Όταν πρωτοάκουσα τον Σπρίνγκστιν στο δίσκο του Darkness on the Edge of Town, έπαθα πλάκα. Είχα στ'αυτιά μου το καθαρόαιμο ροκ όπως το είχε πλάσει η φαντασία μου. Και παιγμένο από έναν τύπο όπως τον είχα φανταστεί. Παλληκάρι απ'τα Σφακιά κι απ'τα γιαπιά της Νέας Υόρκης. Με δύναμη, με αυτοπεποίθηση, με ορμή, στα φτερά μιας γεμάτης μουσικής με πλούσιο ρυθμό. Στο πλάι των αδύνατων του μόχθου, αλλά και με τις αμφιβολίες που μπορεί να έχει ένα Αφεντικό για όλα. Ο αγαπημένος των αόρατων που τριγυρνάνε στην άκρη και στα άκρα της πόλης και των εργοστασίων της, αυτών που καίγονται και αναστένονται από τα αποκαΐδια τους όταν dream baby, dream.

Ο Αυστραλός ήταν άλλη φάση, πιο φευγάτη πιο διασπασμένη. Στο πρώτο άλμπουμ που τον άκουσα ήταν στο ομώνυμο του συγκρότηματος Birthday Party. Μετά αυτονομήθηκε και τον ξαναβρήκα όταν κυκλοφόρησε το From Her to Eternity. Αυτός έπαιρνε τις ροκ και τις μπλουζ μουσικές και αφού τις έκανε κομμάτια τις ξανασυναρμολογούσε με ένα πολύ προσωπικό τρόπο. Με άλλα λόγια ο Βασιλιάς Μελανί έσωζε το ροκ από την φθορά της επανάληψης και της συνταγής, περνώντας από την κόλαση των καταραμένων που άμα λάχει το καίνε μέχρι πρωίας κι ας βασανίζονται μετά. Τον Κέιβ τον έχω δει live τρεις φορές, που η μία μου έχει μένει αξέχαστη. Τον Σπρίνγκστιν καμία.

Πρόσφατα πήρα είδηση ότι από πέρσι τον Ιανουάριο ο Μπρους κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ με παλιά τραγούδια. Το πήρα είδηση γιατί άκουσα ένα από αυτά, το High Hopes, που είναι και ο τίτλος του άλμπουμ. Το βρήκα και το ανέβασα εδώ για όποιον θέλει να το ακούσει. Πέρα από το τραγούδι, και το βίντεο είναι καλοφτιαγμένο. Έτσι μου φάνηκε. Και μου θύμισε κάτι από τα καλά της νεότητας όταν παντού καιροφυλαχτούσε το απρόσμενο νέο κι ήταν καλοδεχούμενο.