Μέχρι τα 18 μου, το '71 δηλαδή, δεν είχα δει ελληνική ταινία που να με είχε συνεπάρει. Τότε είδα την Ευδοκία . Κι έπαθα. Μια ταινία που όχι μόνο με έφτιαχνε όσο την έβλεπα (τρεις φορές τις δέκα πρώτες μέρες της προβολής της κι όχι εδώ κοντά, στην Αλκυονίδα στη Βικτώρια παρακαλώ), αλλά και πολύ θα ήθελα και να την είχα γυρίσει εγώ και να έπαιζα σ'αυτήν. Μάλιστα. Χρόνια μετά συζητώντας με τους κατά πολύ μεγαλύτερους κινηματογραφόφιλους φίλους που έβλεπαν ελληνικές ταινίες όταν ήταν στα νιάτα τους μου ανέφεραν ταινίες όπως Η Κάλπικη λίρα, Στέλλα, Ο δράκος, Ποτέ την Κυριακή, ταινίες που αυτές θεωρούσαν κορυφαίες ελληνικές ταινίες. Όταν αργότερα είδα τις ταινίες αυτές σκέφτηκα πως αν είχα τα χρόνια τους πολύ πιθανό να'χα κι εγώ την ίδια γνώμη. Αλλά ήμουν αρκετά χρόνια μικρότερός τους και τα χρόνια σε συνδυασμό με το κλίμα της εποχής πάντα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο του τι μας αρέσει, κι αυτό διότι τα γούστα είναι κάτι που προκύπτει από έναν αστάθμητο και μυστήριο πάντα συνδυασμό αισθήσεων, ψυχισμού και σύνολης κατάστασης.
Να πω επίσης πως το υπέροχο ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας του Μάνου Λοΐζου, που το χορεύει ο λοχίας μπροστά στους "προστάτες" της Ευδοκίας, είναι πολύ πιο γνωστό από την ταινία του Δαμιανού. Και τέλος, ο Δαμιανός δεν μου ήταν άγνωστος όταν είδα την Ευδοκία. Τον είχα μάθει από κάτι καλοστεκούμενα σήριαλ στην δημόσια τηλεόραση. Την πρώτη του ταινία "Μέχρι το πλοίο"(1966), την είδα στην μεταπολίτευση και ένιωσα πως μέσα σ'αυτήν σάλευε το έμβρυο της Ευδοκίας.
Και λίγα λόγια για την Ευδοκία, της Βούλας Γογων από το fb
1967. Ο Αλέξης Δαμιανός με τη σύζυγό του Άρτεμη και τα τρία παιδιά τους μετακομίζουν για έναν χρόνο στην Αγγλία. Το σενάριο με τίτλο εργασίας «Η Πόρνη και ο Στρατιώτης» μπαίνει στην τελική ευθεία. Παραγωγοί ο ίδιος με τη γυναίκα του, ωστόσο αποφάσισαν να βρουν έναν Άγγλο συμπαραγωγό ώστε να προστατεύσουν την ταινία από κάθε λογής επιπλοκές στην Ελλάδα.Αυτή η μοναδική ταινία, λιτή αλλά με την αρχιτεκτονική σύγχρονης τραγωδίας, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης του 1971 (12o Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, 1971) αλλά με εξαίρεση το Βραβείο Ά Γυναικείου Ρόλου (Μάρω Βασιλείου), δεν δέχτηκε καλές κριτικές, ενώ παράλληλα πέρασε από άπειρες επιτροπές λογοκρισίας, μέχρι να της δοθεί άδεια προβολής. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία του Αλέξη Δαμιανού δικαιώθηκε πλήρως το 1985, η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.), την ανακήρυξε ως την σημαντικότερη ελληνική ταινία όλων των εποχών.
sansimera.gr/ Στοιχεία του βίου και του έργου του Αλέξη Δαμιανού
