Την τελευταία χρονιά του λυκείου ήταν που ένιωσε το σχολείο σαν ασήκωτο βάρος, σαν μεγάλο εμπόδιο. Όπως όλοι τριγύρω του έτσι κι αυτός είχε εναποθέσει στο φροντιστήριο όλες του τις ελπίδες για να περάσει στο πανεπιστήμιο. Αμάθητος όμως όπως ήταν στο εντατικό διάβασμα, ένιωθε σαν σκλάβος που τραβούσε κουπί σε ρωμαϊκή γαλέρα. Έπαιρνε ανάσες από τους συμμαθητές του και τους φίλους. Μια άλλη διέξοδος, μέσα σ'εκείνο το ζοφερό κλίμα της χούντας, τελείως παράλογη σε σχέση με το στόχο του, ήταν τα τραγούδια, οι ταινίες και κάποια εξωσχολικά διαβάσματα. Αυτός που του έχει μείνει από τους συγγραφείς εκείνης της δύσκολης χρονιάς είναι ο Αλμπέρ Καμύ.
Τότε διάβασε τον "Ξένο" (1942) και προσπάθησε να καταλάβει το "Μύθο του Σίσυφου" (1942) με την τρομερή του αρχή - Δεν υπάρχει παρά ένα μόνο φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: το πρόβλημα της αυτοκτονίας. Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας".
Χρόνια αργότερα επέστρεψε στον Καμύ, αυτόν το συγγραφέα που του έβγαλε πολλές φορές το καπέλλο. Τότε διάβασε και την εξαιρετική "Πτώση" (1956), το θεατρικό "Καλιγούλας" (1938) που του γέννησε την επιθυμία να το σκηνοθετήσει και τον "Επαναστατημένο άνθρωπο" (1951), αυτό το, όπως το αποκάλεσαν, μανιφέστο του ανθρωπισμού - "επαναστατώ, άρα υπάρχουμε".
Ο πατέρας του Αλμπέρ Καμύ ( Αλγερία, 1913 - Βιλμπλεβέρν, 1960 ) που ήταν Γάλλος χωρικός σκοτώθηκε σε μία από τις μάχες του Α' Παγκοσμίου πολέμου, στη μάχη του Μάρνη, ένα χρόνο μετά τη γέννησή του. Τότε η Ισπανίδα μητέρα του έφυγε από την επαρχία που ζούσαν παίρνοντας μαζί τα δυό της παιδιά κι εγκαταστάθηκαν στο Αλγέρι. Εκεί ο Καμύ τέλειωσε το λύκειο και σπούδασε φιλολογία. Το 1940 η κυβέρνηση της Αλγερίας έκλεισε την εφημερίδα όπου εργαζόταν φροντίζοντας να μην μπορεί να βρει πουθενά δουλειά. Εκείνη τη χρονιά ήταν που εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Το 1957 ο Καμύ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. 'Εγραψε γύρω στα 30 βιβλία. Μέσα σ'αυτά αρνείτο να εκφράσει ομολογία πίστεως στον Θεό, στην Ιστορία και στη Λογική. Κι αυτό ήταν συνέπεια μιας στάσης ζωής που επέλεξε να βρίσκεται σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, τον Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Στο περιθώριο λοιπόν, των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής του, ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση, έχοντας στο κέντρο της προσοχής του «τα παθήματα της ψυχής» και το «παράπονο των εγκλείστων στον εαυτό τους» ανθρώπων. Σκιαγράφησε με ένταση ανθρώπους που με όπλα την εντιμότητά τους απέναντι στον εαυτό τους και την συμφιλίωση με αυτόν, όλο και απομακρυνόντουσαν από τους ήδη στρωμένους δρόμους, ιδιαίτερα αυτούς της απολυτότητας. Το 1960 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Σαν σήμερα πριν 56 χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Καμύ. Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί το αφιέρωμα που του έκανε η lifo με 10 άρθρα και μία εκπομπή που έκανε το BBC.
Για τους κινηματογραφόφιλους έχουμε να προτείνουμε ένα πρόσφατο φιλμ που μας άρεσε, το "Μακριά από τους ανθρώπους" (2014) του Νταβίντ Ελοφέν, που είναι βασισμένο σε ένα διήγημα του Καμύ.
