Με την κλασσική μουσική ποτέ δεν ξετρελάθηκα. Όμως κάποια έργα της κατά καιρούς και σε ευνοϊκές συγκυρίες με έχουν συνεπάρει και τα έχω ακούσει αρκετές φορές, πάντα με ευχαρίστηση. Έχω πάντως συνειδητοποιήσει ότι σε κάποιες περιπτώσεις η απόλαυση έχει να κάνει με ένα συνδυασμό της μουσικής που ακούω/βλέπω σε βίντεο, και που βεβαίως πάντα έχει τον πρώτο ρόλο, με κάποια άλλα στοιχεία. Στην κατηγορία των δυσερμήνευτων ανήκουν τα γιατί αυτά τα στοιχεία, σε κάποια έργα τα παρατηρώ και με επηρεάζουν, ενώ σε άλλες εκτελέσεις περνάνε στο ντούκου. Ένα παράδειγμα με τέτοιες παράπλευρες επιρροές είναι μία άρια του Χαίντελ (1685-1759), ενός Γερμανού συνθέτη που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Αγγλία. Η άρια είναι η «Scherza infida» (6:48) από την όπερα Ariodante εκτελεσμένη από τους William Christie, Paul Agnew και το Ensemble Les Arts Florissants και τραγουδισμένη από την γαλλοϊταλίδα μέτζο σοπράνο Λέα Ντεσάντρε (1993).
Ο "Αριοδάντης" είναι μια όπερα σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, σε ιταλικό λιμπρέτο που βασίστηκε σε μια εργασία του Αντόνιο Σάλβι, η οποία στη συνέχεια προσαρμόστηκε στο έπος Ορλάνδος μαινόμενος του Αριόστο. Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στις 8 Ιανουαρίου 1735.
Όπως και οι άλλες όπερες του Χαίντελ, παρά την αρχική επιτυχία του, ο "Αριοδάντης" ξεχάστηκε γρήγορα και για περισσότερο από διακόσια χρόνια. Στη δεκαετία του 1970 η όπερα άρχισε να γίνεται πάλι γνωστή, μέχρι που συνειδητοποιήθηκε από τους φίλους του είδους ότι είναι μια από τις πιο ωραίες όπερες του Χαίντελ.
Η όπερα αυτή είναι ένα ερωτικό δράμα με παιχνίδια εξουσίας, ηρωισμούς, προδοσίες, δολοπλοκίες και θανάτους όπου το αποτέλεσμα είναι η αποκατάσταση μέσα από σαράντα κύματα της αλήθειας. Στο τέλος η ευτυχία κερδίζει πόντους στον κόσμο αυτό με τους γάμους των ερωτευμένων.
Στην ορχήστρα συμμετέχουν οι γενεαί πάσαι, κάτι που όποτε το συναντώ και του δίνω σημασία πάντα με ανεβάζει. Όσο για το διευθυντή της ορχήστρας, διευθύνει με ένα όλο χάρη μετρημένο τρόπο που σε ωθεί να σκεφτείς ότι είναι γέρος και την ίδια στιγμή το ξεχνάς από τη ζεστασιά που αποπνέει. Είναι εμφανής η εμπειρία των χρόνων του σε συνδυασμό με ένα νεανικό πάθος και όπου τον τόνο τον δίνει μια καλωσυνάτη ευγένεια.
Και τέλος η νεαρή Ντεσάντρε, θεατρικότατη στις κινήσεις της με μια εκφραστικότητα που φαντάζομαι ότι συμπλέει με το περιεχόμενο της άριας και με μια φωνή που κατάφερε να θρυμματίσει την σκληρότητα που μας προσκομίζει η καθημερινότητά μας. Όσο για το κλείσιμο, δεν θυμάμαι να έχω δει άλλη φορά κάτι σαν κι αυτό που με έκανε να αισθανθώ μια τρυφερότητα για αυτήν και με καραμπόλα για όλους εκείνους τους φίλους, συμπεριλαμβανομένου κι εμού, που έπαθαν και δεν έμαθαν, αλλά για κάποιους μυστήριους λόγους συνέχισαν να δίνουν όσα έχουν και δεν έχουν στο παιχνίδι της ζωής τους. Ευχαριστώ το φίλο Νίκο Μ. που μου σύστησε αυτό το βίντεο.
