Χρώματα κι αρώματα

·                                 Το μπλε, το δεξιά του ουρανού. Το μπλε του νου. Που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μένα και στο άπειρο. Που με εμποδίζει να δω μες στο φως το μηδέν μου, το ελάχιστο του κόσμου μου στο όλο. Που μπαίνει σύνορο και παραβάν και παραπέτασμα στη Γη και στη γειτονιά του σύμπαντος. Που παριστάνει το καταφύγιο στους νεκρούς μου. Που είναι οι τοίχοι στα ανάκτορα του παντοκράτορα, του πιο ψεύτη βασιλιά, του πιο ανίκητου. Που βάφει σημαίες εθνικές και κομματικές σημαίες και σωβρακοφανέλες.

Το γαλάζιο αυτό το χαρίζω. Ήθελα τον ουρανό μου διάφανο. Και τη θάλασσα χωρίς μανδύα. Ήθελα απ' τον αφρό να βλέπω τον κοχλία στο βυθό. Και πριν τον βάλω στ' αυτί, να ξέρω τα μυστικά της θάλασσας και του σύμπαντος που θα καθρεφτίζεται στα ολόγυμνα νερά της.

Το κοκκινόχωμα. Αυτό το χώμα είναι μόνο δικό μας, ποιητή. Οι άλλοι να μην πατούν στις σκόνες, να μην πατούνε τα χαλίκια. Είναι δικά μας. Μην λεκιαστεί ο πολιτισμός που δεν κλείδωσαν στα σπίτια τους. Να πατούν τον πλαστικό χλοοτάπητα που παριστάνει το γκαζόν. Να ξεπλένονται σε τζακούζι. Να κοιμούνται σε μεζονέτες με όλα τα κομφόρ. Και να βουτούν στις μπανιέρες τις μεγάλες, με το μπλε πλακάκι και το 2.10μ βάθος για τα μπάνια τους. Να βγαίνουν και να μυρίζουνε χλώριο αντί αρμύρα. Κι εμείς θα γλείφουμε ο ένας τον άλλο με τον ιδρώτα από την πεζοπορία, το αίμα από την αμυχή στα βράχια, τις πληγές της ομορφιάς που ρέει ο κόσμος κι ο έρωτας. Που είναι κόκκινος κι αυτός. Δικός μας. Δικός μας και του κόσμου όλου.

Το πηχτό και θερμό κίτρινο που απλώνεται σα στάχυ στο χνούδι των γυμνών κορμιών των παραδομένων στη ζέστη του καλοκαιριού. Το κροκί, του ωοτόκου έρωτα, των ωοθηκών της που σπιθίζουν την ύπαρξη. Του ήλιου της μεσημεριάτικης καύλας. Το κίτρινο του Τύπου, της μόνης πορνογραφίας. Το κίτρινο του μίσους, ναι, για όποια τσόντα παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μας και τη ζωή μας. Πορνό δεν είναι η ώρα που μας θερίζει ο έρωτας στο βαθύ κίτρινο του δωματίου. Πορνό είναι η ανοιχτή τηλεόραση που ο βόμβος της δε σέβεται τις μέλισσες και τα τζιτζίκια και τ' αρρωστιάρικο κίτρινο, της χολέρας της που ξερνάει στα σπίτια μας. Αλλά που δε θα φτάσει ποτέ ως την κάμαρά μας. Εκεί που γίνεται η συγκομιδή του χρυσαφιού μας.

Το δαιμονοποιημένο μαύρο. Το μαύρο μου γατί που κάπου ή κάποτε θά 'φτυναν στον κόρφο τους στο πέρασμά του. Το μαύρο στερέωμα που μοιάζει να ξορκίζουν πυροτεχνήματα στην Πάρο και στην Ανδαλουσία, της Παναγίας, τον Αύγουστο. Το μαύρο ρούχο απλωμένο στις ταράτσες ανάμεσα σε δρόμους της επαρχίας που ανεμίζει πένθος. Η μαύρη σημαία στους δρόμους της διαμαρτυρίας. Η μαύρη σημαία στην κατάληψη. Το πρώτο φως πίσω απ' τα μόλις κλεισμένα βλέφαρα: το μαύρο φως. Το μαύρο, ο τόπος που σμίγουν όλα τα χρώματα. To μαύρο της πρώτης, της μόνης μας πατρίδας: της Μήτρας. Το μαύρο εγώ το θέλω. Χωρίς ό,τι του φόρτωσαν σκοτεινό. Το θέλω όπως αληθινά είναι: μαύρο.

Κι όταν πεθάνουμε, μη μας στερήσετε το μωβ. Μόνο που δε ξέρουμε από κορδέλες. Τις πετάξαμε απ' τα κεφαλιά μας νωρίς. Και τα δώρα που μας χαρίστηκαν δεν ήταν όλα με αμπαλάζ. (Κάποια ήταν τυλιγμένα ακόμη και σε φτήνια ανθρώπινη). Να μη μας στερήσετε το μωβ, που είναι του ουρανού και του αίματος ,της σκεπης πάνω απ' τα κεφάλια μας και του ιστού που μας θρέφει. Αλλά να μυρίζει θυμάρι. Οπωσδήποτε.

Το απόσπασμα αυτό είναι από το βιβλίο της Niemands Rose " Τα φώτα στο βάθος", εκδόσεις Απόπειρα, 2013. Αρέσει στην Τατιάνα Τύρου.

Η ιστορία, για όσους δεν την πήραν είδηση: Ο 20χρονος μεσοαμυντικός του ΠΑΟΚ Έργκις Κάτσε φωτογραφήθηκε με μία φανέλα της Αλβανικής εθνιστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης UCK και πριν μια εβδομάδα την ανάρτησε στο fb. Το γεγονός προκάλεσε ένταση τόσο στους φιλάθλους του ΠΑΟΚ όσο και στη διοίκησή του.

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει / Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια./ Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει./ Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.  Έτσι τέλειωσε το ποιήμα του " Οι εφτά νάνοι στο s/s Cyrenia" o αγαπητός μας Καββαδίας, που το 1986, σε μουσική Μικρούτσικου το τραγούδησε η Αλεξίου και από τότε μαζί της η μισή Ελλάδα.

Οι αξιόλογοι καθηγητές Γιάνης Βαρουφάκης, Λούκα Κατσέλη και Γιώργος Σταθάκης, αναλύουν σε μια συζήτηση που

διοργάνωσε η «Εφ.Συν.», τις εναλλακτικές προτάσεις που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν την χώρα μας σε

έξοδο από την κρίση, με τρόπο που να δουλέψει υπέρ των αδύναμων στρωμάτων. Η συζήτηση αυτή διαρκεί μιάμιση περίπου ώρα και είναι με έναν ενδιαφέροντα τρόπο, διαφωτιστική.

Το Σάββατο, 14/9, στην πλατεία Κύπρου στο Κερατσίνι και την Κυριακή, 15/9, στην πλατεία Βάρναλη στη Δραπετσώνα, η δημοτική κίνηση "Αλλιώτικη Πόλη" παρουσιάζει την ταινία "Αζούρ και Ασμάρ", στις 8μ.μ.

Το άρθρο που ακολουθεί το έγραψε ο Βασίλης Γιόκαρης και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Οικοτριβές". Έχει ως θέμα του την παρουσιάση των λόγων για τους οποίους αξίζει η Τοπική Αυτοδιοίκηση ή Συναιτεριστικές εταιρίες, να κινηθούν προς την κατεύθυνση της αποκαλούμενης διαλογής στην πηγή για τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων.

ΤΟ ΣΙΝΕ ΤΕΡΨΙΘΕA