Πάνω απ'όλα, αυτή η υπερσυγκέντρωση ενέργειας σε ένα στόχο, είναι που δεν αφήνει περιθώρια για πολλά πολλά. Να, όπως λόγου χάρη στην όσμωση της καθημερινής ζωής με τα πολιτικά προτάγματα, που κατά κανόνα είναι αμελέτητα, αλλοπρόσαλλα και αστόχαστα.

Αυτή η αποξένωση ακόμα και από τα στοιχειώδη του βίου φαίνεται και σε ένα άλλο πεδίο. Τουλάχιστον οι παρατηρητικοί τείνουν να συμφωνήσουν στο γεγονός ότι των περισσοτέρων οι διαθέσεις για αντιπερισπασμό στο ζόφο της τρέχουσας ζωής, είναι πιασμένες στο δόκανο του "ότι θυμόμαστε χαιρόμαστε". Η φύση όμως αυτής της χαράς δύσκολα μπορεί να διαποτίσει το όλον του βίου μας αφού δεν αντλεί απ'αυτόν. Αλλά και γι'αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολα να αποτελέσει την κοινή κολυμπήθρα ενός ετερογενούς πλήθους που διαθέτει όμως έναν ισχυρό δεσμό. Αυτόν της λαχτάρας για ζωή. Το σύνηθες αποτέλεσμα είναι να διαχέεται αυτή η σπασμωδική χαρά σε στιγμές, χάντρες ενός κομπολογιού που έσπασε και διασκορπίστηκαν εδώ κι εκεί στο σκότος της οικουμένης.

Τι άλλο ενοποιητικό μένει; Η αλληλεγγύη, βεβαίως. Που σε άλλες εποχές ήταν απλώς μια λέξη ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες. Στις μέρες μας όμως και για να υποστηριχτούν οι συνάνθρωποί μας που απειλούνται από εξαθλίωση, είναι αναγκαίο η λέξη αυτή να γίνει πράξη κι έτσι να αποκαλύψει το μεγαλείο της. Παρόλες όμως τις καλοπροαίρετες προσπάθειες των πάσης φύσεως ομάδων, κινήσεων και οργανισμών που την έχουν σημαία τους, τα άτομα είναι αυτά που κινούνται και φαίνονται, ενώ η κοινωνία, ακόμα και γι'αυτούς που ορκίζονται στο "εμείς", είναι δυσδιάκριτη.

Όσοι εκ παιδείας ελεύθεροι παρατηρητές προλαβαίνουν να σκεφτούν και να το συζητούν, φαίνεται να διαπιστώνουν πως η συνάφεια της ζωής μας με την κοινωνία είναι μικρή, η σχέση των όποιων ιδεών μας με τις πράξεις μας είναι άκρως προβληματική καθώς και η συνειδητοποίηση του προσωπικού βιώματος μ'αυτά που όντως συμβαίνουν εκεί έξω λίγα κοινά σημεία έχουν. Πάντως λίγο προσεχτικοί αν είμαστε, θα διαπιστώσουμε εύκολα ότι οι περισσότεροι από εμάς παίζουμε πολλούς ρόλους, όχι κατ'ανάγκη από επιλογή κινήτρων ταπεινών. Ενστικτωδώς, για να μην μας ισοπεδώσει μια αμείλικτη πραγματικότητα που μας έχει ψαρώσει, έχουμε διαμορφώσει μία κατακερματισμένη προσωπικότητα διαζευγμένη από την κοινή λογική, ανίκανη να βάλλει σε τάξη δυο γαϊδουριών άχυρα και να τα μοιράσει δίκαια, κι αδύναμη να συναισθανθεί οτιδήποτε αναπνέει έξω από τον εαυτό της. Η πολυμορφία μας είναι η δική μας γραμμή Μαζινό και ενίοτε το Βατερλώ μας. Αν σ'αυτήν επισυνάψουμε και τον έμφυτο χαμαιλεοντισμό πολλών συμπατριωτών μας, την κληρονομημένη αριστοκρατική αντίληψη στην οποία ο κόπος και τα αγαθά είναι δυο έννοιες ασύμβατες, προκύπτει πως παρόλη την μεγάλη αυτή συνολική κρίση που περνάμε, μέρες καλύτερες εξ αιτίας μας δύσκολα θα'ρθούν. Και φυσικά μας είναι ολοφάνερο πως η άρχουσα τάξη, οι άνθρωποι που κατέχουν αξιώματα, οι μεγαλόσχημοι και οι μεγαλοπαράγοντες και όσοι χιλιάδες μικρομεσαίοι είναι προσκολλημένοι στη δύναμή τους και στις αντιλήψεις τους, θα κάνουν τα πάντα για να έχουν αυτοί όλο και πιο καλύτερες μέρες στον αιώνα των αιώνων. Να έχουν, κλέβοντάς τις νόμιμα και παράνομα από εμάς, άλλοτε με καρότα κι άλλοτε με μαστίγιο. Δίχως να νιώθουν όχι μόνο ενοχές, αλλά ούτε καν τύψεις. Τα παράσιτα. 

Σ'αυτήν την κατάσταση, όπου σχεδόν όλοι είναι αδιάφοροι για σχεδόν όλους, θέλω κάθε πρωί που ξυπνάω να γεμίζω εγκαρδιότητα για το πραγματικό, θέλω να αγκαλιάζομαι και να αγκαλιάζω. Όμως όχι στον ουρανό και στα ηλιοβασιλέματά του, κι ας είναι ξάστερος και γαλανός. Που; Μα στον φλοίσβο κάθε κύματος που σπάζει στην καρδιά μου, ως μνήμη ενός καλοκαιριού που έρχεται. Για όλους μας. Είμαι σίγουρος πως αν καταφέρω αυτό που θέλω τα πρωινά να το πραγματοποιήσω,  τότε όλα θα είναι καλύτερα. Για όλους εμάς. Ακόμα και για τους ιδιοτελείς ως το μεδούλι. 

Υ.Γ. Θέλω να πιστεύω ότι, αν υπάρξει ανάγκη, δεν θα πω όχι και στο τρομερό βουητό των πελώριων ως τον ουρανό κυμάτων, που αυτά θα σπάζουν στα μυαλά μου, ως μνήμη μιας άνοιξης που κυοφορούμε. Και με πλήρη επίγνωση πως μπλέκοντας με τον κύκλο των εποχών, αναγκαστικά βάζουμε στο παιχνίδι και το φθινόπωρο που μας αναλογεί και το χειμώνα που προετοιμάζουμε.

Οι πλάγιες φράσεις είναι παρμένες από το βιβλίο του Δ.Χαλαζωνίτη, "Σφαίρες".