Στο φετινό και για μια άλλη φορά,  μου άρεσαν πιο πολύ απ'όλα οι γυναίκες. 'Αλλος κόσμος. Μου άρεσαν για όλα τους τα καλά κι ωραία που φτάνουν στα μάτια μου κι από εκεί ρέουν στα ενδότερα. Ανάμεσα στα όλα τους με φτιάχνει εκείνη η γλυκιά χαρά που εκπέμπουν όταν πετυχαίνουν το στόχο τους και το πως αλληλοσυγχαίρονται με τις συναθλήτριές τους. Οι αγκαλιές τους εξαιρετικές και οι εκφράσεις τους φανερώνουν κάτι από τα όμορφα ανθρώπινα συναισθήματα. Οι άντρες συνήθως βγάζουν κάτι από ξυλάγγουρο. Έχει πλάκα πάντως που στην παρουσίασή τους ή όταν κερδίσουν αρκετοί κτυπούν με τη γροθιά τους στο στήθος τους όπως ακριβώς κάνουν οι ανθρωπίδες χιμπατζήδες και γορίλες.  

Το δεύτερο που μου άρεσε φέτος ήταν η 39χρονη Τζαμαϊκανή σπρίντερ Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις που τρέχοντας για τελευταία φορά κατέλαβε στον τελικό των 100μ την 6η θέση και κέρδισε με τις τρεις συναθλήτριές της στον τελικό της σκυταλοδρομίας 4Χ100 το ασημένιο μετάλειο. Συμμετείχε για πρώτη φορά σε μεγάλη διοργάνωση στο παγκόσμιο της Οσάκα το 2007 και κέρδισε συνολικά οχτώ Ολυμπιακά μετάλλια και 17 σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Αυτή η μικρή το δέμας γυναίκα, κάθε φορά που την βλέπω νιώθω ότι καταπραΰνει τη δυσφορία μου και τους φόβους μου πλημμυρίζοντάς με μια καλή διάθεση. Είμαι σίγουρος πως κατά βάθος είχε πολύ ευτυχισμένα παιδικά χρόνια παρόλο το γεγονός ότι μαζί με τα δύο αδέλφια της τους μεγάλωσε μόνη της η μάνα τους-πρώην αθλήτρια και εργαζόμενη ως πωλήτρια.

Φέτος με κέρδισαν επίσης οι αθλητές από την Αυστραλία. Μου έδιναν την εντύπωση κουλ σε σχέση με τους υπόλοιπους σπινταρισμένους συναθλητές τους, πως να το πω, πιο φυσικοί. Είχαν κάτι από τη φρεσκάδα της μαχόμενης οικολογίας και κάτι από την οικειότητα που διαχέουν στα πέριξ τους οι καλωσυνάτοι εκδρομείς στας εξοχάς. Μου έκαναν επίσης εντύπωση οι τέσσερις 400άρηδες από την Μποτσουάνα (Νοτιοαφρικάνικη χώρα είναι, δίχως θάλασσα και με καταγάλανη σημαία, με πληθυσμό 2.4. εκ., ελαφρώς λιγότεροι απο της Τζαμάικα και έκταση 4.5 φορές τη δικιά μας) που από το πουθενά ο 21χρονος Μπουσάνγκ Κολέν Κεμπινατσίπι κέρδισε το χρυσό και ο Μπαγιάπο Ντόρι το χάλκινο και οι τέσσερις μαζί τη σκυταλοδρομία των 400μ. Τι σύμπτωση κι αυτή!

Η εικόνα του δεκαήμερου. Ξαφνικά ο φακός κάνει ζουμ σε ένα γέρο και με λίγο φθαρμένα ρούχα που καθόταν στο δάπεδο και μόνος του σε ένα απόμερο και σκιερό μέρος του σταδίου. Αν το στάδιο ήταν της λευκής φυλής θα υποθέταμε ότι πρόκειται για ένα εργαζόμενο της καθαριότητας του σταδίου ή κάτι τέτοιο. Το αξιοπερίεργο ήταν πως αυτός ο γεράκος ανέμιζε χαμογελαστός μία μικρή σημαία της Ελβετίας. Δικιά του ήταν άραγε ή κάπου την βρήκε; Ποιος ξέρει; Εγώ έκλινα ότι την βρήκε και μέσα σε μια περιρρέουσα που όλοι οι θεατές κάτι ανέμιζαν προσαρμόστηκε κι αυτός στο περιβάλλον. Έτσι νομίζω.

Καλά να 'μαστε και να έχουμε όρεξη να παρακολουθήσουμε τους επόμενους αγώνες. Αν μάλιστα η ΕΡΤ που τους μεταδίδει επιτέλους προσλάβει παρουσιαστές από το πάνω ράφι φαντάζομαι ότι θα μας βγει αυθόρμητα εκείνο το παιδικό "τα περάσαμε όμορφα, όμορφα...". Να πω τέλος, ότι μια λύπη λόγω Τεντόγλου με διαπέρασε. Μακάρι να επανέλθει ο συμπατριώτης φορτσάτος και γενικά ανεβασμένος στα καλύτερά του.