Ένα καμίνι, κάτι άπειρο, που όλα τα χωράει όλα τα αγαπάει όλα τα εννοεί κι ας μη τα καταλαβαίνει.

Μια θάλασσα φλεγόμενη.

Λαχταράς να σε καταπιεί όλον, αλλά είναι μόνο για μια στιγμή.

Και μετά ξαναρχίζει το μαγγανοπήγαδο.

Κάποτε έβλεπα συχνά ένα όνειρο. Ήμουν σ'ένα πολυσύχναστο δρόμο λέει, στο Μοναστηράκι - στην Πανδρόσου ας πούμε - κι έβλεπα ξαφνικά ένα ενοικιάζεται. Ένα παλιό σπίτι, μια μεγάλη ξύλινη σκάλα, ανέβαινα, άνοιγα και ήταν ένα υπέροχο δωμάτιο που εντελώς αναπάντεχα από το μπαλκόνι έβλεπες μόνο θάλασσα. Τόσο κοντά που καδράριζε όλο το πλαίσιο.Την άκουγες σχεδόν. Έτρεχα βιαστικά όλο λαχτάρα κάτω κι ο ιδιοκτήτης μου έλεγε "δυστυχώς νοικιάστηκε".