Γιατί το μυαλό μας πάει σε σφαίρες κι όχι στο οποιοδήποτε άλλο κακό; Διότι πολλές φορές μας έχει πει ότι του αρέσει ένα στιχάκι τοίχου που λέει «….Πάρτε σφαίρες μαζί σας, το μέλλον είναι πόλεμος ». Ελπίζω να εννοήσατε ότι μιλάμε για σφαίρες χωμένες μέσα σε κέικ σοκολάτας. Απ’αυτές που αν δεν προσέξετε και τις δαγκώσετε θα σπάσετε κανένα δόντι. Το καλύτερο πάντως είναι να τις κρύψετε κάτω από τη γλώσσα σας και να τις χρησιμοποιήσετε όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη. Ανάγκη αυτοάμυνας εννοούμε.

Με όπλο τον πολιτισμό. Και σφαίρες; Τραγούδια, κείμενα, θεατρικά, συζητήσεις, ειδήσεις, ρεπορτάζ κι ότι βάζει το μυαλό σου. Ε, καλά το έχουμε ξαναδεί το έργο. Έχεις δίκαιο να είσαι επιφυλακτικός. Να σου πω όμως ότι οι τύποι που το σχεδίαζαν πολλούς μήνες τώρα ( απόφοιτοι του Δεύτερου οι περισσότεροι), λένε ότι κανένας ομφάλιος λώρος δεν τους συνδέει με καμία εξουσία, λένε επίσης ότι πειθήνιους διευθυντές σε άλλους σταθμούς και web radio θα τους βρεις, όχι όμως στο δικό τους. Με λίγα λόγια το τρίπτυχο που τους καλύπτει και που τίθεται ως πράξη και προϋπόθεση για μια νέα δημιουργική πορεία του μέσου είναι:

ελευθερία των παραγωγών,

                                     έγνοια των ακροατών,                                                                                                                                                         ανεξαρτησία από κάθε εξουσία.

Μα ούτε εργοδότη δε θα έχουν; Γίνεται αυτό; Τα γενικά έξοδα, οι μισθοί, πως; Αν είναι από διαφημίσεις, οι διαφημιζόμενοι δεν θα είναι εργοδότες; Αν πάλι θα λειτουργεί σε εθελοντική βάση, τότε πόσο ν’αντέξει; Όσο αντέξει. Εξ άλλου δηλώνουν ότι στις συλλογικές διαδικασίες συμμετείχαν δεκάδες παραγωγοί , καλλιτέχνες κι αλληλέγγυοι που είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν αυτό το εγχείρημα. Όλοι αυτοί συμφώνησαν μεταξύ τους κι αποφάσισαν να μπλεχτούν σ’αυτό το εγχείρημα, γιατί μόνο το ανεξάρτητο ραδιόφωνο μπορεί να αγριεύει, να φωτίζει και να δημιουργεί εστίες πολιτισμού. Πως επιπλέον, αυτό είναι ικανό να διαβάσει και να μεσολαβήσει την εποχή του.

Και λόγω εμπειρίας πιστεύουν ότι σε τέτοια ζητήματα το αυτί είναι πολύ καλύτερος σύμβουλος από το μάτι. Μμμμ, διακρίνω μία αντιπαλότητα ανάμεσα στο μάτι (ακόμα κι αυτό που διαβάζει;) και το αυτί (ακόμα κι αυτό που ακούει όσα το συμφέρουν;). Επί του παρόντος το προσπερνάω αυτό το θέμα. Επανέρχομαι όμως στο γιατί αποφάσισαν να μην κυνηγήσουν άλλες περιπέτειες, πιθανόν πιο επικερδείς, αυτοί οι συνάνθρωποί μας; Για το καλό μας; Για το καλό του λαού; Όλου του λαού; Γιατί τους ανεβάζει την αδρεναλίνη η φάση με τα ερτζιανά; Γιατί τους εξιτάρει η αναμέτρηση ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω; Αυτά δεν μας τα ξεκαθαρίζουν. Και μιας και δεν είναι αυτονόητες οι απαντήσεις, έχει σημασία διότι μόνο έτσι θα υπάρχει ένα δημόσιο κριτήριο για το που σκοπεύουν να πάνε το πλοίο. Εκτός κι αν είναι ελεύθεροι σκοπευτές, που κι αυτό, όπως και όλα, θα κριθεί από τα αποτελέσματα.

Εν πάση περιπτώσει, δε νομίζεις ότι είναι υπερβολικό να το ψειρίζομαι τόσο πολύ; Προφανώς και είμαστε μαζί τους και με καλή διάθεση θα τους παρακολουθούμε, αν φυσικά δεν μας προκαλούν βαρεμάρα. Και πόσοι είναι αυτοί οι τύποι που μπήκαν στο κόλπο, ξέρεις; Εβδομήντααα; Αααα, όπου ακούς πολλά κοκόρια… Είναι γνωστό από παρόμοιες περιπτώσεις, πως αντί σιγά σιγά να σχηματίζονται κάποιες ελκυστικές εικόνες και σχέσεις όμορφες και δυνατές, το μόνο που καταφέρνουν είναι κάτι περίτεχνες μουτζούρες όπου ο καθένας θα βαράει το βιολί του. Η αλήθεια αυτή είναι και μακάρι ν’αποφύγουν τον σκόπελο αυτόν. Και μακάρι να αισθανθούμε ότι τους παραγωγούς και τους εκφωνητές και όλους τους συμμετέχοντες ένα ρεύμα τους διατρέχει. Ρεύμα ψυχής και πνεύματος, απ’αυτά που δημιουργούν ενδιαφέροντα πράματα, ζωντανά και φρέσκα, που δεν κωλώνουν ν’ανοίγουν νέα μέτωπα και να ανακαλύπτουν νέες παρουσίες παραγωγής ενέργειας και νοήματος, αλλά και να ενθαρρύνουν τις όποιες προσπάθειες επίλυσης προβλημάτων. Που με λίγα λόγια δεν αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, αυτά που τ’ αφήνουν όλα στην ησυχία τους.

Μάλλον θα το έχουν σκεφτεί τα καλόπαιδα κι αυτό, αλλά δεν πειράζει αν το πούμε κι εμείς. Ελπίζουμε λοιπόν, να προβάλλονται εκείνες οι Δημοτικές Αρχές που κάνουν ενδιαφέροντα πράματα, που παλεύουν με επιτυχία για τη ζωή και για το περιβάλλον, που ξεχωρίζουν με τις πρωτοβουλίες τους. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις διάσπαρτες στην χώρα κινήσεις, συλλόγους και ομάδες που ανοίγουν σήραγγες και τούνελ για να εμβολίσουν τα υπαρκτά αδιέξοδα του χώρου τους. Και οποσδήποτε για φυσικά πρόσωπα, που τα βάζουν με θεούς και δαίμονες, που αναμετρώνται με τις κοινοτοπίες της εποχής μας και με τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που απομυζούν την κοινωνία. Διότι κι όλες αυτές οι ενέργειες πολιτισμός είναι.

Βεβαίως και τους ευχόμαστε να μας ταξιδέψουν σε ταξίδια που θα τα χαιρόμαστε με το «Μεταδεύτερο» τους στο www.metadeftero.gr. Από σήμερα Κυριακή 15/6 το βράδυ, ξεκινάει το ζωντανό 20ωρο πρόγραμμα αυτού του σταθμού. Που το πιο ωραίο για μας θα είναι αν δεν είναι η άλλη όψη του νομίσματος των κρατικών και ιδιωτικών ΜΜΕ, αυτών που προπαγανδίζουν, ξεδιάντροπα πια, την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και στην τέχνη και παντού. Αυτό όμως δεν είναι μόνο θέμα απόφασης. Βασικά είναι θέμα παιδείας ελευθεροφρόνων πολιτών. Απ’αυτούς που διαθέτουν όλες εκείνες τις αποσκευές και καταφέρνουν να διαβάζουν την πραγματικότητα εις βάθος και εις πλάτος, έχοντας παράλληλα καλλιεργήσει την ικανότητα να κρίνουν και να ιεραρχούν όλα τα θέματα που παίρνουν είδηση. Και που στην περίπτωσή μας άπτονται της σχέσης πολιτισμού και κοινωνίας. Διότι, για να μην ξεχνιόμαστε, εχθροί υπάρχουν παντού, ακόμα και μέσα μας. Όπως και φίλοι εξ άλλου.

Και δεν μας λες, θα τελειώσει ποτέ αυτός ο πόλεμος;

Να σας πω.  

Εκεί. / Που το «σημαντικό» / είναι συνώνυμο του «αλησμόνητο». Εκεί / τελειώνει ο πόλεμος. 

Δηλαδή, τι θέλει να πει ο ποιητής; 

Δηλαδή, αυτό που θέλει να πει είναι πως ήγγικεν η ώρα να φτιάξουμε εδώ στο Κερατσίνι Δραπετσώνα το Ράδιο Σταγόνα;

Ο ποιητής των δύο χρωματισμένων στίχων είναι ο Δημήτρης Χαλαζωνίτης και η συλλογή του ονομάζεται Σφαίρες.