ΦωτεινόΣέπιαΣκοτεινόΜεγέθυνση (+)Σμίκρυνση (-)Χωρίς σχόλιαΜε σχόλιαΠιο στενόΠιο φαρδύ
Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2026 11:56

Ο Λόρκα κατά τα άλλα, Elena Lymperopoulou, από το fb + Επιτροπή για τη Διαχείριση των Αδέσποτων Ζώων : Ημέρα αγάπης και υιοθεσίας, Κυριακή 18.10 στον πολυχώρο Λιπασμάτων

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
afb21Όταν πιάνω τη σκούπα, ο Λόρκα αποσύρεται οικειοθελώς στο κλουβί του, από οποιοδήποτε σημείο του σπιτιού. Δεν χρειάζονται διαπραγματεύσεις. Έχει τους δικούς του κανόνες για την οικιακή τάξη.
 
Με τις παντόφλες, όμως, οι κανόνες καταργούνται.
 
Αρπάζει τη μία και αρχίζει η γνωστή καταδίωξη γύρω από το τραπέζι. Έχει υπολογίσει τις αποστάσεις, τις στροφές, την αδυναμία μου να τον προλάβω. Αν καταφέρω να του κόψω τον δρόμο, με κοιτάζει με δυο τεράστια, αθώα, αλλόκοτα μάτια και υποχωρεί με την όπισθεν, χωρίς στιγμή να πάρει το βλέμμα του από πάνω μου.
 
Εγώ προσπαθώ να μη γελάσω.
 
Αν διαπιστώσει πως δεν υπάρχει διέξοδος, αφήνει την παντόφλα στο πάτωμα. Μια άνευ όρων παράδοση, με όλη την αξιοπρέπεια ενός ηττημένου στρατηγού.
 
 
Στο τραπέζι ισχύει ένα άλλο καθεστώς. Το φαγητό στο δικό μου πιάτο είναι πάντοτε προτιμότερο, ακόμη κι όταν είναι πανομοιότυπο με το φαγητό στο δικό του. Δεν πρόκειται για ζήτημα γεύσης.
Πρόκειται, υποθέτω, για ζήτημα συντροφικότητας.
 Έπειτα υπάρχει το κουτάλι.
Ο Λόρκα δεν επιθυμεί να λερώνει τη μουσούδα του. Σπρώχνει διακριτικά το μπολ και περιμένει να τον ταΐσω, με το κουτάλι. Όπως αρμόζει σε κάποιον που έχει κατακτήσει ορισμένα προνόμια χωρίς ποτέ να τα ζητήσει με λόγια.
Η κόρη μου λέει πως τον έχω κακομάθει. Έχει δίκιο μα αυτό είναι το λιγότερο που με απασχολεί.
 
Με το νερό είναι ακόμη πιο απαιτητικός. Αν έχει πιει μια φορά, το υπόλοιπο θεωρείται παλιό. Έρχεται, με τραβάει από τα ρούχα, με οδηγεί στο μπολ και το υποδεικνύει με το πόδι. Δεν γαβγίζει. Έχει αναπτύξει μια ολόκληρη γλώσσα και με έχει εκπαιδεύσει να την καταλαβαίνω.
Αν βραχεί η μουσούδα του, αναζητά το πλησιέστερο ύφασμα για να σκουπιστεί. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν πρόκειται για πετσέτα, ριχτάρι ή για κάτι δικό μου. Η ανάγκη προηγείται της ιδιοκτησίας.
 
Όταν επιστρέφω από τη δουλειά, γίνεται ένας μικρός καρχαρίας που περιφέρεται γύρω μου σε αλλεπάλληλους κύκλους ευτυχίας. Τρία ολόκληρα λεπτά δεν μπορεί να αποφασίσει πού να χωρέσει τόση χαρά.
Ύστερα σταματά. Δείχνει με την πατούσα τα παπούτσια μου, πρέπει να τα βγάλω. Η επιστροφή μου δεν έχει ολοκληρωθεί όσο στέκομαι ακόμη ντυμένη για τον έξω κόσμο.
Με τραβάει ως τον καναπέ, με βάζει να καθίσω κι ανεβαίνει επάνω μου για να εισπράξει τα φιλιά του.
 
Πριν ακόμη μπούμε στο πάρκο, σηκώνεται στα δυο του πόδια και στηρίζεται στη μάντρα. Επιθεωρεί τον χώρο με την ανυπομονησία εκείνου που έχει δώσει ραντεβού με ολόκληρο τον κόσμο.
Πρέπει να δει ποιοι έχουν έρθει, ποιοι τον περιμένουν, ποιοι λείπουν.
 
Στο πάρκο, πάλι, είναι άλλος.
Ορμάει στο παιχνίδι με την αχόρταγη ορμή εκείνων που δεν υποψιάζονται ότι η χαρά μπορεί να τελειώσει. Έχει φίλους, κάνει καινούργιους, μοιράζει χαιρετισμούς, χάδια και αγκαλιές ακόμη και στους ανθρώπους που συνοδεύουν τους φίλους του.
Δεν αρχίζει ποτέ καβγά, αν όμως κάποιος του επιτεθεί, θα υπερασπιστεί τον εαυτό του με πείσμα και καθαρότητα, χωρίς να υποχωρήσει ώσπου να τους χωρίσουμε.
 
Κι έπειτα, ξαφνικά, θυμάται πως είναι κυνηγόσκυλο.
Βλέπει ένα περιστέρι και ο κόσμος σωπαίνει.
Χαμηλώνει το σώμα. Λυγίζει το μπροστινό πόδι. Η ουρά γίνεται προέκταση της ράχης, μια ευθεία τεντωμένη από την επιθυμία ως το ένστικτο.
Προχωρεί ένα βήμα τη φορά, τόσο αργά που μοιάζει να κρατά την αναπνοή του. Κάθε μυς γνωρίζει ήδη κάτι που εκείνος δεν διδάχτηκε ποτέ.
Και τότε εκτινάσσεται.
Μια αστραπή με τέσσερα πόδια, ένα σώμα φτιαγμένο για την ταχύτητα, που για λίγες στιγμές δεν ανήκει ούτε στο σπίτι ούτε σ' εμένα, παρά μόνο στη φύση του.
 
Υπάρχουν ώρες που η ενέργεια τον κατακλύζει. Τρέχει, στρίβει, αναπηδά, σαν να μην του φτάνει το σώμα του για όση ζωή έχει μέσα του.
Τότε τον κρατώ κοντά μου, ακουμπώ την παλάμη στο στήθος του και του λέω με σταθερή φωνή: «Ηρέμησε».
Όπως όταν ήταν μωρό.
Και ηρεμεί.
Δεν ξέρω αν θυμάται τη φωνή, το χέρι, ή εκείνη την πρώτη ασφάλεια που κάποτε έμαθε να αναγνωρίζει. Ξέρω μόνο πως κάτω από την παλάμη μου η καρδιά του βρίσκει σιγά σιγά τον παλιό της ρυθμό.
Τους δυνατούς θορύβους τους φοβάται. Τις βροντές, το κομπρεσέρ από έξω, τους ανεξήγητους κρότους που εισβάλλουν ξαφνικά στην ησυχία του.
Τότε σηκώνεται στα δυο του πόδια και με αγκαλιάζει. Μένει έτσι ώσπου να περάσει ο θόρυβος.
Εκείνος που πριν από λίγο κυνηγούσε τον κόσμο, τώρα ζητά να τον προστατεύσω από τον κόσμο.
 
Και το βράδυ, όταν έρχεται η ώρα του ύπνου, πλησιάζει το χέρι μου, ξαπλώνει κολλητά στο σώμα μου και αφήνει έναν βαθύ αναστεναγμό.
Μου γλείφει το χέρι. Ακουμπά το μικρό του κεφάλι επάνω μου. Βολεύεται λίγο ακόμη, ώσπου να μην υπάρχει ούτε μια χαραμάδα ανάμεσά μας.
Δεν ζητά πια τίποτα. Ούτε φρέσκο νερό, ούτε κουτάλι, ούτε παιχνίδι, ούτε την παντόφλα μου.
Μόνο να είμαι εκεί.
Κι εγώ μένω ακίνητη, για να μην του χαλάσω τον ύπνο, σκεπτόμενη πόσο παράξενο είναι να χωρά μια ολόκληρη ζωή σε ένα τόσο μικρό σώμα
και πόσο χώρο μπορεί να καταλάβει μέσα στη δική μου.
 
ΚΑΙ 
Διαβάστηκε 165 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2026 18:32
Κατηγορία Πολιτιστικές/πολιτισμικές ειδήσεις
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « O Ioannis Margaronis του αρέσει που είναι δάσκαλος της τέχνης του χορού Orchestre du Nouveau Monde: Η ορχήστρα που διαδηλώνει παίζοντας στους δρόμους του Παρισιού »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

επιστροφή στην κορυφή