Ο Δεληβοριάς είναι η κλασσική περίπτωση του τραγουδιστή της διπλανής πόρτας. Κι αυτό ίσως να οφείλεται και στο γεγονός που ξέρουν εκείνοι που τους έχει σταθεί σε κάποιες στιγμές της ζωής τους, ότι δηλαδή το πρώτο του άλμπουμ "Η παρέλαση" κυκλοφόρησε όταν ήταν 16 χρονών και μάλιστα με την ευλογία του Μάνου Χατζιδάκι.

Γνωρίζουν επίσης πως μεγάλωσε στην Καλλιθέα, που θα είναι και ο τίτλος του νέου του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο. Πιθανόν να έχει πάρει το αυτί τους πως πρόσφατα έγινε και πατέρας. Αυτά αρκούν. Κατά κοινή ομολογία είναι ένας τραγουδοποιός που έχει σταθεί αξιοπρεπώς στην δύσκολη ελληνική δημόσια ζωή φτιάχνοντας τον δικό του προσωπικό τόνο. Ένας τόνος από τον οποίο απουσιάζουν οι κορόνες και οι εύκολες κραυγές ενώ είναι παρούσα μια νηφάλια τρυφερή ματιά στην πραγματικότητα που κάνει ότι μπορεί για να μην την ωραιοποιεί.

Κατά καιρούς έχει πει ότι πρέπει να έχεις ειλικρινείς λόγους για να γράψεις ένα τραγούδι, κάθε στοιχείο του να είναι ακριβό και πολύτιμο και ακόμα η έκθεσή του στους άλλους να αποτελεί για σένα ένα μικρό, έστω, ρίσκο. Το ζήτημα σήμερα, υποστηρίζει, είναι να σώσουμε πράματα που ακόμα θάλλουν δίπλα μας.

Πιστεύει ότι παραδοσιακά το καλό πολιτικό τραγούδι δεν έδινε οδηγίες και συνταγές, περισσότερο υπονοούσε. Στις μέρες μας το μέλλον νομίζει ότι βρίσκεται στη συλλογική και ανεξάρτητη από τις κεντρικές πολιτικές, δράση. Γι'αυτόν ο άγνωστος πλανήτης είναι το άλλο φύλο και η συνάντηση δύο ανθρώπων είναι κεντρικό θέμα στη ζωή του και παίζει ιδιαίτερο ρόλο το αίνιγμα, το οποίο του προβάλλει ένα ερωτικό άτομο. Ως προς το αν στα χρόνια αυτά της κρίσης υπάρχουν στοιχεία που τον κάνουν αισιόδοξο δεν το γνωρίζει, πιστεύει όμως πως τελικά, όπως πάντα, θα κάνουμε τη ζωή να μας μοιάζει. 

Μεταξύ προβών, οικογενειακών υποχρεώσεων και προετοιμασίας της αποψινής τελευταίας για το καλοκαίρι συναυλίας στην Τεχνόπολη, βρήκε τον χρόνο και προφανώς και την αισιοδοξία να μοιραστεί τα 10 πράγματα που τον κάνουν ακόμα να ελπίζει.

Ιδού:

✎ Οι ακαπέλωτες κινήσεις αλληλεγγύης: Τα κοινωνικά ιατρεία, τα σχολεία των μεταναστών, οι βιβλιοθήκες των πλατειών, τα περιοδικά δρόμου των αστέγων. Mην είμαστε εθελοντές μόνο στις Ολυμπιάδες, αλλά και στους Τιτανικούς. Και μην τα περιμένουμε όλα από τις κεντρικές εξουσίες ούτε κι από τις τοπικές αυτοδιοικήσεις. Η δύναμη της κάθε τοπικής «Αγκαλιάς» θα αποδειχτεί πολύ μεγάλη στα χρόνια που έρχονται.

✎ Οι λίγοι άνθρωποι που, όταν όλοι είναι σίγουροι, διατυπώνουν μιαν αμφιβολία:Θυμάστε τη σκηνή στους «12 ενόρκους» του Σίντνεϊ Λιούμετ, όπου ένας μόνο ένορκος πείθει τους άλλους 11 -που, σίγουροι και μισαλλόδοξοι, είναι έτοιμοι να στείλουν ένα αθώο Πορτορικανάκι στην ηλεκτρική καρέκλα- να το αθωώσουν. Σε μια εποχή γεμάτη αντίπαλα στρατόπεδα, πόσους και πόσους δεν έχουμε μια βιαστική τάση να αδικήσουμε.

✎ Οι μπάσταρδοι κάθε είδους: Οι ανατρεπτικοί νοσταλγοί, όσοι ακούν ελληνικά και ξένα, οι χιουμορίστες drama queens, οι αγνωστικιστές που κάτι νιώθουν που δεν λέγεται. Μ’ αυτούς τους ανθρώπους πάντα ένιωθα καλά. Κανείς μας στην πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι έτσι. Τι δουλειά έχουμε εμείς με τους ιδρυματοποιημένους κάθε είδους. Τι μεγάλη νίκη που θα είναι αν αντικατασταθεί ο κάθε διχασμός με την αμφισημία!

✎ Αυτοί που ακούν ακόμα έναν δίσκο απ’ την αρχή ώς το τέλος χωρίς την ίδια ώρα να σερφάρουν: Γενικώς, ενώ είμαι φανατικός ιντερνετάκιας, σιχαίνομαι τη δίψα που ικανοποιείται σ’ ένα δευτερόλεπτο. Αν θες να σε αλλάξει μια μουσική, ένα βιβλίο ή μια ταινία, πρέπει να τους δώσεις χρόνο. Αλλιώς, μένεις ίδιος κι απαράλλαχτος, βιαστικός τσαλαβούτας, γκρινιάρης και απελπισμένος.

✎ Οσοι γνωρίζουν μια παλιά δεκαετία σαν την τσέπη τους και όμως αγαπάνε το παρόν: Ωραίο -και απαραίτητο- το vintage και το ρετρό, όμως χωρίς την αγάπη για το καινούργιο, γίνεται απλώς ταπετσαρία. Αν διψάει για κάτι η ζωή, είναι για δημιουργία, όχι για διαρκείς ανακυκλώσεις. Η δημιουργία φοβίζει γιατί είναι βουτιά στο κενό. Αλλά αξίζει τον κόπο.

✎ Οσοι δεν κοινοποιούν εύκολα στο διαδίκτυο την ευαισθησία τους: Οσο πιο πολύ μιλάμε για την αγάπη, τον έρωτα, το άδικο μέσω ενός απλού share τόσο πιο κλεισμένοι στο σπίτι μένουμε. Με συγκίνησαν π.χ. τα δίκτυα που, αντί να αρθρογραφούν μόνο ή να αναρτούν τη φωτογραφία του νεκρού παιδιού, έλεγαν αμέσως στους αναγνώστες ποιοι οργανισμοί χρειάζονται τη στήριξή μας προκειμένου να βοηθηθούν οι πρόσφυγες.

✎ Οσοι γέροι είναι νέοι κι όσοι νέοι δεν είναι απλώς νέοι: Ας θεωρηθεί και πολιτικό κλείσιμο ματιού για ό,τι αυτοπροσδιορίζεται ως «νέο» ή για ό,τι, επειδή είναι παλιό, το παίζει αυτομάτως και υπεύθυνο.

✎ Οσοι δεν έχουν ξεκινήσει ποτέ τη φράση «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…»:  Ή τη φράση «δεν έχω τίποτα μαζί τους, αρκεί να μην προκαλούν». Θυμάμαι πάντα την υπέροχη σατιρική φράση του Γκοσινί στον Αστερίξ για τον κάθε φοβικό. Σ’ ένα καρέ, στο «Δώρο του Καίσαρα», ο γέρος Μαθουσαλίξ λέει στη γυναίκα του: «Εμένα με ξέρεις. Δεν έχω τίποτα με τους ξένους. Αλλά αυτοί οι ξένοι δεν είναι σαν κι εμάς!».

✎ Οσοι δεν ακούνε μόνο τη μουσική που άκουγαν μέχρι τα 25 τους: Το έχετε παρατηρήσει; Μετά απ’ αυτήν την ηλικία έχουμε την τάση να γκρινιάζουμε για το παρόν. Κάτι που θαύμασα αμέσως όταν πρωτοπήγα στο σπίτι του Χατζιδάκι ήταν ότι είχε στο γραφείο του δίσκους του Πρινς και των Depeche Mode. Δεν έχει σημασία αν τον επηρέασαν ή όχι, σημασία έχει ότι θεωρούσε υποχρέωσή του να τους γνωρίζει.

✎ Οσοι όταν λένε τη λέξη «αξιοπρέπεια» δεν εννοούν μόνο τη βολή τους και όσοι όταν λένε «μεταρρυθμίσεις» δεν εξαιρούν τον κλάδο τους: Αν, χοντρικά, η πολιτική πάλη της κρίσης έχει προβάλει κυρίως αυτές τις δύο κατηγορίες, ας γνωρίζουν ότι υπάρχουμε κι εμείς οι υπόλοιποι. Που είμαστε έτοιμοι να σηκωθούμε απ’ τη θέση μας και για τα δύο.

Επιμέλεια Ματούλα Κουστένη. 

Πηγή:  Εφημερίδα των Συντακτών 

Από τα τραγούδια του, δίχως να το σκεφτώ, ιδού πέντε που μου αρέσουν.

Χάλια  του Τομ Γουέιτς, 1998.

Κάθε Σεπτέμβρη  , 1998. 

Λέξεις  , 2007. 

Μπολερό  , 2010 και το Αυτή που περνάει του 2003