Εμπειρικά ισχυριζόμαστε ότι για να αρχίσει το παιχνίδι έχει κι αυτή κουνήσει την ουρίτσα της όχι μόνο όταν είναι Παναγιά γλυκοφιλούσα, αλλά ακόμα όταν είναι και Θεοτόκος τη υπερμάχω στρατηγώ. Που παλιά υποψιαζόμασταν ποια είναι αυτή και που πάει. Υποθέταμε τι θέλει και τι βιολί βαράει. Τους τελευταίους αιώνες αυτή έχει κάνει τρομερή πρόοδο ως προς το να μιλάει σε πρώτο πρόσωπο και να καταθέτει και δημόσια όσα την προσωπογραφούν ακόμη κι αυτά που της φαίνονται κινέζικα. Κι έτσι είμαστε σε καλό δρόμο ως προς το να αναγνωρίζουν όλα τα φύλλα πιο εύκολα τους εαυτούς τους κάθε που εμπλέκονται στη ζωή και στις αναπαραστάσεις της με τις ερωτικές περιπέτειες τρίτων. Κι αυτό είναι πρόοδος, που γίνεται πιο ουσιαστική αν μετά νιώσουν την ανάγκη να βουτήξουν μέσα τους για να αλιεύσουν τα μαργαριτάρια των συναισθημάτων τους, για να εντρυφήσουν σε ότι τους βραχυκυκλώνει, να κυνηγήσουν το άπιαστο που τους παλαβώνει.
Δύσκολο πρόβλημα έχουμε όταν ο αναψοκοκκινισμένος πόθος ξεχειλίζει και γίνεται μαλλιά κουβάρια με άλλες αρχαίες επιθυμίες. Να, όπως το να βγάζει στη σέντρα αυτό που είναι αυτός, που θέλει ή νομίζει ότι είναι, αυτό που προσπαθεί να γίνει για μια ακόμα φορά, ίσως τελευταία όπως η πρώτη. Με κερασάκι της τούρτας των «θέλω» την δωρεάν προσφορά του στην ωραιότητα και το μυστήριό της που τον μάγεψαν. Όλα αυτά τα μπλεγμένα «θέλω», όσο παραμένουν ανεπίδοτα του λιγοστεύουν το οξυγόνο, τον κάνουν ακόμη έναν άδειο ανάμεσα στα δισεκατομμύρια αυτού του πλανήτη. Και μ'ένα φόβο αν επιδοθούν. Μήπως η ανεβασμένη εξ αιτίας της επιτυχίας αυτογνωσία τον διολισθήσει στην ξυλάγγουρη αυταρέσκεια, αυτή που θα τον εμποδίσει στο να την λατρέψει πέρα και από το ωμέγα του άλφα του κόσμου της.
Κι αυτό συμβαίνει είτε αυτή του κατεβάζει τα ρολά της αδιαφορίας της είτε όχι. Κι αυτό συμβαίνει είτε ακόμα και αν έχει όλα τα δίκια του κόσμου, όπως ας πούμε διότι τα έκανε σκατά ο άρρωστος με τις αδέξιες ακρότητές του, είτε όχι. Τότε ο πόνος είναι αφόρητος, τουλάχιστον στα γράμματα και στις τέχνες. Γιατί το κουβάρι κουβαριάζεται ακόμα πιο πολύ, και τα αδιέξοδα γεννοβολάν σαν κουνέλια αιμάτινους λαβύρινθους. Φαίνεται πως και στις μέρες μας εξακολουθεί να ισχύει :αλήθεια που δεν χαρίζεται γυρίζει μπούμερανγκ στον αποστολέα. Και αν τον δείτε τότε να περπατά στην πόλη σιωπηλός με απλανές βλέμμα, ή να σιγολιώνει σε σκοτεινές γωνιές, μην τον λυπηθείτε, διότι πανάρχαιος νόμος της ζωής το "όπως έστρωσε θα κοιμηθεί". Και αφορά κι αυτόν, που ήθελε δίχως να αυτολογοκρίνεται, να νοιώσει το ποιος είναι και που πάει μέσα απ’αυτήν. Και αυτήν, που του αρνήθηκε να δώσει την παράσταση της ζωής του μόνο γι’αυτήν, που του αρνείται το μυστήριο μοίρασμα, αυτό που από πάππου προς πάππου, παράξενο πως περνάει μέσα από την αλληλοκατάκτηση. Με λίγα λόγια μιλάμε για την κλασσική περίπτωση της χυλόπιτας και τις οδυνηρές συνέπειές της.
Η μοναξιά που γεννάει αυτή η άρνηση, αναρωτιούνται εμβριθείς ερευνητές, άραγε εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο βαριές και στις μέρες μας; Ναι, απαντούν με τα μάτια οι βαρυποινίτες, ακόμα και αν το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει κάτι που μοιάζει με την παροιμιώδη αλεπού με το κρεμαστάρι. Που σημαίνει ότι παρόλα τα δεσμά μπορούν να περπατήσουν και σε άλλο μονοπάτι. Σ'αυτό που δια της υπέρβασης μιας οξυμένης ευαισθησίας ανταλλάσσουν την αβάσταχτη επιθυμία τους μαθητεύοντας στην ομορφιά της αντίστασης. Είναι τότε που εξ αιτίας της δίσημης μελαγχολίας του σώματος η αύρα τους φεγγοβολεί και φανερώνει τον δρόμο των ζωντανών. Που όπως λέει και η παράδοση των Γνωστικών της ανατολής, είναι ο μόνος δρόμος που διαπερνά τον προσομοιωμένο κόσμο, αυτόν δηλαδή που στερεί τη δυνατότητα να του προσδίδει ο οποιοσδήποτε νόημα και σκοπό και να αναμετριέται μαζί του. Στα ίσα ή με αντάρτικο.
Πέρα απ΄όλα αυτά η ουσία είναι μία. 'Ενας έρωτας που δε του βγήκαν οι ζαριές και δε μελώθηκε στην ώρα του, κάνει τον κόσμο μας χειρότερο. Κι αυτό γίνεται - μυστήριο πως - ακόμα και όταν αυτουνού που η καρδιά έγινε σμπαράλια, είναι από τη φυλή εκείνων των μερακλίδων που πονάνε μα δεν το δείχνουν.
Η "Χλόη" εδώ
