Και όσο γιά την υλοποίηση, αυτή τη χρωστάμε σε χιλιάδες ήρωες και τυχοδιώκτες (ή και τα δυό), εριστικούς και αλητήριους και βίαιους ή μεθοδικούς και ήσυχους πεισματάρηδες, αήθεις και πονηρούς συμφερντολόγους και διπρόσωπους που έκαναν γιά κάποια στιγμή την θεαματική ιερή τους υπέρβαση (και κάποιοι τα χάλασαν μετά όλα). Και σε έναν Κυβερνήτη που δεν αντέξαμε, δυστυχώς. Και βέβαια στους μυριάδες Γερμανούς και Ιταλούς και Αμερικάνους και Άγγλους και Γάλλους και Ελβετούς και Ρώσους και Πολωνούς και τόσους άλλους που έδωσαν το αίμα τους ή την πέννα τους ή τον χρωστήρα τους ή τα λεφτά τους γιά κάτι που είδαν σε μάς.

Μα απ' όλους πιό πολύ, αυτή τη μέρα σκέφτομαι τον απίθανο εκείνο Θοδωράκη. Όχι μόνο γιά το Βαλτέτσι της αρχικής μας αυτοπεποίθησης ή γιά την πανωλεθρία του Δράμαλη, όσο γιά εκείνο το πρωί του 1837, που τον ανέβασαν στον εξώστη της οικίας Κλεάνθη στην Πλάκα, που είχε μόλις μετατραπεί στο πρώτο μας πανεπιστήμιο και που ατενίζοντας στο βάθος το μεγαλοπρεπές παλάτι που χτιζόταν στην σημερινή Πλατεία Συντάγματος ψιθύρισε συνοψίζοντας τα πάντα : "ετούτο εδώ θα το φάει κάποτε εκείνο εκεί".

Σ.Δ. Ο Θούριος γράφτηκε το 1797, από τον Ρήγα Φεραίο (Βελεστίνο, 1757 - Βελιγράδι, 1798).

Αδαμάντιος Κοραής ( Σμύρνη, 1748 - Παρίσι, 1833)

Οι τρεις της Φιλικής Εταιρείας που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814: Εμμανουήλ Ξάνθος (Πάτμος, 1772- Αθήνα, 1851), Νικόλας Σκουφάς ( Κομπότι, Άρτας, 1779 - Κωνσταντινούπολη, 1818) και Αθανάσιος Τσακάλωφ ( Ιωάννινα, 1790 - Μόσχα, 1851. Και Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ( Ραμαβούνι, Μεσσηνίας, 1770 - Αθήνα, 1843)