Αναμενόμενο είναι μιας και για τους ανθρώπους που τους αρέσει το ποδόσφαιρο, αυτό το απλό δημοφιλές σπορ, τα Μουντιάλ να γίνονται ένα από τα πολλά χρονόσημα της ζωής τους. Έτσι το άρθρο αυτό είναι και μία πρόσκληση. Θα παρακαλούσαμε πολύ, όσους μπορούν να ανασύρουν κάτι από τη δικιά τους μνήμη και θέλουν να το μοιραστούν μαζί μας, ας το προσπαθήσουν.  

Ακολουθούν οι εξαιρετικές ποδοσφαιρικές στιγμές που αιχμαλώτισαν δια παντός ένα μικρό παιδί που μεγάλωνε δίχως τη θέλησή του, προσπαθώντας απεγνωσμένα μέσω κόλπων, επινοήσεων και διαφυγών, όπου ανάμεσά τους το ποδόσφαιρο κρατάει τα σκήπτρα, να παραμείνει παιδί.

Το ασπρόμαυρο φιλμ με το Μουντιάλ της Χιλής το ’62, σίγουρα το είδε τρεις φορές. Η Βραζιλία το κέρδισε νικώντας στο Σαντιάγκο την Τσεχοσλαβακία με 3-1. Τότε ήταν που βαπτίστηκε Βραζιλιάνος. Και η αιτία δεν ήταν ο άγνωστός του τότε νεαρός Πελέ που τραυματίστηκε νωρίς νωρίς. Ήταν όλη αυτή η πολυφυλετική ομάδα με τα ζογκλερικά της κόλπα, με τις ευφάνταστες ενέργειες, με την απόλαυση που ένιωθαν παίζοντας το τόπι και που την περνούσαν στους θεατές. Χρόνια αργότερα θα έψαχνε να μάθει περισσότερα για το αστέρι της, τον Μανουέλ Φρανσίσκος ντε Σάντος, κατά κόσμον Μανέ Γκαρίντσα. Το γκαρίντσα είναι ένα μικρό πουλί του Αμαζονίου και τον είπαν Γκαρίντσα  γιατί η κίνησή του έμοιαζε με του πουλιού. Κι αυτό διότι μια παραμόρφωση που είχε εκ γενετής στην σπονδυλική του στήλη είχε ως συνέπεια το δεξί του πόδι να είναι έξι πόντους ψηλότερο από το άλλο και να λυγίζει ελαφρά προς τα μέσα. Αυτή λοιπόν η δυσμορφία που ήταν μείον, ο σακάτης Μανουέλ την έκανε με τη βοήθεια του χαμηλού του κέντρο βάρους, πλεονέκτημα. Με μάτια διάπλατα ανοιγμένα και με το στόμα ορθάνοιχτο ο μικρός έβλεπε στο πανί τον άνθρωπο που τρίπλαρε αέρινα σαν τον διάολο σκορπίζοντας χαρά γύρω του σαν άγγελος. Τι άλλο έμεινε στον μικρό και αδαή; Ο Τσεχοσλαβάκος  Μάζοπουστ. Και οι απίστευτες τρίπλες και συνδυασμοί όλων της Βραζιλιάνικης επίθεσης που ακόμα τους θυμάται. Ντίντι, Ζαγκάλο ( προπονητής της μαγικής Βραζιλίας του '70), Αμαρίλντο, Βαβά και το εφτάρι της, το δεξί εξτρέμ, ο εκπληκτικός κουτσός Γκαρίντσα. Του έχει μείνει μια φάση που πέρασε τέσσερις αντιπάλους του μια κι έξω. Όσοι έχουν ώρα και θέλουν να μάθουν γιατί στη Βραζιλία ο κόσμος τον Πελέ τον σεβόταν, ενώ τον Γκαρίντσα τον λάτρευε, για το αν τα παιδιά του ήταν 14 ή 36 ή γιατί πέθανε στα 49 του, ας πατήσουν εδώ κι εδώ

Μετά τέσσερα χρόνια στο Μουντιάλ στην Αγγλία ήταν στην εξοχή και δεν είχε κανέναν φίλο να μοιραστεί τα ποδοσφαιρικά συναισθήματά του. Διαβάζοντας εξαντλητικά κάθε μέρα αθλητικές εφημερίδες , παραμένει ανερμήνευτο έως σήμερα, γιατί απ' την αρχή τον τραβούσε ο μαύρος πάνθηρας από την Μοζαμβίκη, ο Εουσέμπιο, το αστέρι της Εθνικής Πορτογαλίας. Ήθελε πολύ να σηκώσει το κύπελλο μαζί του μες το Γουέμπλεϊ. Μα και που τελικά το σήκωσε ο Μπόμπι Μουρ δεν τον χάλασε, μιας και στα άπειρα ποδοσφαιρικά του όνειρα του καλοκαιριού του 1966, αυτό συνέβη πολλές φορές. Στην πραγματική ζωή στην παράταση του τελικού είχαμε Αγγλία – Δ. Γερμανία 4-2. ( Το «Δ», για τους νεαρούς που δεν θα το γνωρίζουν, σημαίνει Δυτική. Από το 1949 μέχρι το 1989 υπήρχαν δύο Γερμανίες, η δυτική των Αμερικανών και η ανατολική των Σοβιετικών). Οι Άγγλοι Μπόμπι Τσάρλτον, Τζάκυ Τσάρλτον, Χάρστ (που έβαλε τρία γκολ στον τελικό), οι τερματοφύλακες Μπανκς (Αγγλία) και Λεβ Γιασίν ( Σοβιετία), ο Γερμανός Μπεκενμπάουερ και οι Πορτογάλοι Σιμόες και Κολούνα, είναι ονόματα που τα θυμάται ακόμα. Το γεγονός ότι το Μουντιάλ αυτό το διάβασε και δεν το είδε, αν και το ονειρεύτηκε, τον έκανε να συνειδητοποιήσει για πρώτη φορά στη ζωή του ότι είναι περισσότερο οπτικοακουστικός τύπος παρά του γραπτού λόγου.   

Η δεκαετία του ’60, έχει καταγραφεί παγκοσμίως σαν η δεκαετία των νέων αναζητήσεων και ρευμάτων που διέτρεξαν την ανθρωπότητα, όπως και των μεγάλων εντάσεων εξ αιτίας των κινημάτων διαμαρτυρίας και των εξεγέρσεων. Στο ποδόσφαιρο θεωρεί ο μικρός μας, ότι το Μουντιάλ που αρμόζει να εκπροσωπεί αυτήν τη δεκαετία, είναι αυτό που έγινε στο Μεξικό το 1970 με τη Βραζιλία να σέρνει τον χορό. Το 1970 στο Μεξικό η Βραζιλία άρχισε πια να κυκλοφορεί κανονικά στο αίμα του. Τελεία και παύλα, ο κύβος είχε ριχτεί. Το μεξικάνικο μενού περιελάμβανε υπέροχα παιχνίδια, μεγάλες ανατροπές και θρίαμβο του επιθετικού ποδοσφαίρου. Με μια Βραζιλία άπαιχτη. Σαν την επιθετική της πεντάδα – οι λευκοί Ριβελίνο, Ζέρσον και Τοστάο και οι μαύροι Ζαρζίνιο και ο ασυναγώνιστος Πελέ, το μαύρο διαμάντι - είναι σίγουρος πως κάτι παρόμοιο δεν ξαναείδε ποτέ μέχρι σήμερα. Η υπέροχη Βραζιλία κεντούσε, πετούσε και ρίγη σκορπούσε και δεν επέτρεψε εκείνο το καλοκαίρι να εμφανιστούν στην παρέα κόντρες και διαφωνίες. Γκόλ, φάσεις και συνδυασμοί πρωτόγνωρες. Όλος ο πλανήτης, εξαιρέσει κάθε φορά των αντιπάλων της, ήταν Βραζιλία. Ακόμα και άλλους τους θυμόμαστε σε σχέση με τους Βραζιλιάνους, όπως η θρυλική απόκρουση του Μπανκς στην κεφαλιά του Πελέ.

Το άλλο πρωτόγνωρο ήταν ένα κουτάκι που καθόσουν απέναντί του και το κοιτούσες που μιλούσε και έδειχνε εικόνες. Κι ενώ μέχρι τότε ο καθένας άκουγε μόνος του στο ράδιο τους αγώνες και μετά τους συζητούσε όλη η παρέα μαζί και οι περαστικοί, τώρα λίγο μιλούσαν και πολύ έβλεπαν. Η τηλεόραση είχε μπει στο σπίτι, δεν κοιμόταν ποτέ και γλώσσα δεν έβαζε μέσα. Μαζευόντουσαν τα βράδια όλοι οι φίλοι στο σπίτι του φίλου και συμμαθητή Βασίλη στις προσφυγικές του Άη Διονύση. Ήταν ο μόνος απ'την παρέα που είχε στο σπίτι του μία ασπρόμαυρη. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ζωή γίνεται καλύτερη σε όλα. Παράδειγμα η τηλεόραση, που μας ενώνει με τον κόσμο όλο και ταυτόχρονα αδυνατίζει τα νήματα που μας δένουν με τους κοντινούς μας ανθρώπους.

1974 και στον τελικό η οικοδέσποινα Δ.Γερμανία κέρδισε στο Μόναχο την Ολλανδία με 2-1. Το πρώτο γκολ το θυμάται ακόμα αφού μετά το ξαναείδε πολλές φορές. Λοιπόν, αρχίζει το ματς, οι Ολλανδοί κάνουν σέντρα αλλάζουν 14 πάσες και ο διαιτητής σφυρίζει πέναλτι την ανατροπή του Κρόιφ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ούτε ένας Γερμανός δεν είχε μπορέσει ν’αγγίξει τη μπάλα. Το κτυπάει ο Νέεσκενς και 0-1. Τα υπόλοιπα είναι μια γνωστή ιστορία. Πριν τρία χρόνια ο Άγιαξ είχε γίνει η σούπερ Ευρωπαϊκή ομάδα. Η οποία όλα όσα είχε μάθει μέχρι τότε του τα αχρήστευσε. Εκ των υστέρων τον τρόπο που ξεχυνόταν η Ολλανδία στο γήπεδο τον είπανε «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο». Αυτό που ίσχυε πριν ήταν ότι ο κάθε παίχτης αντιστοιχούσε σε μία θέση και είχε υπευθύνη του έναν συγκεκριμένο χώρο. Αυτή όμως η Ολλανδία – Άγιαξ κατάργησε αυτό το θέσφατο. Η σχέση παίκτη, θέση και ρόλου έπαψε να είναι μια και μοναδική. Στην ουσία όλοι οι παίχτες ήταν στην πρίζα και μετακινούνταν αλληλεπικαλυπτόμενοι βάσει σχεδίου. Όπως και βάσει σχεδίου άρχισαν οι Ολλανδοί να εφαρμόζουν τόσο καλά το τεχνητό οφ σάιντ. Και απέδωσε τα μέγιστα διότι υπήρχε ο μοναδικός παίκτης που έπαιζε εξαιρετικά σε όλες τις θέσεις εκτός του τερματοφύλακα και ο ριζοσπάστης προπονητής, που στις προπονήσεις βασικά μιλούσε στους παίκτες του για τον κενό χώρο. Γιόχαν Κρόιφ και Ρίνους Μίχελς το αχτύπητο δίδυμο στον Άγιαξ και στην εθνική Ολλανδίας και μετά στην Μπαρτσελώνα. Στην ομάδα προφανώς υπήρχαν κι άλλοι πολύ καλοί ποδοσφαιριστές. Αλλά και η Γερμανία είχε στην σύνθεσή της τον εξαιρετικό Μπεκενμπάουερ, τον μαοϊκό Μπράιτνερ, και τον μέγα γκολτζή Μίλερ. Από την Βραζιλία που έχασε από την Ολλανδία και βγήκε δεύτερη στον δεύτερο γύρο οπότε κι αποχαιρέτισε το Μουντιάλ δεν θυμάμαι τίποτα. Αλλά δεν τον στεναχώρησε ο αποκλεισμός της. Οι οράνιε ήταν μια ομάδα χάρμα οφθαλμών και αντικατέστησε επαξίως στην καρδιά του άπιστου τους Βραζιλιάνους. Το κύπελλο αυτό σε σχέση με το προηγούμενο ήταν σαν η μέρα με τη νύχτα. Τότε για πρώτη φορά συνειδητοποίησε ότι είναι δυνατόν να βαριέται και σε ματς όχι μόνο του Ελληνικού πρωταθλήματος, αλλά και σε παγκοσμίου κυπέλλου. Και θυμάται επίσης την δυναμική εμφάνιση διαφημίσεων στα γήπεδα. Αα, του άρεσε επίσης να βλέπει και μια πολύ καλή Πολωνία, η ομάδα έκπληξη, που έπαιζε επιθετικά και δυνατά και ήρθε τρίτη, νικώντας στον μικρό τελικό τη Βραζιλία με 1-0.

1978. Στρατηγός των τεράτων, Χόρχε Βιντέλα. Ο αρχηγός ενός πραξικοπήματος που έγινε το 1976. Μετά από χρόνια, άρχισε, ο μικρός που εξακολουθούσε να μεγαλώνει, να υποστηρίζει  ότι ο στρατηγός ήταν αυτός έδωσε τελικά το στίγμα σ’αυτό το Μουντιάλ. Στα πέντε πρώτα χρόνια που δεν κουνιόταν φύλλο στην Αργεντινή, απήχθηκαν κι εξαφανίστηκαν γύρω στους 30.000 Αργεντινοί. Δολοφονίες εν ψυχρώ, απίστευτα βασανιστήρια, ως και απαγωγές μωρών αριστερών κατεγράφησαν που τα υιοθετούσαν φασίστες αξιωματικοί. Με λίγα λόγια όλα τα φοβερά και τρομερά μιας χούντας (ουδεμία σχέση με την δικιά μας) που δεν είχε κανέναν ενδοιασμό για οτιδήποτε. Το λιγότερο απεχθές ήταν οι πολλές καταγγελίες που έγιναν για τον ύποπτο ρόλο που το σύστημα των πραξικοπηματιών έπαιξε στο Μουντιάλ. Έκανε τα πάντα για να πάρει η Αργεντινή του εξαιρετικού μακρυμάλλη Κέμπες το κύπελλο. Και τα κατάφερε. Στον τελικό κέρδισε την Ολλανδία  με 3-1 στην παράταση. Τα σκοτεινά σημεία όμως παραμένουν σκοτεινά ακόμα και σήμερα. Ένα απ’αυτά  είναι η άρνηση του Κρόιφ να ταξιδέψει με την εθνική Ολλανδίας στην Αργεντινή. Κανείς δεν γνωρίζει τους λόγους αυτής της απόφασης, εν αντιθέσει ας πούμε με αυτήν του Γερμανού Μπράιτνερ, που είχε δηλώσει ότι λόγω χούντας δεν πάει στην Αργεντινή. Η χούντα του Βιντέλα  ήθελε διακαώς το κύπελλο για να ανέβει στα μάτια του κόσμου και για να πάρει κάτι από την αίγλη του. Προφανώς μέσα σε συνθήκες δικτατορίας έπαιζε και το χαρτί του ποδοσφαίρου ως όπιο για το λαό. Στον τελικό οι Ολλανδοί ήταν πολύ καλοί κι από την άλλη οι Αργεντινοί που ήταν καλοί, όχι όσο οι Ολλανδοί. Τους αντιπάθησε όμως εξ αιτίας της δικτατορίας τους και των υπόγειων παρεμβάσεών της στα ποδοσφαιρικά. Στο τέλος οι Ολλανδοί αρνήθηκαν να πάρουν τα ασημένια μετάλλειά τους, διαμαρτυρόμενοι και για την διαιτησία στον τελικό και για όλη την παλιοκατάσταση. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι σε ακραίες περιπτώσεις τα πολιτικά επηρέαζαν τα ποδοσφαιρικά του γούστα. Όσο για τη φωτό σ'αυτό το Μουντιάλ, απευθύνεται σ'αυτούς που τους αρέσουν τα αστυνομικά και έχουν μια περιέργεια για να μάθουν τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος της απόλυτης εξουσίας στην Αργεντινή των χρόνων 1976-1983, όπου μόνο κεντρώα δεν ήταν η δικτατορία του Βιντέλα όπως προσπαθούσαν να τον πείσουν οι κουκουέδες εκείνα τα χρόνια. Μαπούτσε λοιπόν, αν θέλεις να μάθεις κάτι περισσότερο απ'αυτά που ξέρεις. 

1982. Ισπανία. Η Βραζιλία κατέφθασε με τα τρία μεγάλα ονόματά της. Ζίκο, Σόκρατες και Φαλκάο. Είναι το απόλυτο φαβορί. Ευχαριστιόσουνα να βλέπεις αυτήν την ομάδα που το μόνο που της έλλειπε ήταν ο γκολτζής. Αυτός όμως υπήρχε στην Ιταλία και ήταν η σούπερ αλεπού Πάολο Ρόσι, που την μισή ευκαιρία, ο απίθανος, την έκανε γκολ. Στον δεύτερο γύρο ο Ρόσι έκανε χατ τρικ και στον τελικό πήγαν οι Ιταλοί, που είχαν ένα πολύ κακό ξεκίνημα και έγιναν αντιπαθείς διότι και σκληρά έπαιζαν και ήταν μανούλες στο παιχνίδι σκοπιμότητας. Η άλλη φιναλίστ ήταν η Δ. Γερμανία που και αυτή έπαιξε βρώμικα και σκληρά και δυσκολεύτηκε μόνο με τη Γαλλία. Το κύπελλο στη Μαδρίτη το σήκωσε η σκουάντρα ατζούρι που νίκησε τα πάντσερ με 3-1. Ένα γκολ έβαλε κι ο Ρόσι. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι οι καλύτεροι δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι θα είναι και οι νικητές. Πολλά ματς τα είδε με την παρέα της καθηγητών της ΕΜΕΔΙΠΑΙ, όλοι στο διπλό κρεβάτι της Αντωνίας. Είχε πλάκα διότι εκτός των άλλων είχαν πλακώσει και οι ασχετούλες φίλιες γυναίκες που πρώτη φορά έβλεπαν ματς κι έβαζαν στο τραπέζι τα δικά τους χαριτωμένα κι εξωποδοσφαιρικά κριτήρια. Ευτυχώς κανείς δεν ήταν με τους χασάπηδες Γερμανούς και Ιταλούς. Πρώτη εμφάνιση του νεαρού Ντιέγκο Μαραντόνα που έδωσε δείγματα γραφής κι έβαλε υποθήκη για το μέλλον.

1986. Το μέλλον του που ήταν στο Μεξικό που ανέλαβε πάλι το κύπελλο, μιας και η Κολομβία που το είχε αναλάβει δήλωσε ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Μακάρι κι εμείς το 2004 να είχαμε το γνώθι σ’εαυτόν και να δηλώναμε το ίδιο. Στο Μεξικό λοιπόν, έλαμψε το άστρο του Μαραντόνα. Το ένιωθε βαθιά, μέσα στην υπερβολή του φυσικά, πως δίχως αυτόν, που όταν έμπαινε στο γήπεδο όλα γινόντουσαν τετραδιάστατα, το Μουντιάλ θα ήταν απλώς μια από τα ίδια. Γι’αυτό από την αρχή ήταν ολόψυχα με την Αργεντινή. Εδώ έγινε κι ένα θαύμα αφού έβαλε γκολ και το χέρι του θεού στο ματς Αγγλία – Αργεντινή, όπου παιζόντουσαν πολλά και για δεύτερη φορά τα νησιά Φώκλαντ. Σε μια φάση πηδώντας ο Μαραντόνα για κεφαλιά μαζί με τον Άγγλο τερματοφύλακα έβαλε πονηρά το χεράκι του δεν το είδε ο διαιτητής κι έτσι μέτρησε ως γκολ. Το Μουντιάλ αυτό ήταν από τα ωραιότερα. Πολλά γκολ, σπουδαίες ομάδες και έξοχοι παίκτες. Είχαμε την πυραυλοκίνητη Σοβιετική Ένωση του Λομπανόφσκι που λες και είχε έρθει φουριόζα από το μέλλον. Για να την αποκλείσουν έβαλαν λυτούς και δεμένους διαιτητές για να την κερδίσει το Βέλγιο με 4 – 3. Δύο από τα τέσσερα βέλγικα γκολ καραμπινάτα οφ σάιντ. Στον τελικό βρέθηκε η Δ.Γερμανία με προπονητή τον Μπεκενμπάουερ έχοντας αποκλείσει τους Γάλλους του Πλατινί και του Τιγκανά και η Αργεντινή του Μαραντόνα, που μ’ένα ακόμα σόλο του, κέρδισε το Βέλγιο με 1-0. Οι Γερμανοί στον τελικό ηττούντο με 2-0, ισοφάρισαν 2-2 και λίγο πριν από το τέλος ο Μαραντόνα έβγαλε με μια εξαιρετική μπαλιά τον Μπουρουτσάγκα ( όνομα κι αυτό) μόνο του μπροστά από τον τερματοφύλακα και γκοοοοοοολ, 2-3. Ο κοντούλης και απείθαρχος Αργεντινός σήκωσε πανευτυχής το κύπελλο πετώντας στον έβδομο ουρανό. Θυμάται επίσης την καλύτερη εξέδρα του κόσμου που φτιαχνόταν κάθε βράδυ στην αυλή της Γιωργίας και του Γιώργου από τους ανένταχτους της αριστεράς. Αυτή τη φορά, άλλοι ήταν με τους Άγγλους, άλλοι με τους Ιταλούς, κάποιοι με τους Γερμανούς και οι υπόλοιποι με τους Αργεντινούς. Ήταν η πιο ευφρόσυνη παρακολούθηση Μουντιάλ. Που εκτός από στοιχήματα είχε και συνθήματα και μπύρες και σουβλάκια. Κάθε βράδυ μετά το ματς γύριζε σπίτι του γεμάτος και ελαφρύς και κοιμόταν σαν πουλάκι. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε πως μια καλή παρέα μπορεί να κάνει καλύτερη κι ομορφότερη τη ζωή του παρακολουθώντας ακόμα και Μουντιάλ.

1990. Στη Ρώμη στον τελικό έφτασαν πάλι οι Αργεντινοί και οι Δυτικογερμανοί, αλλά αυτήν τη φορά το κύπελλο το σήκωσε ο Ματέους και διάβασε επειδή δεν το θυμάται, ότι το μοναδικό γκολ το έβαλε με πέναλτι στο 85΄ο Μπρέμε. Η παρέα του Μαραντόνα ήταν εμφανώς κατώτερη αυτής του Μεξικού. Θυμάται τον κάιζερ Μπεκενμπάουερ που κέρδισε το κύπελλο και ως προπονητής. Θυμάται τον Μαραντόνα που στην Νάπολη τον λάτρευαν, να παίρνει με το μέρος τους Ναπολιτάνους λεγόντάς τους πως ήταν μαλακία να υποστηρίζουν την Ιταλία των βορείων που τους έχουν εντελώς φτυσμένους. Στους ημιτελικούς λοιπόν, που οι Αργεντινοί αντιμετώπισαν στη Νάπολη τους Ιταλούς και τους απόκλεισαν στα πέναλτι, οι Ιταλοί ήταν με τον Μαραντόνα. Πέναλτι, πολλά πέναλτι θυμάται, όπως επίσης τον Ιταλό Μπάτζιο, με εξαιρετικό στυλ,το Ρουμάνο Λάκατους, τον 38χρονο σπουδαίο μπαλαδόρο Ροζέ Μίλλα να οδηγεί στα ψηλά το Καμερούν, μα τα περισσότερα τα έχει ξεχάσει. Όλες οι ομάδες το είχαν ρίξει στην άμυνα. Όσο η τηλεοπτική κάλυψη βελτιωνόταν τόσο το θέαμα γινόταν φτωχότερο. Τότε για πρώτη του φορά συνειδητοποίησε πως όταν πράματα στη ζωής αρχίσουν να βαραίνουν, οι ανάγκες που κι ο χρόνος να μην φτάνει, τότε τα θεάματα ακόμα κι αν είναι σούπερ, είναι δύσκολο να σε κάνουν να ξεχνιέσαι.

1994. Για πρώτη φορά στις Η.Π.Α και για πρώτη φορά πήγαμε κι εμείς με τον Αλκέτα Παναγούλια. Σε τρεις αγώνες δεν βάλαμε κανένα γκολ, φάγαμε 10 και γυρίσαμε άρον άρον στα πάτρια με πεσμένα τα φτερά. Αυτό που ακολουθεί το διάβασε. Σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο δεν ήταν δημοφιλές και όπου κάθε νοικοκυριό έχει δύο τουλάχιστον τηλεοράσεις, ο μέσος όρος θεατών ήταν 69.000. Αυτός είναι και ο υψηλότερος μέσος όρος μέχρι τώρα. Από αυτό το Μουντιάλ και μετά ο αριθμός των ποδοσφαιριστών και των θεατών στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α ανεβαίνει συνεχώς. Η εμφάνιση των Η.Π.Α στη Βραζιλία και το γεγονός ότι όλες οι φυλές του Ισραήλ είναι μαζεμένες στην Αμέρικα, τον κάνει να πιστεύει πως σε καμιά δεκαριά χρόνια από σήμερα η εθνική των Αμερικανών αν δεν είναι το φαβορί για το κύπελλο, θα είναι σίγουρα ένα από τα αουτσάιντερ. Τι άλλο; Τον Μαραντόνα, που είχε εκνευρίσει τους Αμερικανούς και τη ΦΙΦΑ γιατί τους παραχωνόταν στο ρουθούνι, τον πέταξαν τελικά έξω ως χρήστη κοκαΐνης. Από ονόματα του έμειναν ο επιτελικός Ρουμάνος Χάτζι, ο Βούλγαρος Στόιτσκοφ που ήταν πολύ καλός γκολτζής μα και πολύ τσατίλας ( του έφταιγαν όλοι κι όλα), ο Μπάτζιο πάλι, με το κοτσιδάκι του που δήλωνε και Βουδιστής. Θυμάται έντονα που παρακαλούσε ακόμα και τον Βούδα να αρρωστήσει ο Μαυρομάτης. Ήταν αδύνατο να αντέξει αυτό το ακατάσχετο κι εκνευριστικό τίποτα που είχε αποβάλλει την τελεία κι έτσι έκλεινε τον ήχο κάθε φορά που ο Μανώλης ήταν στο μικρόφωνο. Αναρωτιότανε πως ήταν δυνατόν να περιγράφει αγώνες ο Διακογιάννης και στο ίδιο δημόσιο κανάλι και ο Μαυρομάτης. Οι Βραζιλιάνοι είχαν μπροστά τον τσαμπουκά και μαχητή Ρομάριο και τον εύθραυστο τριπλαδόρο Μπεμπέτο. Του έχει μένει κι ο αρχηγός Ντούνγκα να κυριαρχεί στο κέντρο και πίσω δυο τρεις καλοί Βραζιλιάνοι. Ο τελικός στο Λος Άντζελες με τους Ιταλούς και τους Βραζιλιάνους να μένουν στο 0-0 και τελικά να σηκώνει το κύπελλο ο Ντούνγκα κερδίζοντάς το στα πέναλτι. Λίγα πράματα, αλλά περισσότερα από το προηγούμενο. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι τα στατιστικά στοιχεία δεν μπορούν να αποδώσουν πλήρως την αλήθεια. Αυτό, εξαιτίας των πολλών στατιστικών στοιχείων που μάζεψαν οι Αμερικανοί και που δεν αντανακλούσαν όλα όσα συνέβαιναν στα γήπεδα. Λόγου χάρη το χάρισμα του αρχηγού ο Ντούνγκα το είχε και αυτό φαινόταν στην ισορροπία και την ηρεμία που μετέδιδε στην ομάδα. Ήταν σαν ένας καλός διευθυντής ορχήστρας. Οι αριθμοί όμως είναι αδύνατο να το πιάσουν και να το εκφράσουν αυτό.

1998. Στη Γαλλία και το πήραν δίκαια και για πρώτη φορά στην ιστορία τους η πολυφυλετική ομάδα των Γάλλων. Όμως αν δεν είχαν τον Ζιντάν μπορεί και να μην το έπαιρναν. Στον τελικό κέρδισαν τους Βραζιλιάνους με 3-0, παρόλο που οι καριόκας είχαν τους εξαιρετικούς Ρομπέρτο Κάρλος και Ντούνγκα και Ριβάλντο και Ρονάλντο. Αυτός ο τελευταίος στον τελικό ήταν αγνώριστος λες και του είχαν κάνει βουντού, όπως και του Μέσι φέτος στον τελικό με τους Γερμανούς. Θυμάται επίσης τους ξέφρενους πανηγυρισμούς των Ιρανών που κέρδισαν τις Η.Π.Α με 2-1, λες και τους είχαν κερδίσει σε πόλεμο. Εδώ που τα λέμε συμφέρει να διεξάγονται στα γήπεδα οι πόλεμοι και να λύνονται εκεί οι διαφορές των κρατών, των πόλεων και των κοινωνικών στρωμάτων. Η αλήθεια είναι ότι ως ένα βαθμό τα πλήθη εκτονώνονται στις εξέδρες. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που ισχυρίζονται ότι αυτές οι αναμετρήσεις στα γήπεδα είναι σαν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Όποτε το έχει σκεφτεί, πάντοτε έχει καταλήξει σε διαφορετική απάντηση. Προφανώς δεν αποτελεί πρότυπο σταθερότητας. Όμως, από τότε που για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε πως είναι δυνατόν να φτιάξεις δικό σου πρόσωπο και στυλ ακόμα και μιμούμενος κάποιον άλλον, γνώμη δεν άλλαξε. Αλλά για να πετύχει αυτός ο τρόπος της μίμησης, αναγκαίο είναι να έχεις ψυχή και να το δουλέψεις πολύ για να το φέρεις στα δικά σου μέτρα ώστε να φανούν οι δικές σου ιδιαιτερότητες. Διαφορετικά θα είσαι ένα αντίγραφο. Αυτό το σκέφτηκε βλέποντας τους Γάλλους που έπαιζαν σαν τους Βραζιλιάνους, αλλά είχαν κάτι από το σαβουάρ βιβρ και τ’αρώματα των Γάλλων. Αν τέλος θυμάται καλά, στο Μουντιάλ της ελευθεριάζουσας Γαλλίας παρακαλώ, μάκρυναν για πρώτη φορά τα κοντά και σέξι παντελονάκια των ποδοσφαιριστών κι άρχισαν να γίνονται σαν τα σώβρακα του παππού του.

2002. Στην Άπω Ανατολή. Ν.Κορέα και Ιαπωνία ήταν οι διοργανώτριες χώρες. Ο τελικός στη Γιοκοχάμα. Γερμανία – Βραζιλία 0-2, διαιτητής ο φαλακρός Ιταλός Κολίνα που ήταν δύσκολο να μην τον συμπαθήσεις, παρόλο που όλα πάνω του έλεγαν ότι ο τύπος δεν ήταν τελείως καθαρός. Τι είχε τότε η Βραζιλία; Τα τρία άπαιχτα Ρ στην επίθεση. Ριβάλντο, Ρονάλντο και Ροναλντίνιο. Δύο σούπερ ακραία μπακ – εξτρέμ Ρομπέρτο Κάρλος και τον αρχηγό Καφού. Και τον μακροπόδαρο Λούσιο πίσω και τον υπέροχο Ζιλπέρτο Σίλβα στο κέντρο. Προπονητής ο Σκολάρι. Δώδεκα χρόνια αργότερα κλήθηκε πάλι να αναλάβει την Βραζιλία στο σπίτι της. Κι ενώ το 2002 είχε πετύχει πλήρως, τώρα απέτυχε παταγωδώς. Δεν φταίει αυτός, αυτοί που τον κάλεσαν τώρα φταίνε. Τι άλλο ωραίο είχαμε; Τους εξαιρετικούς Τούρκους, με σπουδαίο προπονητή και πολύ καλούς παίχτες. Πήρε την τρίτη θέση νικώντας στον μικρό τελικό τα μηχανάκια της Ν.Κορέας με 3-2. Οι αγώνες έγινα σε πολλά καινούργια γήπεδα που το μεγαλύτερο ήταν αυτό της Γιοκοχάμα, με 70.000 θέσεις. Οι τηλεθεατές αυξήθηκαν, τα γήπεδα μίκρυναν και τα εισιτήρια ακρίβυναν. Αυτή είναι η τάση που καθιερώθηκε σε όλα τα επόμενα Μουντιάλ. Στο Μουντιάλ αυτό οι θεατές βαρυνόντουσαν πολύ. Όχι τόσο εξαιτίας των αγώνων, αλλά διότι οι περισσότεροι στις εξέδρες ήταν Κορεάτες και Γιαπωνέζοι, που το ποδόσφαιρο δεν είχε ακόμη δέσει με την κουλτούρα τους. Εξ αιτίας της βαρεμάρας αυτής, τα όλα των φιλάθλων – που μάλλον στο Μεξικό επινοήθηκε το κύμα των φιλάθλων -  πρέπει να έσπασαν ρεκόρ. Από την άλλη μεριά και οι παίχτες, προσπαθώντας να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού, κατέφευγαν σε χίλια εξωποδοσφαιρικά κολπάκια. Να, φερ’ειπείν θυμάται τους Ρουμάνους, που σε έναν αγώνα έβαψαν όλοι τα μαλλιά τους με το ίδιο περίεργο χρώμα. Απ’ότι λέει όμως έχει ωραίες αναμνήσεις απ’αυτό το Μουντιάλ. Παίχτηκε επιθετικό ποδόσφαιρο και πολλά ματς ήταν δυνατά και όμορφα. Και τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε πως η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται. Με ένα τσαφ μπορεί να ξαναπάρει φωτιά. Η Βραζιλία πλημμύρισε ξανά την καρδιά του. Ήταν που θύμισαν τον παλιό τους εαυτό, ήταν κι αυτές οι χαρούμενες σοκολατί φάτσες τους που τον έκαναν να μην μπορεί ν’αντισταθεί στην γοητεία του περίτεχνου και του ευφάνταστου. Θολά θυμάται και τις περίεργες ώρες των αγώνων, ή μήπως κάνει λάθος;

2006. Ελάχιστα θυμάται κι αυτό δεν είναι παράξενο, μιας και απ'αυτά τα χρόνια άλλα πράματα θυμάται πιο πολύ. Το 2006 οι Γερμανοί μετά την ενοποίησή τους ζήτησαν να αναλάβουν την διοργάνωση. Τους την έδωσαν και τα πράματα επανήλθαν στην προπολεμική τάξη. Ο τελικός έγινε στο Βερολίνο. Μόνο που στον τελικό έφτασαν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί. Οι Ιταλοί είχαν μία εξαιρετική αμυντική γραμμή, ένας κι ένας διαλεχτοί. Δεν περνούσε κουνούπι. Τον Μπουφόν κάτω από τα δοκάρια, τον ανίκητο Καναβάρο, μαζί  με τον Ζαμπρότα, αμυντικοί του κέντρου ο Πίρλο και ο Κατούζο, η ομάδα ήταν αδιαπέραστη. Από την άλλη οι Γάλλοι είχαν τον Ζιντάν, τον Ανρί, τον Βιεϊρά, αυτούς θυμάται. Ο τελικός έληξε 1-1 και πήγε στα πέναλτι, όπου νίκησαν οι Ιταλοί. Του έχει μείνει και η κεφαλιά στην άλλη πλευρά του γηπέδου από εκεί που παιζόταν η μπάλα, του πάντα ευγενικού  Ζιντάν, σε έναν Ιταλό αμυντικό. Μια κεφαλιά στο στήθος και πάρτον κάτω τον Ιταλό. Ο Ζιντάν, ο αρχηγός, αποβλήθηκε λίγο πριν το τέλος της παράτασης. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα του είχε βρίσει ο Ιταλιάνος τα ιερά και τα όσια. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι όλοι μας κρύβουμε μέσα μας κάτι το πολύ ευαίσθητο που αν προκληθεί χάνουμε τον έλεγχο του εαυτού μας. Σ’αυτήν την ημιάγρια κατάσταση είμαστε ικανοί να κάνουμε σκόνη τη λογική μας, τους καλούς μας τρόπους και το συμφέρον μας. Άλλο; Οι Πορτογάλοι, που πριν δύο χρόνια μέσα στη Λισσαβώνα έχασαν στο τελικό του Ευρωπαϊκού από την Ελλάδα, τώρα με μια νεανικότατη ομάδα και με τον Ρονάλντο επικεφαλής έφτασαν στο μικρό τελικό, όπου ηττήθηκαν από τους Γερμανούς.

2010. Στη χώρα του Μαντέλα. Μαύροι πολλοί, αλλά ποιος ξέρει γιατί δεν έχουν τη χάρη και τη φαντασία των Βραζιλιάνων στο ποδόσφαιρο, ούτε την δύναμη των άλλων Αφρικανών. Έφτανε και στον καθένα αυτή η φημολογία με την Άλ Κάιντα και με τρομοκρατικές επιθέσεις, εξ ου και τα πολλά μέτρα ασφαλείας. Μας τα είχαν πρήξει, αλλά η αλήθεια είναι ότι τραβούσαν κι αυτοί ζόρια. Ο Μαραντόνα έδινε σόου ως προπονητής της Αργεντινής, αλλά η Αργεντινή του Μέσι έφυγε στα προημιτελικά με μια ξεγυρισμένη τεσσάρα από τους Γερμανούς. Κι έτσι για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε περίτρανα πως ένας καλός ποδοσφαιριστής δεν σημαίνει ότι θα γίνει και καλός προπονητής. Απ’την αρχή του ήταν φανερό πως δύσκολα η Ισπανία θα έχανε την πρώτη θέση. Οι πρωτιές της Μπαρτσελώνα τα τελευταία χρόνια στα τσάμπιον λιγκ, που μ’αυτές τις άπειρες κοντινές πασίτσες κατάφερναν να έχουν κατοχή της μπάλας, κάτι που ήταν πολύ αποδοτικό γι’αυτούς μιας και είχαν βρεθεί οι κατάλληλοι παίχτες για να τους αποδίδει τα μέγιστα. Στο Γιοχάνεσμπουργκ η Ισπανία για πρώτη φορά στην ιστορία της πήρε το κύπελλο νικώντας στην παράταση τους Ολλανδούς, με 1-0. Σκόρερ ο γνωστός μας από την παρέα των κοντών του τίκι τάκα, Ινιέστα .

Ένα ερώτημα που προκύπτει μόνο του είναι το τι θα πρέπει να κάνουν οι Ολλανδοί με το το φένγκ σούι τους έτσι ώστε να παράγει την απαραίτητη θετική ενέργεια για να νικήσουν μια φορά σε τελικό. Έχουν οι καημένοι φτάσει πολλές φορές στην πηγή και στον τελικό πάντα χάνουν. Ακόμα και στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν η θρυλική τριάδα Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Ράικαρντ τα σάρωνε όλα στο πέρασμά της, στο Μουντιάλ του '90 ούτε την Αίγυπτο δεν κατάφεραν να νικήσουν. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η Ουρουγουάη που τα πήγε πολύ καλά έχοντας στη επίθεση τους καλούς Καβάνι και Φορλάν κι έχασε την τρίτη θέση από τους Γερμανούς που είχαν κι αυτοί εκτός από τον Λάμ και τον νεαρό Τόμας Μίλερ κι άλλους νέους καλούς. Τι του έχει μείνει πιο πολύ απ’όλα; Που πολλές φορές έκλεινε τον ήχο της τηλεόρασης, όχι πια εξ αιτίας του Μαυρομμάτη που είχε συνταξιοδοτηθεί, αλλά εξ αιτίας των βουβουζέλων των ντόπιων. Αυτά τα διαρκή σφυρίγματα, αυτός ο εκνευριστικός θόρυβος σου έσπαγε νεύρα. Οπωσδήποτε τον χάλασε και το γεγονός που οι Νοτιοαφρικανοί ισχυρίστηκαν ότι τα σφυρίγματα ήταν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους που το ανήγαγαν σε πολιτισμικό στοιχείο, ενώ κατά βάθος όλοι ξέραμε ότι είχαν βρει αυτόν τον τρόπο για να μην βαριούνται στις εξέδρες, άνθρωποι που δεν είχαν πολλά νταλαβέρια με το ποδόσφαιρο. Από όλα πιο πολύ αυτό του έχει μείνει. Πήγε και η εθνική μας σ’αυτό το Μουντιάλ με προπονητή τον Ρεχάγκελ τον Γερμανό που μας οδήγησε στην κατάκτηση του Euro 2004. Χάσαμε με 1-0 από τη Νότιο Κορεά, 2-0 από την Αργεντινή και νικήσαμε την Νιγηρία με 2-1. Ήταν η πρώτη μας νίκη σε Μουντιάλ. Θα μπορούσαμε να πάμε και καλύτερα, αλλά πληρώσαμε τα κολλήματα του Ρεχάγκελ, αυτήν την εμμονή με τους αγαπημένους του παίκτες. Κι έτσι για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι αν δεν κάψεις τουλάχιστον για μία φορά στη ζωή σου το π του πάθους που εξ αιτίας του κτύπησες κάποια κορυφή, κάποια στιγμή θα πέσει και θα σε πλακώσει.

2014. Αυτό έπαθε και ο Σάντος. Δεν έκαψε τις κολώνες του σπιτιού του κι έτσι έγινε φανερό σε όλους ότι θα μπορούσαμε να πάμε πολύ καλύτερα, αν φυσικά είχαμε προετοιμαστεί διαφορετικά. Εδώ που τα λέμε δεν πήγαμε και άσχημα. Περάσαμε στο δεύτερο γύρο για πρώτη φορά στην ιστορία μας, αποκλειστήκαμε τελικά στα πέναλτι και αν ήταν νόμος στο ποδόσφαιρο να κερδίζει ο καλύτερος, εμείς θα έπρεπε να είχαμε προκριθεί κι όχι η Κόστα Ρίκα. Τι άλλο; Οι εφτά γερμανικές μαχαιριές στη βραζιλιάνα καρδιά του. Είναι άξιον απορίας πάντως πως μία χώρα που εξάγει ένα μεγάλο πλήθος καλών ποδοσφαιριστών σε όλον τον κόσμο έπεσε τόσο χαμηλά. Αυτό που είναι δεδομένο την τελευταία δεκαετία είναι η παραγωγή περισσότερων καλών αμυντικογενών Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών παρά επιθετικών. Ποιες είναι οι αιτίες που συμβαίνει αυτό το κόντρα στην παράδοση τους;  Και είναι επίσης προς παραδειγματισμό η μεγάλη επιτυχία της Γερμανίας, που όσο και αν δεν του άρεσε, ήταν δίκαια πέρα ως πέρα. Μια επιτυχία που οι βάσεις της μπήκαν μετά την αποτυχία του 2006 και οι καρποί φάνηκαν το 2014.

Η γενική εικόνα ήταν πως τα ματς των ομίλων είχαν ενδιαφέρον. Όμορφα παιχνίδια, κάποια υπέροχα γκολ και ανατροπές. Μετά που περάσαμε όμως στους νοκ άουτ αγώνες όλα έγιναν μίζερα. Πολύ οργάνωση, σχέδια και προγραμματισμένες κινήσεις. Η δε άμυνα πήγε σύννεφο. Μικρός όταν ήταν, θυμάται ότι οι ομάδες παίζανε με πέντε καθαρόαιμους επιθετικούς, ενώ τώρα διαπιστώνει συνεχώς ότι παίζουν με πέντε καθαρόαιμους αμυντικούς. Γιατί έχουν πάψει να πιστεύουν οι πάντες ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση; Πως θ’αλλάξει αυτή η νοοτροπία και από ποιους; Δεν ξέρει, αλλά το εύχεται. Να σκεφτείτε ότι στους νοκ άουτ αγώνες έβλεπε λίγο στην αρχή και μετά έκανε διάφορες δουλειές σε άλλα δωμάτια με την τηλεόραση ανοιχτή. Μόλις άκουγε τον εκφωνητή να φωνάζει πήγαινε και έβλεπε τα γκολ και τις καλές φάσεις. Τι γκολ δηλαδή, οι περισσότεροι αγώνες 1-1 ή 1-0 τελείωναν, ακόμα και στην παράταση. Μια τάση που αρχίζει να δυναμώνει είναι που εστιάζει ο φακός λίγο περισσότερο στους προπονητές. Ιδιαίτερα αν αυτοί είναι σόουμαν, όπως ο Μεξικανός Μιγκέλ Ερέρα. 

Θα μείνει επίσης στην ιστορία η δαγκωματιά του καλού επιθετικού της Ουρουγουάης Σουάρες στο ματς με την Ιταλία στον ώμο του Κιελίνη. Είναι η τρίτη φορά στα τελευταία τέσσερα χρόνια που ο Σουάρες δαγκώνει αντίπαλό του. Και όπως δήλωσε τη δεύτερη φορά ο Μουχίκα, ο πρόεδρος της Ουρουγουάης, θα έπρεπε η FIFA αντί να τον τιμωρήσει να τον στείλει σε έναν καλό ψυχίατρο. Διότι, "Το παιδί έχει πρόβλημα, αυτό είναι φανερό. Προέρχεται από μία πολύ φτωχή περιοχή και δεν έχει μπορέσει να τιθασεύσει την οργή του. Πρόκειται για περίπτωση που χρειάζεται νοσοκομείο και ψυχίατρο. Δεν είναι πρόβλημα που λύνεται με τιμωρίες". Η οργή που πιο δύσκολα τιθασεύεται από τους λαϊκούς ανθρώπους απ’ότι από τους αστούς, είναι δεδομένο. Το θέμα μας όμως είναι οι δαγκωματιές. Από πού άραγε προέρχεται αυτή η πανάρχαια ενόρμηση;  Να θυμίσουμε εδώ και την πρώτη δήλωση του Μουχίκα, αμέσως μετά την τιμωρία του Σουάρεθ. Είπε λοιπόν εν θερμώ ο Μουχίκα ότι ««Η FIFA είναι μια συμμορία από λεχρίτες. Αποτελείται από ένα μάτσο παλιούς πουτ... γιους, που μπορούσαν να επιβάλουν μια τιμωρία, όχι όμως φασιστικές κυρώσεις». Ο Ουρουγουανός επιθετικός τιμωρήθηκε με εννιά αγωνιστικές αποκλεισμό από την εθνική ομάδα της χώρας του και τετράμηνη παραμονή εκτός όλων των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων του.

Ο Ρονάλντο ο Πορτογάλος, σίγουρα ματιασμένος θά'ταν. Ο μικρός Νεϊμάρ άτυχος. Και ο Μέσι, που πολλά περιμέναμε απ’αυτόν; Στον τελικό ιδίως, από ένα σημείο και μετά λες και δεν υπήρχε στο γήπεδο. Παραξενεύτηκε και του πέρασαν από το μυαλό χίλια σενάρια συνομωσίας. Είναι σίγουρος επίσης ότι η FIFA άλλο Μουντιάλ παρακολουθούσε. Γιατί μόνο έτσι εξηγείται η ανακήρυξη του Μέσι ως καλύτερο ποδοσφαιριστή αυτού του Μουντιάλ. Αυτό το εξέφρασε πολύ ωραία ο συμπατριώτης του ο Μαραντόνα, ( που η FIFA δεν θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό ), που δήλωσε: «Αγαπώ τον Λέο και θα του χάριζα και τον ουρανό, αλλά είναι άδικο να τον βραβεύουμε για κάτι που δεν άξιζε. Η χρυσή μπάλα που του δόθηκε είναι ένα βραβείο προϊόν μάρκετινγκ και μου φαίνεται πως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πιστεύω ότι τη χρυσή μπάλα θα έπρεπε η FIFA να τη δώσει στον Ροντρίγκες."

Έδωσε πάντως κάτι η FIFA στον Ροντρίγκες. Το γκολ του νεαρού Κολομβιανού ( που ήδη είναι ποδοσφαιριστής της Ρεάλ) εναντίον της Ουρουγουάης ψηφίστηκε ως το καλύτερο αυτού του Μουντιάλ. Δεύτερο βγήκε το γκολ ψαράκι του Ολλανδού Φαν Πέρσι εναντίον της Ισπανίας. Αυτός πάντως δηλώνει ανίκανος να επιλέξει ανάμεσα σ’αυτά τα δύο το καλύτερο, που τη στιγμή που τα έβλεπε ένα ρευστό πανέμορφο και υγρό πλημμύρισε το σώμα του. Σε περιπτώσεις σαν κι αυτές πιστεύει ότι η καλύτερη λύση είναι η κλήρωση. Άντε τώρα να διαλέξεις με τη λογική ανάμεσα στον Άη Γιώργη και τον Άη Δημήτρη. Γίνεται; Το ίδιο πιστεύει ότι έπρεπε να γίνει και για τη χρυσή μπάλα. Μία κλήρωση ανάμεσα σε τερματοφύλακες. Τον αναντάμ παπαντάμ Μάγιας της Κόστα Ρίκα Νάβας, τον Μεξικάνο με τα έξι δάκτυλα χταποδάνθρωπο Οτσόα και το Γερμανό Νόιερ, που του θύμισε το μπακότερμα που έπαιζαν μικροί. Έχει ξαναγίνει να βραβεύεται με τη χρυσή μπάλα τερματοφύλακας. Το 2002 στην Ιαπωνία ο υπέροχος Γερμανός Όλιβερ Καν. Όμως η FIFA έχει γίνει πια υπερδύναμη και είναι φανερό ότι χάνει σιγά σιγά την επαφή με το δίκαιο, την αλήθεια και την πραγματικότητα. Και τότε για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε ότι αν κάτι είναι καλό κι αναγκαίο στο ξεκίνημά του, όσο αυτό το κάτι γιγαντώνεται, τότε σε μια επόμενη εποχή, μπορεί να είναι το μεγαλύτερο κακό. Πλησιάζει η εποχή που ή πρέπει τη FIFA να την εξυγιάνουν δυνάμεις που βλέπουν τα χάλια της και ντρέπονται ή πρέπει να δημιουργήσουν μια άλλη οργάνωση που θα σέβεται τον κόσμο και τους ποδοσφαιριστές και δεν θα έχει ως πρώτη και αδιαπραγμάτευτη αξία την κονόμα. Μια κονόμα που οφείλεται στους ποδοσφιρστές, αυτά τα περίεργα όντα, που τρέχουν πάνω κάτω κι αμείβονται με εκατομμύρια για να κρατούν ακίνητους στις θέσεις τους δισεκατομμύρια θεατές.

Ξεχάσαμε να αναφέρουμε τους Χιλιάνους. Μια νεανική ομάδα μ'έναν εξαίρετο προπονητή που φτιάχνει ένα σύνολο ικανό να αλλάζει και τρία και τέσσερα συστήματα κατά τη διάρκεια του ίδιου παιχνιδιού. Και αξίζει μια αναφορά στον τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνο ποδοσφαιριστή της Γερμανίας Οζίλ, που δήλωσε ότι όλο το ποσόν που θα πάρει ως πριμ από τη FIFA (600.000 δολάρια) θα το διαθέσει για τα παιδιά στη Γάζα. Το ίδιο δήλωσαν και οι παίκτες της εθνικής Αλγερίας. Τρεις δεκαετίες πριν ίσως και οι Έλληνες να δήλωναν κάτι παρόμοιο. Τώρα δεν είναι μόνο ότι έχουμε πιάσει πάτο, είναι και το γεγονός της φιλοισραηλίτικης πολιτικής που μας λένε να ακολουθήσουμε, ενώ οι περισσότεροι άψαχτοι συμπατριώτες του, το ξέρει ότι τους Εβραίους θέλουν κατά βάθος να τους λυώσουν.

Στατιστικά: Τα εισιτήρια που κόπηκαν στους αγώνες του Μουντιάλ ήταν 3.429.783, αριθμός που αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο σύνολο με πρώτο το Μουντιάλ στις ΗΠΑ όπου είχαν κοπεί 3.587.538. Ως προς το μέσο όρο κοπής εισιτηρίων εξακολουθεί να είναι πρώτο αυτό των ΗΠΑ με 68.991 εισιτήρια ανά ματς. Στη Βραζιλία ο μέσος όρος ήταν 53.585 εισιτήρια ανά ματς. Ως προς τα γκολ. Συνολικά μπήκαν 171 γκολ, οπότε ο μέσος όρος τερμάτων ανά αγώνα είναι 2,67 γκολ. Στην πρώτη θέση του Μ.Ο των γκολ βρίσκεται το Μουντιάλ του 1954 στην Ελβετία και είναι 5, 38 γκολ ανά ματς. Ακολουθεί αυτό της Γαλλίας το 1938 με Μ.Ο 4,67 γκολ και στην τρίτη θέση βρίσκεται το Μουντιάλ της Ιταλίας το 1934 με Μ.Ο 4,12 γκολ.  Για πρώτη φορά σ'αυτό το Μουντιάλ χρησιμοποιήθηκε τεχνολογία γραμμής τέρματος (που δείχνει αν η μπάλα έχει περάσει τη γραμμή της εστίας), εξατμιζόμενος ατμός ( για να δείχνει ο διαιτητής που θα σχηματίζεται το τείχος στα φάουλ) και τρίλεπτα διαλλείμματα δροσιάς, αν η θερμοκρασία ξεπερνάει του 32 βαθμούς. 

Νάμαστε λοιπόν καλά και από τις ζέστες της Βραζιλίας να βρεθούμε στα κρύα της Ρωσίας το 2018. Για να χαρούμε για άλλη μια φορά το πολύχρωμο και πολύμορφο γένος των ανθρώπων να παίζει.

Επειδή είμαστε απ'αυτούς που, στο μέτρο του δυνατού, μας ενδιαφέρει τι γίνεται όχι μόνο μέσα στα γήπεδα, αλλά και έξω απ'αυτά κι επειδή στη Βραζιλία συνέβησαν πολλά, έχουμε αναρτήσει ένα 40΄βίντεο που δίνει βήμα στους Βραζιλιάνους πολίτες, αυτούς που πάλευαν στους δρόμους για τα στοιχειώδη. Πατώντας εδώ  , .....ξέρετε εσείς.