Αυτό το τραγούδι του Μαχαιρίτσα μου άρεσε. Γιατί όμως τώρα με τον χαμό που γίνεται με τις πυρκαγιές δεν με πήρε στην αγκαλιά του; Έλα μου ντε; Ίσως γιατί δεν ανήκω στους άμεσα καμένους; Ίσως γιατί η περιρρέουσα σκοτεινιά και η ερήμωση της ύπαρξης από την καταστροφή δε βρίσκει λυτρωτική ανακούφιση στην επίκληση "έλα να πάμε στα καμένα", όταν το άμεσο αίτημα που αναβλύζει αυτή τη στιγμή είναι η κατάσβεση των φωτιών, κατόπιν η απονομή δικαιοσύνης και στο δια ταύτα μια ισχυρή άμυνα για να μην ζούμε τέτοιους εφιάλτες; Η μόνη σημαντική πρόοδος πάντως που φαίνεται ότι έγινε μέχρι στιγμής είναι ότι δεν είχαμε απώλειες ανθρώπινων ζωών. 

Τελικά το τραγούδι μου το θύμισε η φίλη μου η Αντωνία και ιδού ένα από τα άπειρα παραδείγματα για τα καλά της φιλίας που αντέχει στα χρόνια.