Ο Καμύ, υπήρξε ένας ξένος που από τα νεανικά μας χρόνια αρχίσαμε να τον νιώθουμε σαν δικό μας άνθρωπο. Ο μεγάλος και φιλοσοφημένος φίλος που σε κάποιες δύσκολες φάσεις μας του επιτρέψαμε να σπείρει σε κάποια από τα χέρσα χωράφια μας, αναγκάζοντάς μας έτσι να δουλέψουμε σ'αυτά ως μαθητευόμενοι κηπουροί. Τα άνθη που φύτρωναν στα χρόνια που ακολούθησαν μας έκαναν να βιώνουμε που και που διαφορετικά τον εαυτό μας μέσα στον κόσμο, που έτσι κατά κάποιον τρόπο άλλαζε κι αυτός. Η πλέον συνειδητοποιημένη στάση που μας εμφύσησε ήταν το να δεχόμαστε με φυσικότητα τις αντιφάσεις και τα παράλογα της ζωής σε σημείο να γίνονται αυτά αιτία ενός δημιουργικού οίστρου τέτοιου που σε ακραίες περιπτώσεις μας έκανε να νιώθουμε επαναστάτες με αιτίες. Επαναστάτες για λόγους που δεν έμοιαζαν ακριβώς με αυτούς που κυκλοφορούσαν στην αγορά, για αιτίες που μας έκαναν να αντιμετωπίζουμε στα ίσα τις συνέπειες των πράξεών μας. Το όπλο μας κάθε φορά είναι η αλήθεια μας. Είναι αυτή που μας οδηγεί ως την άκρη του ουρανού και είμαστε έτοιμοι να την κοιτάξουμε στα μάτια και ν' αναλάβουμε την ευθύνη για την κόλαση που κυοφόρησε. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα αφιέρωμα της lifo με 13 άρθρα για τον Καμύ. 

Ανάμεσα σ'αυτά η Τίνα Μανδηλαρά, εξηγεί γιατί τον αγαπάμε ακόμα (τόσο), ο Κωστής Παπαγιώργης γράφει για τον Επαναστατημένο άνθρωπό του, υπάρχει η ομιλία του Καμύ όταν παρέλαβε το Νόμπελ, ο Χρήστος Παρίδης περιδιαβαίνει τη ζωή του, μια μικρή αναφορά από τον Βαγγέλη Μακρή στον Καμύ μέσα από τα δικά του λόγια, ένα απόσπασμα από τον Μύθο του Σίσυφου, κι ένα απόσπασμα ( 5:45) από μία εκπομπή του BBC του 1960, για την ερωτική ζωή και τον θάνατο του βραβευμένου συγγραφέα.