Τώρα όμως το χρώμα του Νείλου, άμα θέλεις να ξέρεις δικέ μου, είναι κόκκινο κι ας μη φαίνεται. Πολύ αίμα χύθηκε, κι όπως πάντα ήταν αίμα φτωχών, είτε αυτοί ήταν οι εκλεγμένοι αδελφοί μουσουλμάνοι, είτε του κοσμικού κράτους οι υπερασπιστές. 

Τότε τις γιορτές τις περάσαμε στην Αίγυπτο. Ήμουν με αγαπητούς φίλους και μαζί με καμιά 10ριά ακόμα συνταξιδιώτες γίναμε μια ομάδα που αυτοσχεδιάζαμε. Τελικά μου άρεσε εκείνο το χαλαρό ταξίδι που τα ίχνη του, ως αίσθημα και εικόνες εννοώ, δεν έχουν σβηστεί ακόμα. Πήγαμε με το πρακτορείο ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ. Εκείνη την εποχή το δούλευαν δύο άτομα. Τον κόπτη που το είχε, τον βρήκαμε στην Αθήνα μέσα σε μια υποφωτισμένη τρύπα. Με τα χρόνια η τρύπα μεγάλωσε κι έγινε ένα μεγάλο τουριστικό γραφείο όπου όλα κι όλοι τρέχουν με χίλια και ως πελάτης του είσαι συνεχώς ένας σκλάβος του προγράμματος. Στη φωτογραφία πάνω αριστερά πίνω ναργιλέ στο Κάιρο. Έτσι η φαντασίωση που είχαμε ως νεαροί με τους ναργιλέδες βρήκε για πρώτη φορά δρόμο στο Κάιρο για να πραγματοποιηθεί.  

Από την επόμενη εβδομάδα όμως δεν θα είναι ανάγκη να τρέχουμε στο Κάιρο για να πίνουμε ναργιλέ. Θα έχει και η Δραπετσώνα Κάιρο και μάλιστα με ναργιλέδες. Οι θεριακλήδες του είδους θα πετάγονται λοιπόν στη Δραπετσώνα. Που; Κοντά στον Άγιο Φανούριο, σ' ένα σημείο όπου συναντιώνται πέντε δρόμοι. Εκεί, στη γωνία επί της Ερυθρού Σταυρού, είναι το Cafe Cairo και εκεί θα καπνίζουν χαλαρά το ναργιλέ τους οι σύγχρονοι πρόσφυγες. 

Προπολεμικά οι περισσότεροι ναργιλάκηδες ήταν οι άλλοι πρόσφυγες, οι Μικρασιάτες. Εκείνη την εποχή στη Δραπετσώνα, υπήρχαν πολλοί τεκέδες με ναργιλέδες. Όταν στη δεκαετία του '30 έπιασαν τις εξουσίες μας οι φούριες και προσπάθησαν να βάλλουν τον κόσμο στην τάξη και στην πρίζα, άρχισαν να κυνηγούν τους ανθρώπους που σύχναζαν στα στέκια αυτά. Τελικά έκαναν αυτό που κάνει κάθε μονόχορδη, ετερόφωτη και νεκρόφιλη εξουσία, που όταν βρίσκει τα σκούρα παίζει το χαρτί της απαγόρευσης. Κι έτσι τα έκλεισαν. Κι έτσι οι θαμώνες τους έμειναν ορφανοί. Αυτοί που χανόντουσαν σ'αυτές τις τρύπες είχαν μια έντονη ροπή να το προχωράνε στη ζωή λάου λάου, να διαστέλλουν και να ελαφρύνουν το χρόνο τους ταξιδεύοντας με της καρδιάς τους το άλλο μυαλό περισσότερο παρά με τα μέσα της προόδου κι ανάπτυξης. Σ'αυτή τη φυγή, όπου το βλέμμα γλυκαίνει, βοηθάει ως γνωστόν από τα πολύ παλιά τα χρόνια και το να κάνεις κεφάλι. Τότε, τα πάντα όλα σου που τα έχεις καταχωνιάσει σε λαβυρίνθους, βρίσκουν έξοδο, βγαίνουν στο φως και αμολάς καλούμπα, άνθρωπος μαζί και ο αετός του.

Μιλάμε για μια στάση ζωής που φύτρωσε και καλλιεργήθηκε πιο πολύ στην Ανατολή. Γι'αυτό και οι ναργιλέδες, που ταίριαζαν μ'αυτόν τον αργόσυρτο ρυθμό ζωής, από εκεί ξεκίνησαν. Οι Ινδοί τους επινόησαν, τους πήραν μετά οι Πέρσες και απ'αυτούς οι Τούρκοι που τους τελειοποίησαν και έκαναν όλη τη φάση του καπνίσματος μια μυσταγωγία, με κανόνες και τρόπους σεβαστούς από την ομήγυρη. Οι Αιγύπτιοι έβαλαν την τελευταία πινελιά προσθέτοντας τα αρώματα στους καπνούς. Μ'αυτήν την επανεμφάνιση των ναργιλέδων επαληθεύεται μια σκέψη που ισχυρίζεται ότι όλα όσα απαγορευμένα ευχαριστούν τους ανθρώπους πάντα θα βρίσκουν τρόπους και θα ξαναέρχονται στην επιφάνεια για να δοκιμάζουν ξανά την τύχη τους. Να δούμε αν θα πιάσουν οι ναργιλέδες, γιατί πολλά έχουν αλλάξει από τότε.

Το "Πέντε μάγκες στον Περαία" του Γιοβάν Τσαούς, είναι ένα από τα πιο ωραία και γνωστά τραγούδια που έχει ως θέμα του μια αντροπαρέα που γυρίζει στη Δραπετσώνα από μαγαζί σε μαγαζί ψάχνοντας να πιουν καλούς ναργιλέδες. Το ωραίο είναι ότι τους στίχους τους έγραψε το 1935 μια γυναίκα, η Αικατερίνη Χαμουρτζή. Πατώντας εδώ  θα το ακούσετε στην πρώτη εκτέλεσή του. Πατώντας  εδώ  θα το ακούσετε και από τον Αργύρη Μπακιρτζή που το είπε όμορφα κι αυτός. Πιο πολύ όμως διαλέξαμε αυτήν την εκτέλεση γιατί το βίντεο έχει πολλές φωτογραφίες με ναργιλέδες. Ένα ακόμα υπέροχο τραγούδι για τους ναργιλέδες είναι και το "Άργιλέ μου γιατί σβήνεις", όπου ο ναργιλές είναι αυτός που είναι, είναι όμως και φίλος του βασανισμένου. Η έξοχη τραγουδίστρια Γιωργία Μηττάκη που το γραμμοφώνησε το 1936, τον αποκαλεί αργιλέ. Πατώντας  εδώ  θα σας ...............Χαλαρώστε λοιπόν κι ακούστε τα.