Αυτές τις μέρες με τον καταταλαιπωρημένο τελικό του κυπέλλου Ελλάδας πέρασαν από τα μάτια μου δίχως καμιά προσπάθεια από την μεριά μου, τα εξής: Όλο το σόι μου, ως μικρασιάτες πρόσφυγες με ολίγο Κων/πολη, ήταν ΑΕΚ. Από απόσταση όμως και δίχως φανατισμούς. Και στις δύο γειτονιές μου όταν ήμουν μια σταλιά σπόρος, τότε που δίχως να το καταλαβαίνουμε παίρνουμε τις μεγάλες αποφάσεις, οι συνομήλικοί μου στην πλειονότητά τους ήταν βαμμένοι Ολυμπιακοί μέχρι το κόκκαλο.
Θυμάμαι ότι για ένα μεγάλο διάστημα μπαλάντζερνα ανάμεσα ΑΕΚ και Ολυμπιακού, αλλά δεν χαράκτηκε στη μνήμη μου κάποια στιγμή που διάλεξα. Φαίνεται ότι ανεπαισθήτως και σιγά σιγά διολίσθησα προς Ολυμπιακό μεριά. Κι έτσι χαιρόμουν με τις νίκες των γαύρων, στεναχωριόμουνα με τις ήττες τους κι ονειρευόμουνα κάποτε να τιμήσω την ερυθρόλευκη στο Καραϊσκάκη. Αλλά στην ΑΕΚ μου έμεινε μια συμπάθεια και δε θυμάμαι να έκανα ποτέ πλάκα σε φίλους Αεκτζήδες όταν έχαναν. Με μια τέτοια διάθεση, δίριζη ως ένα βαθμό, παρακολουθούσα και την ομάδα της ΑΕΚ, τους εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές της, τις φαιδρότητες των περισσοτέρων προέδρων της και τα καμώματα των μαχητικών φιλάθλων της. Ένας από τους μεγάλους μπαλαδόρους που φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ ήταν ο έξοχος τριπλαδόρος Χρήστος Αρδίζογλου. Αυτή του η ιδιότητα φαίνεται ότι ενίσχυσε στην μνήμη μου το ωραίο ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου "Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Ελλάδας Χρήστο Αρδίζογλου", που το είχα διαβάσει πριν καμιά τριανταριά χρόνια και βάλε και το βρήκα τώρα στο διαδίκτυο και το ανάρτησα για όλους τους αγαπητούς μας επισκέπτες.
Ἀπὸ τὸ ὅτι, ὁρμώμενος, τὰ χρόνια περνοῦν γρήγορα
καὶ αὐτὸ τὸ βρίσκω πικρὸ καὶ ἄδικο
καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ ποιητὴς παλαιότερα Δικταῖος Ἄρης
ἐκράτησεν ὡς ἀφιλοκερδὴς τεχνίτης
στὴν πενιχρὴ ἀθανασία του
τὸν ἄλλοτε σπουδαῖο παίκτη τῆς ποδόσφαιρας
Ἠλία υἱὸν τοῦ Ὑφαντῆ -τοῦ Ὀλυμπιακοῦ Πειραιῶς-
τονίζοντας τὰ κάλλη του καὶ τὴν εὐμορφιά του
παράλληλα μὲ τὸν μακαρισμὸ εὐτυχισμένος (νά ῾ν᾿) ὁ Πειραιᾶς
ποὺ ἔχει φορτώσει τόσες ἀπ᾿ τὶς ἐλπίδες του
πάνω σὲ τέτοια ἀγόρια
θὰ ὑμνήσω καὶ ἐγὼ μὲ τὴ φτωχὴ τὴν πένα μου
τὸν ἰδιόρρυθμο πλὴν ὅμως φιλότιμο χαρακτῆρα
τοῦ παίκτου τῆς ΑΕΚ καὶ τῆς Ἐθνικῆς Χρήστου Ἀρδίζογλου.
Θὰ ὑμνήσω, γιατὶ τὸ παιδὶ αὐτὸ
ἀπὸ τὶς ταπεινὲς τὶς γειτονιὲς τοῦ Περισσοῦ προερχόμενο,
τῆς Ῥιζουπόλεως καὶ τῆς Σαφράμπολης,
ἦταν τὸ μόνο ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους
ποὺ παρὰ τὴν ὑπεροψία τῆς νεότητάς του
ἐκράτησεν ἑνὸς λεπτοῦ στα μυστικὰ σιγὴ
γιὰ ὅσους βετεράνους δὲν ἐπέτυχαν τὸ γκὸλ σὲ κρίσιμη στιγμή
ἀπορρίπτοντας ἔτσι ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο
μιὰ καὶ ἁγνόησε ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀθλητὲς
ποὺ τώρα βρίσκονται στο χῶμα.
Θὰ ὑμνήσω.
Γιατὶ τὸ παιδὶ αὐτὸ κατεβαίνοντας - ὅπως προεῖπα -
ἀπὸ τοὺς καλύτερους ἀέρηδες,
ἦταν τὸ μόνο που πάντα μὲ εὔστροφες κινήσεις
ἐπετύγχανε τὴν ἐκπόρθηση τῆς ἀντίπαλης ἐστίας
σὲ ξένα γήπεδα προπάντων
κάνοντας ἔτσι νὰ ἀκουστεῖ ἀνὰ τὴν ὑφήλιο
τὸ ὄνομα τῆς μικρῆς πατρίδας μας
ἐνῶ συνάμα ἐχάριζε, λέγω ἐχάριζε,
μὲ τὴν πράξη του αὐτὴ
μία ὁλοφώτεινη νύχτα Χριστουγέννων
στοὺς ἀστέγους τῆς πλατείας Ὁμονοίας.
Ὤ, δὲν ἠμπορῶ νὰ φαντασθῶ τὸ γῆρας
στα ἀλογίσια πόδια τοῦ παίκτου Χρήστου Ἀρδίζογλου.
Δὲν ἠμπορῶ νὰ φαντασθῶ τὴν ὥρα
ποὺ τὰ παπούτσια του θὲ νὰ κρεμάσει θὰ φύγει ἀπὸ τὰ γήπεδα
θὰ σταδιοδρομήσει ὡς ἐπιχειρηματίας ἢ χωροφύλαξ ἔστω
καὶ θὰ βρεθεῖ ὑπὸ μετάθεσιν στὴν Ἀταλάντη.
Στὴν Ἀταλάντη καὶ πάλι λέγω
ὅπου τὸ παιδί του μὴ γνωρίζοντας ἀπὸ γήπεδα, «ἀστέγους»,
φιστίκια - ἀστέρια στὰ πανέρια τῶν μικρῶν τοῦ σινεμᾶ
θὰ γράφει στις ἐκθέσεις του·
«Ὁ πατέρας μου ἐγεννήθη εἰς τὴν Ἀθήνα.
Ἦλθε ἐδῶ λόγῳ τῆς φύσης τῆς δουλειᾶς του
ὅπου μεγάλωσα κι ἐγώ».
Τιμὴ καὶ δόξα στον παίκτη Χρῆστο Ἀρδίζογλου,
ποὺ θὰ σηκώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τελεσίδικα πιά
ὅπως οἱ τρελοὶ τοὺς ἐπιταφίους τῶν νεκροταφείων
τὴν ἀσήκωτη μοναξιά μας, καὶ θὰ φύγει.
