Πάντα μου έκανε εντύπωση το ότι ο προφορικός του λόγος δεν διαφέρει από τον λόγο των άρθρων του. Καλοσυνταγμένος, χωρίς ρωγμές. Και οι λέξεις που εφευρίσκει, κι ο τρόπος που τις συνδυάζει επίσης στα ποιήματα, στα άρθρα του, έτσι διατυπώνονται ώστε χτυπούν κατευθείαν στο μεδούλι των αισθημάτων και των περιστάσεων. Μια γλώσσα λόγια και λαϊκή μαζί. Και μια γραφή που εκτείνεται από το «μεροδούλι - μερογράφι» της δημοσιογραφίας μέχρι την ποίηση, το δοκίμιο, το μελέτημα, τη μετάφραση. Μην ξεχάσω τις διορθώσεις και τις επιμέλειες κειμένων. Κάπως έτσι, σκάβοντας τη γλώσσα σε άβολα γραφεία και καρέκλες, τσάκισε τη μέση του. Σε κάτι τέτοια γραφεία ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια να γράφει για το δημοτικό τραγούδι. Τώρα που το σκέφτομαι, απ' αυτή την πηγή αντλεί. Γι' αυτό γράφει έτσι θαυμαστά.

Όταν έχεις τον σπουδαιότερο γραφιά της ελληνικής γλώσσας απέναντί σου, είναι δύσκολο να περιγράψεις σε λίγες αράδες όσα λέει. Είναι και μάταιο άλλωστε. Χαμηλόφωνος και με το βλέμμα συχνά κατεβασμένο μιλάει με αμεσότητα και ντομπροσύνη. Κοτζάμ άντρας, με τέτοια συστολή. Το μεγάφωνο πάνω από τα κεφάλια μας, στο καφενείο της Γωγώς στον Νέο Κόσμο, παίζει κάπως δυνατά λατινοαμερικάνικες μελωδίες και ροκ, ίσως και λίγο τζαζ. Η κουβέντα μάς απορροφά, δεν δίνουμε σημασία. Εμείς μιλάμε για κάποια άλλα τραγούδια, βαθιά ριζωμένα στο βίωμα του συνομιλητή μου. «Η ανάγκη να μεταφράσω τα συναισθήματά μου σε λόγο, να πω γιατί μου αρέσουν τα δημοτικά τραγούδια, να τα δω και σαν ποιητικά γεγονότα γέννησε αυτό το βιβλίο» λέει. Βιβλίο αναφοράς το «Όταν το ρήμα γίνεται όνομα. Η 'Αγαπώ' και το σφρίγος της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών» (εκδ. Άγρα), το πρώτο της σειράς μελετημάτων του για το δημοτικό τραγούδι, ήρθε για να θυμίσει θυσαυρούς μια ανεξάντλητης πηγής, να μας επαναφέρει ενώπιους ενωπίω με βασικές ψηφίδες της ταυτότητας και της αυτοσυνειδησίας μας. Με αυτή την αφορμή η κουβέντα περιστρέφεται σε άλλα πολλά. Μιλάει ο Παντελής Μπουκάλας.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η πολύ καλή αυτή συνέντευξη.