Την Καρυστιάνη τη θυμάμαι μαζί με τον Μπίστη και τον Λυγερό στο πεζοδρόμιο της Σόλωνος έξω από την Νομική να μας μιλάνε για ελευθερία για δημοκρατία και αγώνες. Σε μικρή απόσταση ένα σμάρι βλοσυροί ασφαλίτες μας σκάναραν από πάνω έως κάτω. Ήταν αρκετοί μήνες πριν το Πολυτεχνείο και αυτό που έκαναν τότε τα παιδιά ήθελε μεγάλα κότσια. Κι αυτοί έδειχναν δημόσια πως τα είχαν σκαλίζοντας έτσι και ποτίζοντας και το δικό μας θάρρος. Από τότε τους θυμάμαι. Θυμάμαι και τα βλέμματά μας, πως έδεσαν και γίναμε όλοι, οι καμιά πενηνταριά φοιτητές δηλαδή, ένα όμορφο φως. 

Μιλώντας σήμερα σε μία καλή μου φίλη για το "Φαράγγι" μου είπε πως πριν ένα μήνα η Σταυρούλα Παπασπύρου δημοσίευσε στη lifo  μία συνέντευξη με τον τίτλο " Η Ιωάννα Καρυστιάνη επιστρέφει με το "Φαράγγι" - ένα μυθιστόρημα για μία πολυμελή οικογένεια δίχως ψευδαισθήσεις και όνειρα". Τη διάβασα και μου άρεσε. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί αυτή η συνέντευξη. Ελπίζοντας ότι θα σας αρέσει κι εσάς τόσο πολύ ώστε να σας σπρώξει να διαβάσετε και το βιβλίο.