Πιο πολύ όμως χάρηκα που τον χειμώνα όταν την είδα δάκρυσα περισσότερες από μία φορά κι αυτό στην μακρινή Κίνα σήμαινε βραβεία. Μιλάω για ωραία δάκρυα της παιδικής γειτονιάς και των αγνών συναισθημάτων. Τώρα θα με ρωτήσετε και με το δίκαιό σας, τι σημασία έχουν τα δικά σου δάκρυα με των κινέζων τα γούστα; Αν απαντήσω ότι απλά έχουν ταιριάξει σε μια άλλη ζωή, θα σας έχω καλύψει; 

Σαγκάη (上海) στα Κινέζικα σημαίνει πόλη στη θάλασσα. Και ακριβώς αυτό είναι, αυτή η πόλη λιμάνι που στις αρχές του 20 αιώνα ήταν μια μικρή πόλη και τώρα έχει πληθυσμό 20 εκ. περίπου. Αυτή που μπορεί από μακρυά να την μπερδέψεις με τη Νέα Υόρκη κι είναι το πρώτο βιολί του μπουμ της κινέζικης ανάπτυξης. Την ώρα που ο αρχαιολάτρης Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ επισκεπτόταν την Ελλάδα για να διευρευνήσει τι μπορεί ακόμα η Κίνα να το αγοράσει κοψοχρονιά, όπως αγόρασε την προβλήτα της η Cosco και τριγυρνούσε με τον πρωθυπουργό μας μια στην προβλήτα στον Πειραιά και μια σε διάφορα μουσεία, ο Παντελής Βούλγαρης πανευτυχής ύψωνε το "Golden Goblet"(金爵) καλύτερης ταινίας που η κριτική επιτροπή απένειμε στην Μικρά του Αγγλία. Στην ταινία δώθηκαν άλλα δύο βραβεία. Αυτό της σκηνοθεσίας και αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου, στην Πηνελόπη Τσιλίκα. 

Πάντα παίζει σημασία ως προς τα βραβεία, σε ποιο φεστιβάλ συμμετείχε η ταινία, αλλά και ποια ήταν η κριτική επιτροπή.  Δηλαδή άλλο είναι να βραβεύεσε στο φεστιβάλ των Καννών και διαφορετικό στης Μόσχας ή της Θεσσαλονίκης. Το φεστιβάλ της Σαγκάης, παρόλο που είναι ένα από τα νεώτερα, θεωρείται από τα πρώτης τάξεως διεθνή φεστιβάλ, τουλάχιστον στην Ασία και εξ αιτίας του γεγονότος της μεγάλης αγοράς που έχει η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. 

Οι άνθρωποι που απάρτιζαν την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ ήταν οι εξής: Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν η διεθνούς φήμης κινέζα ηθοποιός Γκονγκ Λι, ενώ μέλη της επιτροπής ήταν η Βρετανίδα σκηνοθέτρια Σάλι Πότερ, ο Κορεάτης σκηνοθέτης Ιμ Σανγκ Σου, η Δανέζα σκηνοθέτρια Λόνε Σέρφιγκ, ο κινέζος σκηνοθέτης Λιου Γιέ, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Σουνζι Ιβάι και ο Ιρανός ηθοποιός Πεϊμάν Μααντί. Από όσα γνωρίζω κι αρκετά σοβαρά ονόματα από τον χώρο του κιν/γράφου ( μου κάνει εντύπωση που δεν υπάρχει ούτε ένας Αμερικάνος). 

Η 49χρονη πρόεδρος Γκονγκ Λι (巩俐) - κάνουμε μία αναφορά σ'αυτήν, διότι είναι γνωστό πως οι πρόεδροι παίζουν έναν σημαντικό ρόλο ως προς το που θα πάνε τα βραβεία - κατ'αρχήν ήταν πρόεδρος το 2000 στο φεστιβάλ της Βενετίας. Θεωρείται η πιο δημοφιλής Κινέζα ηθοποιός εξ αιτίας όχι μόνο της ομορφιάς της αλλά πιο πολύ λόγω της τέχνης της. Έχει γυρίσει αξιόλογες ταινίες και στην Αμερική. Είναι δηλαδή, μία αξιόπιστη πρόεδρος, κι αυτό κάνει τη βράβευση της ταινίας του Βούλγαρη ακόμα πιο σημαντική. Για πολλά χρόνια ήταν η μούσα του Ζαν Γιμού (ένας από τους καλύτερους Κινέζους σκηνοθέτες) όντας αυτός παντρεμμένος, κάτι που προξένησε ένα μεγάλο σκάνδαλο διαρκείας στην χώρα της. Λίγο μετά τον χωρισμό τους το 1995, η Γκονγκ Λι παντρεύτηκε τον Σόενγκ, έναν μεγιστάνα του καπνού από τη Σιγκαπούρη. Ίσως αυτά τα γυρίσματα της ζωής της να ήταν ένας από τους λόγους που σαγηνεύτηκε από την ταινία του Βούλγαρη.

Είναι πάντως άξιον απορίας τι είδαν οι Κινέζοι και γενικά οι άνθρωποι της επιτροπής σ'αυτήν την ταινία που τους άρεσε. Το λέμε αυτό διότι η ταινία αυτή, με τα τρέχοντα κριτήρια, είναι παλαιομοδίτικη και το θέμα της φαντάζει ξεπερασμένο. Την σήμερον ημέρα, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς, το πρόβλημα δεν είναι τόσο τα καταπιεσμένα συναισθήματα και η συσσώρευση απωθημένων εξ αιτίας των ακριβών διοδίων που ζητάει η αυστηρή κοινωνία, όσο η ύπαρξη αυτών καθ'εαυτών εκείνων των συναισθημάτων που σπρώχνουν με δύναμη τον έναν στην αγκαλιά του άλλου. Αν κάτι πρέπει να αρθρωθεί και στο επίπεδο της τέχνης είναι η σημερινή παγκοσμιοποιημένη ζωή που παράγει με το σταγονόμετρο πλούσια συναισθήματα μεγάλης διάρκειας και έντασης. Όσα γι' αυτά με τις μακρόχρονες απουσίες των ναυτικών ίσως το αντίστοιχό τους να είναι οι δικοί τους μετανάστες που κάνουνε χρόνια να τους δουν.

Εμάς μας έπιασε το φίλμ του Παντελή, γιατί είχε μία αγνότητα συν την καθαρότητα ενός γλυκύτατου ανθρώπου. Και έτσι κατάφερε να μας ενεργοποίησει το απολίθωμα ενός άστρου κάποιων Χειμερινών Κολυμβητών που έψαλναν κάποτε εν χορώ ".... Δέκα χρόνια σ'αγαπώ, τα καλύτερα της νιότης μου τα χρόνια /γιατί τώρα που πονώ, είν’ που χτίκιασες και σένανε και μένα...". Αυτοί όμως οι κουλ βορειοευρωπαίοι και οι hifi και wifi Ασιάτες που τρέχουν με χίλια τι της βρήκαν, πως τους έριξε αυτή η ταινία; Στ'αλήθεια θα ήθελα να μάθω αν τους τάραξε μ'εκείνη την υπόγεια φουρτούνα που τάραξε κι εμάς.  

Στο δια ταύτα. Αυτή η βράβευση ενδεχομένως να μην έχει καμία επίπτωση. Ενδεχομένως όμως, και με την προϋπόθεση ότι με την Μικρά Αγγλία θα ταξιδέψουν αρκετοί σινεφίλ Κινέζοι, να δούμε ζεστό χρήμα να παίρνει την άγουσα προς την ομάδα Βούλγαρη, αλλά και άλλους κινηματογραφιστές, για την επόμενη ταινία τους. Ένα άλλο που μπορεί να συμβεί, και ας μην μας παραξενέψει, είναι σε καμμιά δεκαριά χρονάκια περίπου ένα σμήνος ματσό Κινέζοι να κάνουν την Άνδρο τ'αγαπημένο τους νησί/στέκι. Και όπως έχουμε πια μάθει όλοι, οι μετρίως ματσό Κινέζοι είναι καμμιά δεκαριά Ελλάδες και βάλε. Οπότε αγαπητοί μου Ανδριώτες κανείς δεν ξέρει αν θα είναι για το καλό σας να γίνει κάποια στιγμή η Μικρά Αγγλία σας, Μικρή Σαγκάη. Εμείς σας ευχόμαστε να πάνε όλα κατ'ευχήν κι ας μην ξέρετε από τώρα τι θα είναι καλύτερο για σας τα χρόνια που έρχονται.