Ομάδα διαχείρισης
12) Που ήσασταν όλοι
Που ήσασταν όλοι
Πράγματι, ήταν λες και μια σειρά από μαγικούς και μυστικούς μηχανισμούς, που για πάνω από δύο δεκαετίες μας επέτρεπαν να βρίσκουμε καθαρά σλιπάκια και κάλτσες στα συρτάρια, πουκάμισα σιδερωμένα στην ντουλάπα, φαγώσιμα στο ψυγείο, πιάτα ζεστά στο τραπέζι ακόμα και σε ώρες παράταιρες, ήταν λοιπόν σαν να είχαν ξαφνικά πάθει εμπλοκή. Και πρέπει να ήταν, μεταξύ άλλων, οι ίδιοι μηχανισμοί με αυτούς που καθόριζαν το πλύσιμο των πιάτων και το άπλωμα των ρούχων, την ανάγκη να τραφούν με νερό τα φυτά στο μπαλκόνι, την εβδομαδιαία εξαφάνιση από έπιπλα και περβάζια. Και δεν ήταν μόνο αυτά που συνειδητοποιήσαμε εξ αιτίας της αναχώρησης της μαμάς στο Βερολίνο. Έπρεπε να ανακαλύψουμε που φύλαγε η μαμά ακόμα και τα είδη πρώτης ανάγκης. Έπρεπε να ασχοληθούμε τα απορρυπαντικά, να εντοπίσουμε πράγματα του σπιτιού μας μοιρασμένα εδώ κι εκεί: ένα σακάκι στο καθαριστήριο, ένα σπασμένο γυαλί στον κορνιζά. Ακόμα και το να πάμε για ψώνια έμοιαζε με καθημερινό πρόβλημα, έτσι όπως προσπαθούσαμε να ανατρέξουμε στις προσφορές εκείνες που εκείνη εμπιστευόταν, το γάλα της τάδε εταιρείας με τη συλλογή πόντων – εμπειρία χρόνων στην κουλτούρα της εξοικονόμησης.
…………………………………………….....................................................................................
Παντού υπήρχαν άνθρωποι ερωτευμένοι. Όταν ήθελαν, τα πράγματα μπορούσαν να πάνε άσχημα. Μπορούσε να πέσει πολύ βροχή, μπορούσε να είναι Δευτέρα ή η πρώτη μέρα δουλειάς μετά από τις διακοπές. Μπορούσε να αυξηθεί ο πληθωρισμός, το δημόσιο χρέος, ο δείκτης ανεργίας, να υπάρχουν φρακαρίσματα στους δρόμους η γνωστή κόλαση της κίνησης, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις – και μακριά ακόμα ένας καμικάζι που τιναζόταν στον αέρα σε ένα μέρος γεμάτο σκόνη και στην καρδιά μιας μεγάλης πόλης.
Μπορούσε, μέσα σε ένα 24ωρο,να συμβούν όλα αυτά και άλλα πολλά. Και όμως – ολόγυρα, παντού – υπήρχαν ερωτευμένοι. Στους δρόμους της πόλης, στους διαδρόμους των κτιρίων, στα λεωφορεία και στο μετρό, στις κινητές σκάλες, στα γραφεία, στις αυλές των σχολείων, συνέχιζαν να ξεφυτρώνουν ανθρώπινα όντα που, δύο , δύο, κρατιόντουσαν από το χέρι και φιλιόντουσαν. Ήταν σαν εκτεταμένη εισβολή, ειρηνική και ατέλειωτη.
Κι όμως συνέβαινε, τις μέρες κακής διάθεσης, να την παρατηρείς σαν να ήταν κάτι άδικο.
………………………………………………………………………………………………………………
Μερικές φορές ερχόταν ξαφνικά το βράδυ, όπως έρχεται αναπάντεχα ένας άνεμος ή ένας σεισμός. Όλα τα βιβλία ανοιχτά πάνω στο γραφείο αλλά το κεφάλι άδειο. Να αποκοιμήθηκα; Στο παλιό Νόκια 3310 δεν υπάρχει τίποτα. Πέφτοντας ανάσκελα στο κρεβάτι κλείνουν τα μάτια, και για ένα ή δύο λεπτά σου έρχεται να αγκαλιάσεις τον εαυτό σου για να νοιώσεις τι θα έκανε στον εαυτό σου ένα ερωτευμένο κορμί.
Τα αποσπάσματα αυτά είναι από το βιβλίο «Που ήσασταν όλοι» του Ιταλού Πάολο Ντι Πάολο, 1983. Κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Ίκαρος, σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη. Αρέσουν στον Κώστα Ρούντο.
Ερώτηση της βουλευτή Β'Πειραιώς κας.Γιαννακάκη για την απομάκρυνση των φυλακών Κορυδαλλού
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Χ.Αθανασίου
Θέμα: Έγκριση Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου Σωφρονιστικών Καταστημάτων¨
Θρησκειο - παραλογικά, του Μανώλη Γλαμπεδάκη από το μπλογκ του
Τα πήραν στο κρανίο όλοι οι πιστοί του Θεού της Αγάπης και βγάζανε αφρούς από το στόμα τους με την πρόταση της βουλευτή Α' Πειραιά της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Ρεπούση, που ζητούσε να καταργηθούν τα Θρησκευτικά από τη Β' και Γ' Λυκείου ή αν αυτό δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθούν από το μάθημα της Θρησκειολογίας. ΤΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ
Η Δημοτική αρχή και η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου συνεχίζοντας να παραδίδουν μαθήματα δημοκρατίας αποφάσισαν το χθεσινό (5/9) Δημοτικό Συμβούλιο να είναι συνέχεια του προηγούμενου (2/9) που με πραξικοπηματικό τρόπο οι ίδιοι είχαν διακόψει.
Τα μαργαριτάρια του δημάρχου κ.Β. Μιχαλολιάκου
Ο Δήμαρχος Πειραιά, που στέλνει μπουλντόζες για να κατεδαφίσουν Πολιτιστικούς Συλλόγους και αδειοδοτεί επιχειρήσεις οι οποίες για χρόνια παρανομούν, νομιμοποιώντας τις, για άλλη μια φορά έκθετος χθες 3/9 στην τηλεόραση του Σκάϊ!
Την Παρασκευή 6/9 στις 8.30μ.μ "Ο μεγάλος δικτάτωρ" στον κήπο Τερψιθέας.
ΤΟ ΣΙΝΕ ΤΕΡΨΙΘΕΑ 11) Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι
Ναι, μπορεί να το είπα, μου λέει με την ίδια σιγανή, ψύχραιμη, σχεδόν αδιάφορη φωνή, και μπορεί να το πιστεύω, όπως πιστεύω και άλλα πράγματα που δυστυχώς δεν μπορώ να τα κάνω. Ωστόσο δεν ντρέπομαι γι αυτό, επειδή η ζωή είναι εδώ και δεν σ’ αφήνει να ντραπείς. Είναι εδώ κάθε μέρα και κάθε στιγμή, μου λέει. Και κάποτε έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σ’ αυτά που πιστεύεις και σε ένα χρέος που είναι άμεσο, που είναι τόσο πολύ επείγον ώστε δεν χωράει ούτε μια στάλα καθυστέρηση, τότε που η πραγματική ζωή μπαίνει ανάμεσα στις πεποιθήσεις σου και στο καθήκον σου. Και το καθήκον σου είναι η ζωή σου, μου λέει. Και η φωνή της τώρα σαν να γλυκαίνει κάπως , το ίδιο σιγανή αλλά με έναν ανεπαίσθητο κυματισμό. Όχι, παιδί μου, μου λέει , όχι, δεν σκοτώνεσαι.
Κλείνω το παράθυρο και επιστρέφω στο τραπέζι. Προσπαθώ να συνεχίσω τη μετάφραση, ωστόσο το μυαλό μου είναι καρφωμένο στην κουβέντα των κοριτσιών. Μου έχει προξενήσει εντύπωση πόσο σοβαρές είναι. Αν και το ξέρω, έτσι γίνεται, τα θεμελιώδη ερωτήματα για τη ζωή τα θέτουμε πρώτη φορά στην εφηβεία μας. Όπως αυτό για την αγάπη: για κάτι που αγαπάς σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι; Κάποτε μια γυναίκα είχε σκοτώσει τον εραστή της επειδή την απατούσε. "Πώς μπόρεσες να σκοτώσεις τον άνθρωπο που αγαπάς;" την είχε ρωτήσει μια δημοσιογράφος. " Δεν το έκανα για μένα", της λέει η φόνισσα, " το έκανα για την αγάπη μας". Το ίδιο είπε και η μικρή προηγουμένως. Έχουν δίκιο, σκέπτομαι, δεν το κάνεις για σένα το κάνεις για κάτι. Πεθαίνεις ή σκοτώνεις για κάποιο λόγο. Για την αγάπη, για το καθήκον, για μια ιδέα. Θυμάμαι ότι τότε το είχα κουβεντιάσει μ’ έναν σύντροφο. Αφορμή για την κουβέντα μας στάθηκε εκείνο το φονικό, της γυναίκας που είχε σκοτώσει τον εραστή της και μετά το επεκτείναμε. Δηλαδή εγώ το επέκτεινα. "Τελικά σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι; " τον ρωτάω. Μιλούσαμε λοιπόν γενικά και του ανέφερα τον Σεμπρούν. " Ο Σεμπρούν έλεγε ", του λέω, "μιλούσε βεβαίως για την επανάσταση, παίρνοντας αφορμή από τη Γαλλική και τον Ροβεσπιέρο, ουσιαστικά όμως εννοώντας τη δική τους την χαμένη Ισπανική επανάσταση, ότι αυτή η ανατροπή, αυτό το πέρασμα από το πεθαίνω για κάτι που πιστεύω στο σκοτώνω για κάτι που πιστεύω, είναι ένα από τα κατ’ εξοχήν θέματα όλων των επαναστάσεων. Εσένα ποια είναι η γνώμη σου; " του λέω. Ακόμη θυμάμαι τον τρόπο που με κοίταξε, ήμουνα ήδη ένας σύντροφος "που έχει πρόβλημα ". Ύστερα κούνησε το κεφάλι του. "Πάντως για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ", μου κάνει, " η περίπτωση που ανέφερες είναι εντελώς άλλο πράγμα. Ο Σεμπρούν δεν μιλούσε για γκόμενους. Πώς να το κάνουμε, μην τα ισοπεδώνουμε όλα, άλλο πράγμα το τανγκό και άλλο ο χορός του Ζαλόγγου". Και μετά με ρώτησε, " Αυτό τον Σεμπρούν που είπες, τον διαγράψανε από το Κόμμα, έτσι δεν είναι; "
Τα δύο αυτά αποσπάσματα είναι από το βιβλίο "Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι", εκδόσεις Πόλις, 2012. Συγγραφέας είναι η Νίκη Αναστασέα που γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Ξάνθη. Μας το έστειλε η Μάρω Ζερβουδάκη.
Ο δήμαρχος κ.Τζανής προωθεί τη μεταβίβαση των δημοτικών παιδικών σταθμών σε ιδιώτες, πρέπει να τον σταματήσουμε
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ
Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ.
Ο δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας με ευθύνη της Διοίκησης ουσιαστικά έχει πάψει να λειτουργεί και καταδικάζει σε μαρασμό τη ζωή της πόλης μας. Είναι ένας δήμος όπου το δημοτικό του συμβούλιο δεν μπορεί ούτε καν να συνεδριάσει με απαρτία,
Τι έκανε πάλι ο δήμαρχος Πειραιά κ.Μιχαλολιάκος;
-
προωθεί την ιδιωτικοποίηση των παραλιών και
-
νομιμοποιεί παρανομίες δεκαετιών, πως κάθε άτομο και συλλογικότητα
-
που θα στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά του θα
-
γινόταν στόχος του.Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013 06:50
ROCK AID 2013 στο Κηποθέατρο Νίκαιας την Παρασκευή το βράδυ
Ωραία ιδέα. Και πρωτότυπη και σε σχέση με την κατάστασή μας. Μπράβο τους. Μπράβο στη Δημ.Αρχή του δήμου Νίκαιας Ρέντη, που την σκέφτηκε και την υλοποίησε. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Κατηγορία ΕκδηλώσειςΕτικέτες
