Όταν πάλι καθίσαμε, κανένας μας δεν άνοιξε το στόμα του. Μιλήσαμε με τα μάτια μας και τηλεπαθητικώς οραματιστήκαμε τη Σταγόνα του μέλλοντός μας, ενώ καπνίζαμε τα υπέροχα πούρα που μας έστειλε ο Φιντέλ, ας είναι καλά ο άνθρωπος.

Αν ήταν κάποιοι άλλοι στη θέση μας, μπορεί έτσι να είχαν ονειρευτεί τα γενέθλια της Σταγόνας. Και γιατί όχι παρακαλώ; Δεν είναι κακό, αρκεί να είναι πηγαίο, αρκεί να το απολαμβάνουν. Απλά, τα δικά μας τα γούστα είναι διαφορετικά. Με σαλάτες και πατάτες, φάβα και γραβιέρα, με γαύρο και σαρδέλα κι ένα υπέροχο κρασάκι θα γιορτάσουμε τα γενέθλια της Σταγόνας. Το πολύ πολύ να έχουμε και μία τούρτα, που μας υποσχέθηκε ότι θα μας την κεράσει ο χουβαρντάς ταβερνιάρης μας.

Λοιπόν, τρία χρόνια πέρασαν και αρκετές φορές διαισθανθήκαμε, πως αν και είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό, για μια στιγμή ξεδίψασαν για λίγο κάποιοι απ'αυτούς που μας διαβάζουν. Τότε το χρώμα μας ήρθε κι έδεσε με το δίδυμό του, που τριγυρνάει σαν χαμένο στα ενδότερα των αναγνώστων μας. Η αλήθεια είναι πως το χρώμα μας είναι ελαφρώς περίεργο, ρευστό, ασταθές και ευαίσθητο στα βλέμματα των αναγνωστών. Ένα είναι το σίγουρο. Δεν είναι δήθεν. Και δεν είναι χρώμα που προκύπτει από υπολογισμούς. Είναι ένα χρώμα που όνομα δεν έχει, αλλά έχει άρωμα.

Μάλλον θα έχει γίνει φανερό ότι ψαχνόμαστε κι ότι προσπαθούμε να περάσουμε ανάμεσα ή πέρα από τις συμπαγείς απόψεις αυτών που έχουν βρει το δρόμο τους και μας τον προτείνουν ως μονόδρομο. Και είτε αυτές εκφράζουν τους στρατευμένους σε μια υπόθεση που τους ξεπερνάει, είτε αυτούς που πάνω απ'όλα είναι αυτό που κάνουν και σχεδιάζουν καθημερινά για το "σπιτικό" τους. Έχοντας επίγνωση ότι πάντα είναι δύσκολο να ευθυγραμμίσεις τα όσα νιώθεις και σκέφτεσαι με αυτά που εκφράζεις δημόσια, πιστεύουμε ότι κάτι έχουμε καταφέρει. Μερικές φορές μάλιστα πρέπει να περάσαμε σώοι ανάμεσα από τις συμπληγάδες λάμποντας στο σκότος τους ως πυγολαμπίδες. Αχ, ωραία που ήταν εκείνες τις φορές.

Φυσικά και πέφτουν πάνω μας οι βαριές σκιές των δύο μεγάλων πόλων της κοινωνίας μας, αφού είμαστε κομμάτια τους. Μία ανάγκη όμως που μας χαρακτηρίζει και αγνοούμε πως μας προέκυψε, είναι να ζωγραφίσουμε το εντελώς δικό μας πρόσωπο κι ας γνωρίζουμε πως αυτό είναι ανέφικτο και γι'αυτό ελκυστικό. Το παλεύουμε λοιπόν,  κοντράροντας την αυταρέσκεια μας και τις ευκολίες μας. Το δουλεύουμε με υπομονή, ελπίζοντας ότι η έκφρασή μας θα επιτρέπει να αναγνωρίζουν και οι γύρω μας κάτι από τον εαυτό τους - που αν συμβαίνει αυτό, σημαίνει πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο γι'αυτό που λένε επικοινωνία . Κι όπως έχουμε μάθει, όλα αυτά τα παιχνίδια βοηθούν να δίνουμε μία μορφή και να δημιουργούμε μία τάξη σ’αυτό το χάος που ενώνει το μέσα μας με το έξω μας, εμάς με τους άλλους.

Θέλουμε όμως μία τάξη απ’αυτές, που η ελευθερία δεν σημαίνει ασυδοσία, η δικαιοσύνη δεν είναι το δίκιο του ισχυρότερου, οι προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες δεν περιορίζουν την αλληλεγγύη μόνο στα λεξικά και οι αγώνες γίνονται για να γευόμαστε όλοι μας, όσο πιο συχνά γίνεται, την χαρά της ζωής. Και μια τάξη όχι απ'αυτές, που συνοδεύονται από ησυχία και ασφάλεια. Και που όπως λέει ο ποιητής, όταν ακούς να επικαλούνται αυτό το τρίπτυχο άνθρωποι μεγαλόσχημοι με τουπέ κι αξιώματα, πάλι ανθρώπινο κρέας θα μυρίσει. Οι στόχοι φυσικά και είναι πανάρχαιοι, και κάθε γενιά με τα δικά της μέσα και με τους δικούς της τρόπους τους επικαιροποιεί. Κι αυτούς επιδιώκουμε συνειδητά κι εμείς και πάντα στο μέτρο των δυνατοτήτων μας. Τα σταγονίσια άρθρα μας είναι ο οβολός μας στην ενίσχυση του όμορφου αυτού έργου. Κι έτσι, απ’ότι δηλαδή μας λένε οι άλλοι, ομορφαίνουμε κι εμείς.

Ακολουθούν, εν είδη δώρων, τρία στοιχεία από την τρίχρονη Σταγόνα, και τρία ποιήματα με τρεις φωτογραφίες.

Στοιχεία:

α) Από τον Οκτώβριο του 2011 έως και τον Σεπτέμβριο του 2014, ο μέσος όρος των μ.ε (μοναδικών επισκεπτών) της Σταγόνας είναι 2.416 άτομα. Ξεκινήσαμε με μέσο όρο 1213 μ.ε τον πρώτο χρόνο και τον τελευταίο χρόνο ο μέσος όρος είναι 3892 μ.ε Ο μήνας με τους λιγότερους μ.ε είναι ο Νοέμβριος του 2011 με 893 και ο μήνας με τους περισσότερους είναι ο Μάιος του 2014 με 7.296. 

β) Τα άρθρα που έχουμε αναρτήσει στη Σταγόνα είναι 2170 και συνολικά οι συμπολίτες μας που έγραψαν έστω και ένα άρθρο είναι 84.

γ) Οι τρεις αναρτήσεις μας που έχουν δεχτεί τις πιο πολλές επισκέψεις μέχρι τώρα είναι:

3^η) Ο ξάδελφος Σωκράτης κι ο Νικόλαος 

2η) Δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας χθες βράδυ στο Κερατσίνι από φασίστα.

1^η) ...μια διαδήλωση κοιτάς πίσω απ'τα τζάμια.

Τα τρία σύντομα ποιήματα που ακολουθούν είναι του Λεωνίδα Κακάρογλου ( Χανιά, 1952)  και περιέχονται στην ποιητική του συλλογή «Μνήμη σχεδόν πλήρης», εκδόσεις της Εστίας ( 2014)

Πόρτες

Τα βράδια που δεν με παίρνει ο ύπνος

Αφήνω μισάνοιχτες τις πόρτες

Να τρίζουν όταν τις χαϊδεύει το ξαφνικό αεράκι

Και να με καθησυχάζουν

Πως σε γνώρισαν μες το σκοτάδι

Και ανοίγουν για να περάσεις

 ****************

1-1-2008

Ψιλοβροχή κι η μέρα να βουλιάζει

Το πλοίο για το Πέραμα να έχει σαλπάρει

Τυλιγμένο χρωματιστά λαμπάκια

Εσύ να τρέμεις στο σκοτάδι

Και να προσεύχεσαι

Το κόκκινο αδιάβροχο που φοράς

Αίμα να μη γίνει

Στης νέας χρονιάς το πέρασμα.

 ****************

Αναμονή

Η πόλη το βράδυ

Μοιράζει υποσχέσεις

Για εφήμερους έρωτες

Για μοναξιά που θ’ανθίσει

Στην πρώτη συνάντηση

                     Όμως όσο περνάνε οι ώρες

                     Και η ώρα δεν περνάει

Και πάει να ξημερώσει

Καταλαβαίνω πως μάλλον

Με κοιμητήριο μοιάζει

Που άδειασε μετά την κηδεία.

Ευχές για τα καλύτερα, ευχές σε όλους μας για κάθε ευτυχία. Ελπίζουμε η Σταγόνα να μας βοηθάει για να ερχόμαστε, μέσα κι έξω από το διαδίκτυο, όσο πιο κοντά γίνεται. Σ’αυτούς τους ζοφερούς καιρούς, σ’αυτή την χώρα, σ’αυτήν την πόλη, που τα περισσότερα απ’αυτά που συμβαίνουν έχουν ως αποτέλεσμα να μας απομακρύνουν, οι προσεγγίσεις είναι το δικό μας τζόκερ και γι'αυτό καλό είναι να τις προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού, ακόμα κι αν εκ φύσεως είμαστε λύκοι μοναχικοί. Τ'ακούς, ε; Σαν κόρη οφθαλμού λέμε, εντάξει; 

Σας ευχαριστούμε όλους.