Από τις θεατρικές ομάδες που αξίζει μια μικρή αναφορά στην ιστορία τους είναι το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ιδρύθηκε το 1995 από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Το 1997 απέκτησε τη δική του μόνιμη στέγη. Μια ερειπωμένη αποθήκη στη γωνία Αντισθένους 7 και Θαρύπου, η πρώτη της ζυθοποιίας ΦΙΞ, μετατράπηκε σε ένα θέατρο με τρεις σκηνές οι οποίες μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα. Από το ξεκίνημά του οι άνθρωποι που εργάστηκαν γι'αυτό το θέατρο είχαν δηλώσει πως τους ενδιαφέρει ο κοινωνικός και πολιτικός ρόλος του θεάτρου. Αυτή η θέση τους επηρέασε όχι μόνο το ρεπερτόριο που επέλεγαν, αλλά τους έσπρωξε και σε άλλες πρωτοβουλίες: έχουν ανεβάσει παραστάσεις με συντελεστές μετανάστες από άλλες χώρες που ζουν στην Ελλάδα
(Εμιγκρέδες, Ένας στους δέκα) κι επίσης διατηρούν μια κινητή μονάδα που παίζει θέατρο
για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα.
Κατά τη διάρκεια δε του χειμώνα, παρουσιάζουν παραστάσεις τους και εκτός Αθηνών.
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου είναι φανερό ότι προσπαθεί να είναι ανοιχτό σε νέους δημιουργούς: συγγραφείς, σκηνοθέτες, μουσικούς σκηνογράφους κλπ. Δίνει επίσης σημασία στο συλλογικό πνεύμα και στην ατμόσφαιρα οικειότητας και ελευθερίας, στοιχεία που τα θεωρεί βασικό θεμέλιο της δημιουργικότητας. Στο θέατρο αυτό πέρα από τους κλασσικούς θεατρικούς συγγραφείς ( Μπέκετ, Στρίνμπεργκ, Λόρκα, Μπύχνερ, Τσέχοφ, Σέξπιρ) έχουν ανέβει και έργα νέων συγγραφέων όπως οι Ρέιβενχιλ, Μακ Ντόνα,Μαπίρφους, Στήβενς, Κόρι, Ραντάνοφ, Τόμπσον, Μαυρογεωργίου, κ.ά. Οι παραγωγές και συμπαραγωγές που εναλλάσσονται στη διάρκεια του χρόνου, καθώς και άλλες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στους χώρους του, κάνουν το Θέατρο του Νέου Κόσμου να λειτουργεί σαν ένας μικρός πολυχώρος, ένα πολύβουο μελίσσι θεατρικής δημιουργίας.Μία σημαντική κατάκτηση του ανθρώπων που μπλέχτηκαν με το θεάτρο αυτό, είναι που κατάφεραν στην πορεία των χρόνων να λειτουργεί με αυτόνομους πυρήνες. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε λίγο αναλυτικοί στην παρουσίαση του. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί αξίζει η προβολή σ'αυτήν την ομάδα, που δουλεύοντας σκληρά κατάφερε όλες οι παραστάσεις της να συναντούν την επιδοκιμασία κοινού και κριτικών, αλλά και γιατί πέτυχε να γίνει φυτώριο νλεων ταλέντων δίνοντας ευκαιρίες σε πολλούς νέους ανθρώπους να καλλιεργήσουν τα ταλέντα τους. Κι αυτή η κολόνια παρακαλώ, κρατάει 19 χρόνια τώρα. Υπάρχει όμως κι ένας ακόμα λόγος που γράψαμε γι'αυτό το θέατρο. Κι αυτός είναι πως η δράση του σηματοδοτεί έναν θεατρικό δρόμο, που κατά τη γνώμη μας, είναι αυτός που καλό είναι να τον ακολουθήσει το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, προσαρμοσμένο φυσικά στα δικά του μεγέθη. Η χρονιά που πέρασε, που ήταν η πρώτη μετά από χρόνια μη λειτουργίας, μιας και ήταν κλειστό λόγω έργων, κατά κοινή ομολογία πήγε καλά για το θέατρο του Πειραιά. Ο για ένα χρόνο διευθυντής του κ.Τζαμαργιάς, εξασφάλισε ενδιαφέρουσες παραστάσεις και όχι μόνο θεατρικές, προσελκύοντας ένα κοινό που δεν ήταν και μικρό. Το θέμα είναι αν θα συνεχίσει να λειτουργεί το Δημοτικό Θέατρο μ'αυτόν τον τρόπο, ως μεσάζων δηλαδή, ή όχι. Αν το Δημοτικό του Πειραιά γίνει κέντρο διερχομένων διάφορων θιάσων, τότε αυτό μπορεί και να σημαίνει πως ο Πειραιάς δεν έχει τη διάθεση να αυτοπροσδιοριστεί σε επίπεδο κατ'αρχήν θεατρικό.Για μας η επιλογή που θα δικαιώσει τόσο το θέατρο όσο και την πόλη του Πειραιά, είναι αυτή που θα τολμήσει να δημιουργήσει το δικό της πολιτιστικό στίγμα, με δικές της παραγωγές/συμπαραγωγές, εκπαιδεύοντας παράλληλα και δίνοντας βήμα και σε νέους ανθρώπους για να δημιουργήσουν την καλλιτεχνική τους ταυτότητα. Αν μάλιστα καταφέρει να στήσει γέφυρες με τον κόσμο του ευρύτερου Πειραιά, τότε ίσως προκύψει ένα μικρό θαύμα στην πόλη μας.Πατώντας εδώ θα δείτε αναλυτικά όλες τις παραστάσεις της νέας θεατρικής περιόδου του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Αν αγοράσετε/ κλείσετε εισιτήριο έως και μια ημέρα πριν την κάθε πρεμιέρα, τότε αυτό θα σας στοιχίζει 8€.
Σχόλια
Αυτά λοιπόν που ζήτησα ως προς τις ομάδες, έχω επίγνωση ότι είναι το μάξιμουμ, υπάρχει όμως και το ελάχιστο που μακάρι να υπάρξει.
Το ελάχιστο, που έχει να κάνει με δημοτικές παρατάξεις, με δίχτυα, με ομίλους, με ιδρύματα, με θεατρικές και καλλιτεχνικές ομάδες γενικότερα, όπως και με ιστοσελίδες. Και το ελάχιστο που θεωρώ ως ζητούμενο είναι Αγγελική η διαμόρφωση και κωδικοποίηση κάποιων βασικών όρων ώστε το Δημοτικό του Πειραιά να αρχίσει να παράγει το δικό του έργο. Σιγά αλλά σταθερά. Καλό είναι λοιπόν, να διερευνηθεί του πως και από ποιους μπορεί να γίνει μία καλλιτεχνική κυψέλη.
Διαφορετικά πιστεύω ότι θα εκφυλιστεί σε ένα ξενοδοχείο πέμπτης κατηγορίας, που περισσότερο θα εξυπηρετεί διάφορα παιχνίδια, ανθρώπων που θα δουλεύουν για πάρτη τους και για τους κύκλους τους. Το κτίριο από μόνο του δεν θα αποτρέψει την παρακμή του οργανισμού. Δυστυχώς, μοιάζει αυτός ο δρόμος να είναι αναπόφευκτος αν δεν υπάρξουν παρεμβάσεις για μία άλλη προσέγγιση του ρόλου του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά. Και θα είναι κρίμα αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, ώ Αγγελική. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία στην καμπούρα της πόλης θα είναι κάτι το δυσάρεστο. Έτσι δεν είναι;
τον άλλον ορίζοντα. Μιλάω για εκείνον που θα θέλει να δώσει ψυχή στο κτίριο αυτό και που επιδιώξει ν'ανοίξει πολλά κανάλια με τον Πειραιά και τους πέριξ δήμους.
Αν λοιπόν, υπάρξουν ομάδες που θα συζητούν μεταξύ τους και με τον κόσμο, που θα κρίνουν, θα διαδίδουν ιδέες και θα διαμορφώνουν προτάσεις, τότε πιθανόν να δημιουργηθεί μία άλλη δυναμική,ας την πούμε προοδευτική, ικανή όμως να επηρεάζει δημάρχους και καλλιτεχνικούς διευθυντές, κόσμο και κόμματα για το καλύτερο και το αληθινό.
Κι αυτό έχει τη σημασία του, αν είναι δεδομένο ότι στα καλλιτεχνικά ζητήματα, ο Πειραιάς, βρίσκεται λίγο πάνω από το μηδέν. Αν είναι έτσι και αν αυτό δεν μας ενοχλεί, τότε η κατάσταση θα παραμείνει ως έχει. Δηλαδή, θα έχουμε από την μια μεριά τις αγέλαστες πρωτοπορίες στον κόσμο τους αγκαζέ με τις βαρετές και απλοϊκές πολιτικές οπτικές και από την άλλη να επελαύνει η μία "από όλα" κατάσταση, αυτός ο αχταρμάς που δίχως σύνδεση, σχέδιο, συνοχή και προγραμματισμό νομίζει ότι προχωράει τα πράματα λίγο παραπέρα. Συνήθως αυτή η επιλογή του τουρλού συν τω χρόνω επιτρέπει στη λάιτ και τηλεοπτική εκδοχή της τέχνης γενικότερα να ισχυροποιεί την πρωτοκαθεδρία της. Κάτι που από μόνο του δεν είναι αρνητικό. Αρνητικό γίνεται όταν παίζει μόνη της, άνευ αντιπάλων συμβάλλοντας έτσι στο να γίνεται ο κόσμος μία άνοστη σούπα και η ζωή μία παράσταση με σκοπό την κατανάλωση των πάντων, ώ Αγγελική.
Ως γνωστόν σ'αυτόν τον τόπο, άνθρωποι, παρέες και ομάδες που για χρόνια έφτυναν αίμα μέσα σε τρύπες και καταγώγια, ανέβασαν παραστάσεις που έγραψαν εντός ενός κόσμου πρόσφορου να μυηθεί μέσω του θεάτρου στις εσωτερικές ταραχές του ανθρώπου και στις κοινωνικές αναζητήσεις.
Το θέμα μας όμως είναι τα δημόσια και δημοτικά θέατρα, είτε ΔΗΚΕΠΑ, είτε άλλης μορφής. Υπάρχουν κατά τη γνώμη μου χοντρικά δύο δρόμοι για το Δημοτικό του Πειραιά. Ή το Δημοτικό Θέατρο θα φιλοξενεί παραστάσεις που θα είναι δημιουργίες άλλων και αλλού ή θα γίνει ένας χώρος όπου θα προσπαθήσουν αυτοί που θα το νοιώθουν σαν το σπίτι τους να δημιουργήσουν ένα ξεχωριστό θεατρικό στίγμα και μία ιδιαίτερη σχέση με την πόλη, ας πούμε ερωτική. Αυτό όμως στο δημόσιο πάντα είναι ένα παιχνίδι ανοιχτό, ή καλύτερα δεν είναι εξ αρχής μία τελειωμένη ιστορία (δες πρόσφατα τους Λούκο, Χουβαρδά, Χριστόπουλο, κ.α). Προφανώς εξαρτάται από τους καλλιτεχνικούς διευθυντές, από τους δημάρχους και από διάφορους τύπους, φανερούς και παρασκηνιακούς που επηρεάζουν πράματα και χαράσσουν πορείες.
Τροφοδοσία RSS για τα σχόλια αυτού του άρθρου.