Άμα λοιπόν σου αρέσει το ποδόσφαιρο, τι πιο φυσικό να χαίρεσαι και να πανηγυρίζεις όποτε η ομάδα σου καταφέρνει να κερδίζει. Αν μάλιστα η νίκη είναι αποτέλεσμα κι ενός καλού παιχνιδιού, τότε ακόμα περισσότερο η χαρά είναι ένδειξη ψυχικής υγείας. Όταν δε η ομάδα σου είναι η Εθνική της χώρας σου, τότε το να στολίζεις με όλα τα χαζά του κόσμου όσους πέταξαν τη σκούφια τους για το πέρασμα στους 16, μόνο αν είσαι ανόητος και βαρετός τύπος μέχρι τα μπούνια ή και χολερικός το κάνεις.

Σήμερα η Εθνική μας θα αντιμετωπίσει την Κόστα Ρίκα. Αυτοί που δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο ας πέσουν να κοιμηθούν νωρίς μην αρχίσουν πάλι τις σαχλαμάρες για το χαμό που θα επακολουθήσει σε περίπτωση που προκριθούμε στην φάση των 8. Η Κόστα Ρίκα είναι μια ομάδα που ήρθε από το πουθενά και προκρίθηκε ως πρώτη στον όμιλό της, κερδίζοντας την Ουρουγουάη με 3-1, την Ιταλία με 1-0 και ήρθε ισόπαλη 0-0 με την Αγγλία. Ομάδα αμυντικογενής ( 5-4-1) που απ'ότι φαίνεται ακολουθεί πιστά τους σχεδιασμούς του προπονητή της, του υπερσυγκεντρωτικού από ότι λένε, Κολομβιανού Πίντο. Ο τερματοφύλακάς της Νάβας και ο Κάμπελ ξεχωρίζουν απ'αυτήν τη ομάδα συνόλου. Όσο για μας, αν ξεκολλήσει ο Σάντος από τον αργό, καταστροφικό αμυντικό προσανατολισμό, τότε είναι πάρα πολύ πιθανόν να παίξουμε καλά και να είμαστε εμείς αυτοί που θα περάσουν στους 8, έστω και με 1-0.

Μια άλλη οπτική είναι να δεις αυτή τη σύγκρουση και ως μία σχέση των ομάδων με τις χώρες τους. Τα δικά μας τα χάλια και στο ποδόσφαιρο και τα σαράντα κύματα που περνάμε διαρκώς τα τελευταία χρόνια τα ξέρουμε. Για την Κόστα Ρίκα ελάχιστα γνωρίζουμε. Ρίχνοντας μια ματιά στο διαδίκτυο καταλήξαμε ότι η χώρα αυτή της Κεντρικής Αμερικής είναι μια έκπληξη. Πλούσια Ακτή σημαίνει το όνομά της και φαίνεται ότι όντως τέτοια είναι. Με τον πλούτο να μην μαζεύεται στα χέρια των ολίγων, αλλά να είναι αρκετά δίκαια μοιρασμένος στους πολίτες αυτής της χώρας που βρίσκεται ανάμεσα στον Νικαράγουα και τον Παναμά, έχει έκταση 51χιλ. τ.χ και πληθυσμό κοντά στα 4, 5 εκ. Ο πρόσφατα νεοεκλεγείς πρόεδρός της είναι ο κεντροαριστερός Λουίς Γκιγέρμο Σολίς και το προσδόκιμο ζωής είναι τα 78 χρόνια. Σχεδόν πάντα σε όλες τις λίστες του κόσμου με τους πιο ευτυχισμένους κατοίκους βρίσκεται τις τελευταίες δεκαετίες η Κόστα Ρίκα. Αλλά αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι βασικά αποτέλεσμα των αποφάσεων που παίρνουν και υλοποιούν οι κυβερνήσεις της χώρας αυτής. 

Π.χ, το 1980 το ποσοστό της έκτασης που επικαλύπτετο από πράσινο ήταν 20%, ενώ τώρα ξεπερνάει το 50%.  Επίσης από το 2004 το 47% της ενέργειας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές, ενώ από το 2006 το 96% της ηλεκτρικής ενέργειας παράγεται από υδροηλεκτρικά εργοστάσια και γεωθερμία.Το 2009 αναδείχθηκε ως «η πιο πράσινη χώρα στον κόσμο» σύμφωνα με αξιολόγηση του New Economics Foundation, ενώ το 2012 η έκθεση Enviromental Performance Index η οποία κάθε χρόνο αξιολογεί τις επιδόσεις των χωρών σε περιβαλλοντικά θέματα υψηλής προτεραιότητας, την κατέταξε στην 1η θέση στην Αμερική και στην 5η παγκοσμίως.

Αν και περιστοιχίζεται από χώρες όπου τα πραξικοπήματα και οι πολιτικές αναταραχές είναι συχνά φαινόμενα, η «Σταχτοπούτα» του 20ού Παγκοσμίου Κυπέλλου ήδη από το 1948 δεν διαθέτει στρατό. Η χώρα προχώρησε στη διάλυσή του μετά την ολοκλήρωση του εμφυλίου πολέμου με νικητή τον Χοσέ Φιγκέρες Φερέρ. Ο «Δον Πέπε», όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι, ήταν ένας μηχανικός, οικονομολόγος και φιλόσοφος, που οδήγησε τον επαναστατικό στρατό στη νίκη. Έδωσε στις γυναίκες το δικαίωμα στην ψήφο και πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους έγχρωμους. Το 1949 η διάλυση του στρατού επικυρώθηκε επίσημα με άρθρο στο

νέο σύνταγμα της χώρας και έκτοτε οι αμυντικές δαπάνες πηγαίνουν στην παιδεία και στον πολιτισμό. Οι δυνάμεις ασφαλείας στην Κόστα Ρίκα αποτελούνται κυρίως από αστυνομικούς ενώ το μοναδικό «όπλο» της Κόστα Ρίκα είναι ένα περιπολικό σκάφος, ένα ρυμουλκό και πέντε ταχύπλοα με συνολικό προσωπικό 100 ατόμων (αξιωματικοί και ναύτες). Για περισσότερα στοιχεία, που είναι πολύ ευχάριστα και φανερώνουν ότι οι λαοί μπορούν να επιλέγουν σωστές και καλές λύσεις για όλους μπορείτε να διαβάσετε πατώντας  εδώ κι  εδώ  

Έτσι το θέμα της σημερινής συνάντησης μπορεί κάποιος να το δει και ως εξής: Θα υπερισχύσουν ποδοσφαιριστές που μεγάλωσαν σε μια χώρα με υψηλά στάνταρ σε παιδεία, περιβάλλον, ισότητα και επίπεδο ζωής ή αυτοί που έχουν καταντήσει μια από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου σαν τα μούτρα τους; Συνήθως οι ευτυχισμένοι δεν έχουν και τόσο ισχυρό κίνητρο για συγκρούσεις και πάθος για νίκες, ενώ αντιθέτως οι καρπαζοεισπράχτορες, άμα τους δoθεί η ευκαιρία να αποδείξουν ότι αξίζουν περισσότερα από τη θέση που βρίσκονται, τα δίνουν όλα. Από την άλλη μεριά οι πιο κοντρολαρισμένοι άνθρωποι είναι πιο αποτελεσματικοί στο να πετύχουν ομαδικούς στόχους, ενώ οι ανταγωνιστικοί του στυλ η κατσίκα του γείτονα, εύκολα χάνουν την ψυχραιμία τους και δυσκολεύονται να δράσουν ομαδικά. Οπότε ισοπαλία το βλέπω και στην παράταση, άρα το ματς θα παιχτεί στα πέναλτι. Για την ιστορία από τις 16 ομάδες που προκρίθηκαν από τη φάση των ομίλων, οι 6 είναι Ευρωπαϊκές, οι 2 Αφρικάνικες και οι υπόλοιπες 8 Αμερικάνικες.

Μέχρι τώρα αυτό το Μουντιάλ, που έχω παρακολουθήσει αρκετά ματς, είναι ένα από τα καλά. Αρκετά παιχνίδια ήταν όμορφα, μπήκαν και μερικά πανέμορφα γκολ ( όπως του Ολλανδού Φαν Πέρσι με την Ισπανία, του Κολομβιανού Ροντρίγκες με την

Ουρουγουάη) και από ατομικές προσπάθειες και από ομαδικές και τα γήπεδα είναι σχεδόν γεμάτα. Ένα μείον είναι ότι νέες λαμπρές παρουσίες δεν εμφανίστηκαν, αν εξαιρέσουμε κάποιους τερματοφύλακες ( Οτσόα), αλλά οι γνωστές φίρμες, εκτός του Ρονάλντο, τα πάνε καλά. Επιπλέον είχαμε και αρκετές εκπλήξεις, το ζουμί δηλαδή του ποδοσφαίρου, αυτό που δίνει το δικαίωμα σε όλους να ελπίζουν για το καλύτερο.

Αυτό που πλέον είναι φανερό σε όλους είναι ότι αδιαφιλονίκητο φαβορί για το κύπελλο δεν υπάρχει. Οι δυο ομάδες που θεωρούντο ως οι πιο δυνατές, η Βραζιλία δηλαδή και η Αργεντινή, προχωράνε, αλλά με τα χίλια ζόρια. Η Βραζιλία, όσο και να φαίνεται παράξενο, δεν έχει τον καλό προωθημένο γκολτζή και της Αργεντινής η άμυνα χάνει λάδια. Έτσι από το πρώτο γκρουπ είναι πια εξίσου πιθανόν να βρεθούν στον τελικό η διοργανώτρια Βραζιλία, η πολυπολιτισμική επιθετική Γαλλία και η φορμαρισμένη μηχανή της Γερμανίας. Από το άλλο γκρουπ, στον τελικό πιο πιθανό είναι να φτάσουν η Αργεντινή του Μέσι και η Ολλανδία του εξαιρετικού προπονητή Λούις Χάν Φάαλ. Όμως φαντάζομαι ότι δεν θα είναι και μεγάλη έκπληξη ακόμα κι αν στον τελικό φτάσουν η Κολομβία και το Βέλγιο.

Κάτι που σίγουρα θα αναφέρεται στα αφιερώματα που θα γίνουν στο μέλλον σ'αυτό το Μουντιάλ, είναι το δάγκωμα του καλού Ουρουγουανού κυνηγού Λουίς Σουάρες στον Ιταλό Τζόρτζιο Κιελίνι. Η FIFA του επέβαλε ποινή αποκλεισμού τεσσάρων μηνών από όλες τις αθλητικές δραστηριότητες, τιμωρία εννέα αγωνιστών από τα ματς της Ουρουγουάης και πρόστιμο 112 χιλιάδων δολαρίων. Τι ανεξέλεγκτη παρόρμηση ήταν αυτή και πως κι από πόσες χιλιάδες χρόνια πριν κατάφερε και ήρθε, είναι ερωτήματα που ίσως είναι αδύνατο να απαντηθούν, όσοι επιστήμονες κι αν ασχοληθούν. Αυτό που είναι φανερό είναι ότι ο Σουάρες έβαλε τα δόντια του και έβγαλε όχι μόνο τα δικά του μάτια, αλλά και της Ουρουγουάης.

Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής τα νέα της Αλεξάνδρας. Προφανώς και θέλουμε να χαρούμε γι'αυτό κι ευχόμαστε να περάσει η Ελλάδα στους 8.

Υ.Γ. Το πέναλτι στον Σαμαρά πέναλτι ήταν.