Γεωργία Δρακάκη. Θέατρο, μουσική, ταξίδι, αγάπη για δημιουργία, ανάγκη για επικοινωνία. Αυτές είναι μερικές βασικές λέξεις κλειδιά που περιγράφουν τον ηθοποιό και πιανίστα Μελαχρινό Βελέντζα, για τον οποίο το καλοκαίρι αναμένεται γεμάτο συναντήσεις και συγκινήσεις, με το καράβι του “Lemon” που συμπληρώνει φέτος έξι χρόνια μυρωδάτης ζωής. To “Lemon”, η παράσταση-εμπειρία που έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 14.500 θεατές, είναι η ιστορία ενός πιανίστα  που γεννήθηκε πάνω σε ένα καράβι και δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στη στεριά.

Πριν περίπου 10 χρόνια διάβασα το "Αστείο", μία συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Παλαβού (Βελβεντό Κοζάνης, 1980), που τιμήθηκε  με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και το Βραβείο Διηγήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Αυτό που μου έκανε κλικ ήταν μία όλο χάρη φαντασία που με πηγαινοέφερνε από τον σκληρό τον θάνατο στην τρυφερότητα του αισθητισμού, και καταευχαριστήθηκα αυτό το ταξίδι τόσο ώστε όταν μετά από κάποια χρόνια πήρε το μάτι μου μια άλλη συλλογή διηγημάτων του,"Το Παιδί", το αγόρασα αβλεπί. Ευτυχώς το χάρηκα κι αυτό και το χάρισα σε κάποιους φίλους βιβλιόφιλους. 

Κουρμουλής Νίκος. Συμπληρώνονται φέτος δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του «Γκιακ» (2014 Αντίποδες, 2020 Πατάκης) του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Της συλλογής διηγημάτων όπου οι αντιήρωες είναι στρατιώτες που πολέμησαν στα άγρια πεδία των μαχών στη Μικρά Ασία και επιστρέφουν οριστικά αλλαγμένοι στον τόπο τους, στη Λοκρίδα. Το βιβλίο απέσπασε το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο του περιοδικού Αναγνώστης. Ο 40άρης πλέον συγγραφέας μιλά στο Βιβλιοδρόμιο για τη σύγχρονη Ελλάδα και για το νέο μυθιστόρημα που ετοιμάζει.Αυτή ήταν η αφορμή για τη συζήτησή μας, εν αναμονή του νέου του βιβλίου που θα έχει τη μορφή μυθιστορήματος και διαδραματίζεται στη σημερινή εποχή.

Τασούλα Επτακοίλη. Ο κορυφαίος επιστήμονας μιλάει για την πορεία του, τις ανακαλύψεις του και τη νέα «τάση» στη σχέση γιατρού - ασθενούς. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν μπορεί να είναι γιατρός από χαρτόνι.

O πατέρας του, Ηρόδοτος Νικολαΐδης, ήταν γιατρός. Σπούδασε στην Ελλάδα στα χρόνια του Μεσοπολέμου, επέστρεψε στην Κύπρο, αγόρασε ένα γαϊδούρι (ελάχιστοι δρόμοι υπήρχαν τότε στο νησί) και γύριζε τα χωριά. «Σε μια εποχή που δεν είχαν ακόμα ανακαλυφθεί τα αντιβιοτικά, συχνά, σε σοβαρά περιστατικά, έμενε στα σπίτια των ασθενών για να μπορεί να παρακολουθήσει την εξέλιξη της υγείας τους και να παρέμβει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν ο ασθενής πέθαινε, πήγαινε στην κηδεία του. Αν ζούσε, συμμετείχε στο γλέντι που οι χωριανοί έκαναν προς τιμήν του επιστήμονα που τον έσωσε. Μετά επέστρεφε στο σπίτι. Με τέτοιες αφηγήσεις μεγάλωσα.