Στα τέλη της δεκαετίας του '90, σε κάποια λύκεια εμείς που είμασταν καθηγητές και οι μαθητές μας, μάθαμε ξαφνικά στον εορτασμό της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου, για έναν νέο ήρωα. Επρόκειτο για έναν στρατιώτη - εύζωνο που υπηρετούσε στην Ακρόπολη και ο οποίος προτίμησε να τυλιχτεί με την Ελληνική σημαία που κυμάτιζε στον Ιερό Βράχο και να γκρεμοτσακιστεί παρά να πέσει αυτή στα χέρια των Γερμανών κατακτητών.Ο ήρωας αυτός άρχισε έκτοτε να προβάλλεται συστηματικά από αυτούς που τους σηκωνόνταντε η τρίχα γενικά με την αριστερά, ως το αντίπαλο δέος των φοιτητών Γλέζου και Σάντα, που στις 30 Μαΐου του 1941 κατέβασαν την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.
Από την πρώτη στιγμή δεν πείστηκα ούτε κατ'ελάχιστον για την ύπαρξη του Κωνσταντίνου Κουκίδη και για την πράξη που του καταλογίζεται. Και το πιο σημαντικό. Ακόμα και να υπήρξε στην πραγματικότητα, προσωπικά δεν μου ταίριαζε να προβάλλω έναν άνθρωπο που αντί να αγωνιστεί εναντίον των κατακτητών στα μαύρα χρόνια που ήταν ολοφάνερο ότι ερχόντουσαν, επέλεξε να αυτοκτονήσει. Είναι παράδειγμα προς μίμησιν από παιδιά η πράξη αυτού του τύπου; Ποτέ μου δεν κατάλαβα ανθρώπους που αναγνωρίζουν τον αντίπαλο, δείχνουν το κακό και αρνούνται να το αντιμετωπίσουν στα ίσα ή με ανταρτοπόλεμο, ή ακόμα και να σιωπήσουν περιμένοντας ευνοϊκότερες συνθήκες, αλλά προτιμούν να υποταχθούν σ'αυτό αφαιρώντας τη ζωή τους.
Την ιστορία αυτού του τύπου θυμήθηκε αυτές τις μέρες ο συνδημότης μας Γιώργος Τσιρίδης και ανάρτησε ένα σχετικό άρθρο στο μπλογκ του "Γ.Τσιρίδης", με τον τίτλο "Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;" Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί η μηχανή της κατασκευής του Κουκίδη.
