Αλλά καμιά φορά αν κάνοντας ζάπινγκ, τυχαία πέσουμε πάνω στο καλλιτεχνικό πατινάζ, δεν αλλάζουμε κανάλι. Ιδιαίτερα αν το περιγράφει ο Κωστάλας, το χαζεύουμε. Περισσότερο για αποσυμπίεση.

Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό παρακολουθώντας τα απίθανα που ζωγραφίζουν οι νεαροί και οι νεαρές αθλητές αυτού του σπορ. Όπως τώρα, που μας συνέβει με το νέο αστέρι του καλλιτεχνικού πατινάζ, την 15χρονη Ρωσίδα Γιούλια Λιπνίτσκαγια, που πήρε το χρυσό. Πατώντας  εδώ θα σας εμφανιστεί το 6' βίντεο.

Από τη μια θαυμάζω αυτά τα εξωγήινα πλάσματα που βάζουν σε δοκιμασία τα όρια του ανθρώπου. Όμως καμιά φορά, όταν προσπαθώ να φανταστώ την καθημερινή ζωή αυτών των πλασμάτων, μου έρχεται ο αέρας μιας μελαγχολίας. Και υποθέτω ότι είναι η δικιά τους κρυφή μελαγχολία. Γιατί πως είναι δυνατόν οι εξαντλητικές προπονήσεις, το διαρκές στρεσάρισμα και η ένταση ενός ανελέητου ανταγωνισμού να μη μαραζώνουν ότι εφηβικό μπουμπουκιάζει μέσα τους; Αυτά τα παιδιά, που από μικρή ηλικία ακολουθούν ένα αυστηρό πρόγραμμα, άραγε έχουν νιώσει ποτέ τους την γλυκύτητα της ξεγνιασιάς, την απόλαυση της ονειροφαντασίας ή την ελευθερία της άσκοπης περιπλάνησης; Το άλλο που έχω παρατηρήσει είναι ότι ο σεξουαλικός ερεθισμός που μου προκαλούν αυτά τα υπέροχα κορμιά των κοριτσιών, όταν τα παρακολουθώ στη ψυχρή οθόνη της τηλεόρασης, πάντα είναι πολύ άτονος. Ίσως γιατί υπερισχύει η χάρη τους και η τέχνη τους. Το κατακάθι πάντως που μου μένει από τους αγώνες αυτούς, είναι τα τεράστια ποσά που δαπανώνται και η κρυφή μελαχγολία των νέων προπάντων αθλητών που την ψυχανεμίζομαι.   

Παρόλα αυτά και έχοντας επίγνωση πόσο αντιφατικά πλάσματα είμαστε, νομίζω πως αξίζει να δούμε κι αυτή που πάει για μεττάλιο. Είναι η 17χρονη Ρωσίδα Αντελίνα Σοτνίκοβα.