Η διαχρονική αλήθεια πως το φεγγάρι ενώ κυλάει εκεί ψηλά ταυτόχρονα, αν του το επιτρέπουμε φυσικά, φωτίζει και τα μέσα σκοτάδια μας, συνήθως παρηγορώντας μας με ένα ρεπερτόριο που έχει στενή σχέση με τα μαγικά κόλπα της φυλής, αυτό έχει συνέπειες Και ο ιδανικός χώρος για να γεννήσει τις φεγγαροεπιπτώσεις είναι η τέχνη.
Στην τραγουδοποιία λοιπόν ακούσαμε κι άλλα φεγγαρόπληκτα τραγούδια που μας συνεπήραν σε διάφορες φάσεις. Να κάποια απ'αυτά που τα θυμόμαστε ακόμα και που ελαφρώς αλλοπαρμένοι αφεθήκαμε στην αγκαλιά τους αυτές τις μέρες με την μπλε ματωμένη πανσέληνο.
Ella Fitzgerald - Moonlight Serenade , Glenn Miller - Mitchell Parish, 1939
Tony Bennett - Fly Me To The Moon , 1965 του Bart Howard το 1954
Bad Moon Rising - Creedence Clearwater Revival του Τζον Φογκέρτυ, 1969
Van Morrison - Moondance , 1970
και το θρυλικό Blue Μoon των Richard Rodgers - Lorenz Hart, 1934
Blue moon you saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own
Blue moon, you knew just what I was there for
You heard me saying a prayer for
Someone I really could care for
And then there suddenly appeared before me
The only one my arms will ever hold
I heard somebody whisper "Please adore me"
And when I looked, the moon had turned to gold!
Blue moon!
Now I'm no longer alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own
με
Billie Holiday ( 1952) , Elvis Presley (1956) και Frank Sinatra (1962)

Πολλοί απ'αυτούς που μια χάνονται και μια βρίσκουν έναν άλλον εαυτό τους στις μουσικές του κόσμου, αν είναι συνομήλικοι είναι πολύ πιθανόν να έχουν ως κορώνα στο κεφάλι των τραγουδιών που έχουν ένα πάρε δώσε με το φεγγάρι, τα The dark side of the moon των Πίνκ Φλόιντ, 1973, Της ξενιτιάς (Φεγγάρι μάγια μου'κανες) των Μ.Θεοδωράκη - Ε.Θαλασσινού με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, 1962, και το Η σονάτα του σεληνόφωτος, του Λ. Μπετόβεν, 1802.