Μέρα με τη μέρα το παιδάκι αυτό, εξ αιτίας μιας σπάνιας ασθένειας, έχανε τα μαλλιά, ώσπου έγινε φαλακρό. Είχε που είχε ο μικρός τη στεναχώρια του, είχε από πάνω και τους συμμαθητές του που ευκαιρία δεν έχαναν για να τον κοροϊδέψουν. Το πιο ήπιο πείραγμα ήταν το παρατσούκλι τριχοφάγος. Καζούρα κι άγιος ο θεός. Ειρωνεία, πειράγματα, χλευασμός που στο τέλος τα πήρε είδηση κι ο Μοχαμαντιάν. Θα μπορούσε ο μεσόκοπος μες τη ρουτίνα του να το περάσει στο ντούκου και να αδιαφορήσει; Βεβαίως. Πόσες και πόσες ιστορίες δεν έχουμε ακούσει για δασκάλους που ήταν πέρα πέρα βρέχει; Ή που συντάχτηκαν με τη σκληρότητα των πολλών; Ο Μοχαμαντιάν όμως ήταν ένας από τους άλλους, που και νοιάζονται και βρίσκουν τρόπους για να κάνουν τα πράγματα καλύτερα. Και πέρασε στην αντεπίθεση.

Άρχισε να καλοπιάνει τα παιδιά, να προσπαθεί να τα συνετίσει, να τους αγριεύει. Τους μίλησε και τους ξαναμίλησε, αλλά αυτά αμετάπειστα. Βρε καλά μου, βρε χρυσά μου, τους έλεγε, φίλοι δεν ήσασταν μέχρι χθες; Κι εσείς αν πάθετε κάτι παρόμοιο θα σας αρέσει να γίνεται ο περίγελος της τάξης; Μάλλιασε η γλώσσα του ανθρώπου, αλλά τίποτα. Το δούλεμα όλο και χόντραινε. Ο μικρός Μαχάν απομονώνονταν και μελαγχολούσε όλο και πιο πολύ. Λυπημένο πήγαινε στο σχολείο, λυπημένο γύριζε στο σπίτι του. Ο Μοχαμαντιάν είχε απελπιστεί τελείως. Του μικρού έπεφτε συνεχώς και η διάθεσή του και η απόδοσή του. Και ένα βράδυ ο δάσκαλος είχε μια ιδέα. Απλή αλλά ασυνήθιστη. Την άλλη μέρα το πρωί εμφανίστηκε στο σχολείο με το κεφάλι ξυρισμένο, τελείως γουλί. Και ως εκ θαύματος, μαχαίρι κόπηκαν τα πειράγματα. Κάτι μυστήριο συνέβη, απ'αυτά που δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν. Να το πούμε η δύναμη εκείνου του παραδείγματος όπου λόγω αγάπης ο δάσκαλος που δίδασκε τον νόμο τον εκράτει;  Όπως και να το πούμε, αυτό που έχει σημασία είναι ότι παιδιά κατάλαβαν μονομιάς πόσο λάθος ήταν. Και όχι μόνο αυτό. Άρχισαν κι αυτά ένα ένα να κουρεύονται με την ψιλή κι ας ήταν χειμώνας. Αυτό ήτανε. Προηγουμένως ο Μοχαμαντιάν είχε αναρτήσει στο facebook μια φωτογραφία του με το μικρό μαζί όπου είχε βάλλει την εξής λεζάντα " τα κεφάλια μας είναι ευαίσθητα στα μαλλιά". Όταν την άλλη μέρα μπήκε στη σελίδα του, όπως είπε ο ίδιος " δε μπορούσα να πιστέψω τον αριθμό των ανθρώπων που τους άρεσε αυτό που είχα ανεβάσει".

Βεβαίως κι έχουμε χάπι έντ. Όχι απ'αυτά των συνταγών του Χόλιγουντ, αλλά της ίδιας της ζωής τις φορές που κάνει το μαύρο άσπρο. Ο μικρός Μαχάν ξαναβρήκε το χαμόγελό του, οι συμμαθητές του έγιναν ένθερμοι υποστηριχτές του και η ιστορία τους έγινε πρώτο θέμα στην Τεχεράνη. Ο πρόεδρος της χώρας Χασάν Ροχανί, επαίνεσε δημόσια τον 45χρονο δάσκαλο, το θέμα έπαιξε στα δελτία της τηλεόρασης και έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της χώρας. Και η κυβέρνηση πρόσφερε οικονομική στήριξη για την ιατρική περίθαλψη του μικρού. Ως και η καλή "Γκάρντιαν" το έκανε θέμα. Πήρε και συνέντευξη από τον Δάσκαλο. Που ανάμεσα στα άλλα είπε και τα εξής: "Είμαι τόσο χαρούμενος που αυτή η κίνηση άγγιξε τις καρδιές τόσων ανθρώπων και που όλοι αντέδρασαν τόσο θετικά. Σε μέρη όπως η Συρία, το Ιράκ ή το Σουδάν παιδιά σκοτώνονται κάθε μέρα και σε μέρη όπως η Ινδία και το Πακιστάν η παιδική εργασία είναι πολύ διαδεδομένη. Είμαι εξαιρετικά ανήσυχος για τις τρομακτικές δοκιμασίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε καθημερινή βάση". Εμείς; 

Με αφορμή και αυτήν την ιστορία εντοπίσαμε μία διαφορά που προσφέρεται για σκέψη. Συνήθως οι ιστορίες με παιδιά που μας έρχονται από τα ανατολικά μας έχουν αίσιο τέλος ή τραγικό. Σ'αυτά τα συμβάντα τα παιδιά έχουν απέναντί τους τους μεγάλους, είτε σαν εκμεταλλευτές τους και βασανιστές τους είτε σαν συμμάχους σε μια προσπάθειά τους να μάθουν, να εκφραστούν και να ζήσουν ως παιδιά. Πολλές όμως από τις υπερατλαντικές ιστορίες που πληροφορούμαστε, παρουσιάζουν τα παιδιά ως θύματα άλλων παιδιών, που ξαφνικά εισβάλλουν σε σχολεία των μεγάλων με πατημένη τη σκανδάλη κι όποιον πάρει ο χάρος. Διαφορετικές κοινωνίες θα πείτε κι έχετε δίκαιο. Κοινωνίες με αλλιώτικες ιστορίες, άρα και με διαφορετικά προβλήματα. Πέρα από την ερμηνεία, το βασικό δεν είναι οι τρόποι που οι αρμόδιοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις παθογένειες αυτές που σχετίζονται με τον κόσμο των μικρών ανθρώπων; Μακάρι να πετύχουν ώστε τα ακραία κρούσματα να μειώνονται συνεχώς. Μακάρι και τα παιδιά να αντιλαμβάνονται και να ανταποκρίνονται στις προσπάθειες των μεγάλων, όταν αυτές είναι συνέπεια του ειλικρινούς ενδιαφέροντος γι'αυτά. Κάπως έτσι νομίζω ότι ο κόσμος μας είναι δυνατόν να γίνεται λίγο καλύτερος. Και ίσως κάποτε, όταν αυτά τα παιδιά μεγαλώσουν, να αποφασίσουν οι δαπάνες για τα όπλα να πάψουν να είναι μεγαλύτερες από τις δαπάνες για την παιδεία, την έρευνα και την υγεία. Αμήν.