’ένα σημείο που λέγεται Διακόφτης.
Το απόσπασμα αυτό είναι από το μυθιστόρημα του Χρήστου Βακαλόπουλου ( 1956 – 1993) «Η γραμμή του ορίζοντος» που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1991. Μας το έστειλε η Αγάπη Ασημάκη
Έκκληση από την Greenpeace για μέλισσες και φυτοφάρμακα
Το πρόβλημα - για το οποίο η λύση έχει βρεθεί - και μας αφορά όλους άμεσα είναι πάρα πολύ σοβαρό. Πρώτον, γιατί στο πιάτο μας φτάνουν φρούτα και λαχανικά που έχουν πάνω τους απογορευμένα φυτοφάρμακα.