Καθόντουσαν στο περιβολάκι με την Γιωργίτσα την πασχαλίτσα και τρώγανε ηλιόσπορους και κάνανε γύρω κι έναν μπάφο. Που και που πετάγανε και καμιά λέξη, όπως τας κεμπάπ, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, βεβαίως και πλήρης απαγόρευση οποιασδήποτε ρυπογόνας δραστηριότητας να μην σας γαμήσω το κέρατο κωλοκάναλα ή μουστοκούλουρο, πάρτι γενεθλίων είναι σου λέω ή σαλαμαλένγκο καλή μου και εις το επανιδείν, και το ρεφρέν, ρόδια ρόιδια.Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και πως της ήρθε ξαφνικά της Γιωργίτσας, ίσως επειδή ήταν ανήμερα δεκαπενταύγουστου και πετάει ένα, σάουντς οφ σάιλενς. Τι έπαθες την ρωτάει ο τύπος. Σάουντς οφ σάιλενς σου λέω και δεν είναι του μπάφου. Ε, τι είναι τότε; Να κάτι, κάτι σαν σουσάμι άνοιξε. Αχά, έτσι έ; Τώρα να δεις Γιωργίτσα μας, πασχαλίτσα μας, τώρα να δεις, της είπε ο Ξαναμμένος, ο μουσταρδί.
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς τα πνεύματα ηρέμησαν κι από το πουθενά μία λυγερόκορμη γυναίκα τους πλησίασε σαν πάπια λικνιζόμενη και έκατσε δίπλα τους, στο τριθέσιο παγκάκι. Γεια σας, με λένε Ελευθερία, τι κάνετε, να σας πω ένα τραγουδάκι; Και δεν μας λες μαντάμ, της είπανε και οι δυο μαζί. Τι να σου γράψω, αυτό θα σας πω. Τ'ακούσανε με προσοχή, χειροκρότησαν θερμά καλό είναι, μπράβο σας, μπράβο σας. Μπορείτε όμως να μας αδειάσετε τώρα τη γωνιά γιατί έχουμε θέμα εδώ και δε θέλουμε αυτόπτη μάρτυρα.
Μα πως έγινε το μετά κανείς δεν το κατάλαβε και βρέθηκαν και οι τρεις μέσα σε μια βάρκα δίχως κουπιά που την πήγαινε όπου ήθελε το ρεύμα το σκοτεινό, το ταμ ταμ, τους πήγαινε ποιος να ξέρει που. Γύρω τους κυματάκια προβατάκια και από το βάθος ένας καβαλάρης τρικυμία ερχόταν καλπάζοντας προς την μεριά τους, ανέμιζε ο μανδύας του ουρανός με τ'άστρα κι όλο τους πλησίαζε και ποτέ δεν τους έφτανε, σε μέρος magical είμαστε είπε η Γιωργίτσα η πασχαλίτσα κι έπεσε η σιωπή του δέους. Αχ, πετάχτηκε η κυρία Ελευθερία, να σας πω ένα ακόμα τραγουδάκι να λύσω τα μάγια; Όχι είπαν και οι δυο μαζί, μετά ναι, μετά πάλι όχι, ας το διάολο, κάνε ότι θέλεις είπε ο Ξαναμμένος ο μουσταρδί, ότι γουστάρεις κάνε. Θα σας πω είπε αποφασιστικά η κυρία, το Μακριά από την Τρικυμία , αυτό θα σας τραγουδήσω. Κι όταν το τέλειωσε ως και τα ψάρια, ως κι οι γοργόνες πεταγόντουσαν στον αέρα και χειροκροτούσαν. Χαμός έγινε μεσοπέλαγα. Δεν ξέρω να σας πω και τι να υποθέσω για τη συνέχεια. Κρίνοντας από τη φάτσα του φαίνεται πως ο ξαναμμένος με το που σκέφτηκε Μεσοπέλαγα μετά του ήρθε καπάκι και το αρμενίζω, κι ένα κρητικό τραγούδι γέμισε τον ουράνιο θόλο και οι καρδιές άρχισαν να κτυπούν απόλυτα συντονισμένες και οι τρεις.
Απίστευτο κι όμως αληθινό, που μέσα από αυτούς τους κτύπους ένας άλλος μάγος με άλλα μάγια ξεμύτισε, ο ποιητής του Σύσσημου και υψώθηκε κατακόρυφα ως φιγούρα του Γκρέκο και άρχισε να απαγγέλλει κάτι ακαταλαβίστικα που παράξενο πως μας πιάσανε και μας πέταξαν εκεί που υπάρχουν δύο θάλασσες, καλούνται φύση η μια και πνεύμα η άλλη και δεν μοιάζουν έξω που είναι θάλασσες και πάρεξ που ενώνονται και εκεί που ενώνονται γεννιέται η ανθρωπότητα αν φτάσει καθώς για εκεί αρμενίζει αγέννητη. Γιωργίτσα, ξαναμμένος και Ελευθερία ξαπλωμένοι σε μια βουνοπλαγιά στο φως του φεγγαριού τον άκουγαν και δε μιλούσαν.
Και να η συνέχεια. Αρμενιστές λοιπόν που φτάσανε στην ένωση διηγούνται ιστορίες, πως ως και η φύση παύει να είναι φυσική προκειμένου να γίνει η ένωση, πως ως και η φύση δέχεται να μην μοιάζει αυτό που είναι για να γίνει η ένωση. Και ακούγονταν αυτά ως ψίθυρος της γης, ως χάδι της σελήνης και σιγά σιγά οι τρεις τους γυμνώθηκαν, αγκαλιάστηκαν και τυλίχτηκαν με το φεγγαρόφωτο. Κι ο ποιητής κοιτούσε και χαρμόσυνα ηχούσε.
Συνέχισε του είπαν του ποιητή. Κι αυτός καλόβολος εκ γεννητής που χατίρια δεν χαλούσε ποτέ του, κτύπησε την καμπάνα του του λάρυγγά του και
Εκεί που ενώνονταν φτιάχνεται μια λίμνη μέσα στην θάλασσα. Μια δράκα άνθρωποι κάθονται γύρω από την λίμνη. Δεν τους ξέρει κανείς. Μια αίρεση ποντισμένη. Είναι οι άγνωστοι δίκαιοι που εγγυούνται τη διάρκεια του κόσμου - τα τελώνια - σε απόλυτη αρμονία με την ορφάνια. Να πάτε και να τους συναντήσετε στην όχθη μιας λίμνης, που φτιάχνετε μέσα στη θάλασσα από την ένωση δύο θαλασσών. Εκεί να πάτε, να δείτε τα χαμοκέρασα σε μυστικό λιβάδι, κι άμα τα μάσετε, τότε εκείνο που το'χει ο άνθρωπος για εύκολο και πλωτό, το να επιθυμεί - θα γίνει για σας αδιάβατο. Εκεί να πάτε και η συντριβή ας είναι ο οδηγός σας.
Έχει κι άλλα πολλά και πριν και μετά, μα τώρα φεύγω είπε ο ποιητής. Και πες τους εσύ Ελευθερία, το Μη με φωνάξεις, γιατί η ελευθερία του έργου μου με οδηγεί σε άλλους χρόνους και τόπους και εσάς ήρθε η ώρα σας να βρεθείτε εδώ.
Τους το είπε η Ελευθερία κι έτσι έφτασε το τραγούδι της σε σπιτάκια κλουβιά κι έκατσε εκεί να κλωσήσει τ'αυγά του, το καημένο. Κι αυτοί οι δύο, η Γιωργίτσα και ο στο μουσταρδί Ξαναμμένος, βρέθηκαν σε τροχιές μπαλάκι φλίπερ να φιλιούνται μέσα στους κινηματογράφους, και στην οθόνη τους καλέ και στις καρέκλες παρακαλώ, και κατάχαμα. Γι'αυτό ίσως τους είδα κι εγώ ο σινεφίλ πολλαπλασιασμένους μέσα στον σπασμένο καθρέφτη τους και είπα στο δικό μου άγγελο, να για να μαθαίνεις κι εσύ, αυτή εκεί πέρα η σιγανοπαπαδιά η αμυγδαλωμάτα που μπαινοβγαίνει στην οθόνη είναι η Φιλημένη μες τους κινηματογράφους, κι αυτός ο κεφάλας με τα μουσταρδί μάτια τα ηρεμιστικά, που την παραφυλάει είναι ο Ξαναμμένος.
Γεια σας παιδιά και χαρά σας και κάθε ευτυχία στα σπιτικά σας. Α και τίποτα να μην καταλάβατε, τι πειράζει, αν σας αρέσουν τα τραγούδια αρκεί, κι όλα θα πάνε καλά; Στην τελική εκεί καταλήγουν όλα, Καταστροφή κι ελπίδα που είναι οι δύο όψεις του νομίσματος των ακραίων, προπάντων αν τα φυσάει άνεμος Ελευθερίας.
Τα τρία επόμενα τραγούδια είναι των Θέμη Καραμουρατίδη - Λήδα Ρουμάνη και το τέταρτο του Νίκου Πορτοκάλογλου, από το άλμπουμ της Ελευθερίας Αρβανιτάκη 9+1 ιστορίες που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό.
Μεσοπέλαγα αρμενίζω του Κώστα Μουντάκη, με τον ίδιο.
Φιλημένη μες τους κινηματογράφους του Διονύση Σαββόπουλου, με την Γλυκερία.
Και το Sounds of silence των Σάιμον εντ Γκαραφάνκελ, 1966, με το οποίο ξεκίνησαν όλα αυτά εδώ τα ψιλομαγικά.
