Προσωπικές (255)
Απόστολος Γιαννόπουλος: «Πολύπλοκος είναι ο κόσμος, όχι τα μαθηματικά»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο επιφανής μαθηματικός μίλησε στο Δημήτρη Λαμπράκη για τη ζωή και το έργο του αλλά και για τα ελληνικά πανεπιστήμια που βρίσκονται στο τέλος μιας εποχής.
Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με τα μαθηματικά, έχει συναντήσει το όνομα του Απόστολου Γιαννόπουλου σε κάποιο σύγγραμμα ή σε κάποιες σημειώσεις, από τις πολλές που έχει γράψει στα 40 περίπου χρόνια που ασχολείται ενεργά με το αντικείμενο.
Ή μπορεί να υπήρξε ένας από τους χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριές του και να έχει γνωρίσει από κοντά το ενδιαφέρον, την αγάπη και τον ευφάνταστο τρόπο με τον οποίο ασκεί το επάγγελμά του.
Το 2018 του απονεμήθηκε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας «Βασίλη Ξανθόπουλου - Στέφανου Πνευματικού», ύστερα από πρόταση κάποιων φοιτητών και συναδέλφων στην αρμόδια επιτροπή, εν αγνοία του. Προηγουμένως, οι κατάμεστες αίθουσες στις οποίες δίδασκε, με την κατανυκτική ησυχία που επέτρεπε στη χαμηλή φωνή του να ακούγεται παντού, είχαν ήδη πιστοποιήσει την αξία και την ποιότητα της διδασκαλίας του.
Στον Κορυδαλλό υπάρχει στ' αλήθεια το piano bar που ονειρευόταν ο Δημήτρης του «Σπιρτόκουτου»
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
M.Hulot. To Omiros Piano Restaurant εδώ και πενήντα χρόνια προκαλεί την ίδια αίσθηση στο κοινό που διαβαίνει την υπόγεια είσοδό του και μπαίνει σε μια άλλη εποχή.
Για το Omiros Piano Restaurant στον Κορυδαλλό, έναν υπόγειο νυχτερινό «ναό» που υπήρξε για πολλά χρόνια σημείο συνάντησης καλλιτεχνών κάθε είδους και γνωστών αθλητών, μου μίλησε ο Γιάννης Οικονομίδης. Είναι ακριβώς το μαγαζί που ονειρευόταν να ανοίξει ο Μήτσος απ’ το Σπιρτόκουτο, όταν έκανε σχέδια για να πιάσει την καλή. Παρασκευή βράδυ, βγαίνω από το μετρό στην (αγνώριστη πλέον) πλατεία Ελευθερίας και κατεβαίνω την Ξενοφώντος, τον δρόμο όπου βρίσκεται το Omiros, μια γειτονιά νοικοκυραίων, ήσυχη, με καταστήματα αθλητικών ειδών, γυναικείας ένδυσης και γυμναστήρια. Στο νούμερο 21 ο άνθρωπος που αναζητώ, ο ιδιοκτήτης του, έχει βγάλει ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες στο πεζοδρόμιο και κάθεται ανάμεσα στο piano restaurant και στο νέο του μαγαζί, ένα φαγάδικο με delivery που μόλις έχει κάνει εγκαίνια.
Χρίστος Ζουράρις (Δειπνοσοφιστής): «Η μαγειρική είναι τέχνη αλλά και χαμαλίκι»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Γιάννης Πανταζόπουλος. Ο Έλληνας «φιλόσοφος της γεύσης» αφηγείται τη ζωή και τη συγγραφική πορεία του που συνδέθηκε με την τελετουργία του καλού φαγητού.
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1945. Το σπίτι μας ήταν στο κέντρο της πόλης και συγκεκριμένα στην οδό Αγίας Σοφίας. Ήμουν το τρίτο παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας. Εκεί έμεινα ως την ηλικία των οκτώ ετών, όταν και μετακομίσαμε οικογενειακώς στην Αθήνα. Για μένα η Θεσσαλονίκη παραμένει πάντοτε μια μυστήρια και γκρίζα πόλη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι παιδικές αναμνήσεις που ακόμη κουβαλώ από κείνη την περίοδο έχουν να κάνουν με απόκοσμες εικόνες, βγαλμένες σαν από κινηματογραφική ταινία. Θυμάμαι πολύ έντονα την ομίχλη που σκέπαζε την πόλη, το γκρίζο χρώμα της θάλασσας αλλά και τους ψαράδες με τα καΐκια. Με γοητεύει το γκρι χρώμα και η μελαγχολία γιατί υπαινίσσεται καταστάσεις ενώ η ηλιοφάνεια είναι πολύ προφανής. Ωστόσο, η σχέση μου με τη Θεσσαλονίκη παραμένει ακόμη ένας ανολοκλήρωτος έρωτας. Δεν την κατέκτησα ποτέ.
Αφροδίτη Παναγιωτάκου: «Η ελευθερία είναι η μόνη αξία που έχει σημασία»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Αλέξανδρος Διακοσάββας. Η διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση αγαπά τις κουβέντες «εκτός θέματος». Με αυτό το σκεπτικό βρεθήκαμε στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας για μια δίωρη απομόνωση σε συνθήκες ησυχίας και ιδιωτικότητας, χωρίς περισπασμούς, «σαν κάτι συνωμοτικό να συμβαίνει», όπως διαπιστώσαμε, για να ξεκινήσουμε μια συζήτηση που δεν ξέραμε καθόλου πού θα οδηγήσει. Πράγματι, η κουβέντα ξέφευγε με τρομερή ευκολία. Ένα μέρος αυτής της συζήτησης θα διαβάσετε παρακάτω.
Christopher King: «Στην Αμερική ακολουθούσα τη συνήθεια, στην Ελλάδα ερωτεύτηκα τη ζωή»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
M.Hulot. Ο βραβευμένος με Grammy Αμερικανός εθνομουσικολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Ηπειρώτικο Μοιρολόι» μοιράζεται με τη LiFO τους μεγάλους σταθμούς του ταξιδιού του: από ένα μικρό χωριό της Βιρτζίνια μέχρι την Κόνιτσα και από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αθήνα.
Γεννήθηκα το 1971 σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Hot Springs, στην αγροτική περιοχή Bath της Πολιτείας της Βιρτζίνια, ένα εντελώς απομονωμένο και ερημικό μέρος. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή: ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος μουσικής και έβγαζε ελάχιστα, η μητέρα μου δεν δούλευε και επειδή μεγάλωσε σε αγρόκτημα με πολλά αδέλφια, φερόταν σε μένα και τα αδέλφια μου σαν να ήμασταν άγρια ζώα, σαν αγελάδες ή κοτόπουλα. Μεγάλωσα κυρίως εξερευνώντας δάση και σπηλιές, ψάχνοντας για αιχμές από βέλη σε καταυλισμούς Ινδιάνων.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης: «Νιώθω ευλογημένος που έκανα αυτό που αγαπάω επάγγελμα»
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Ένας σπουδαίος αθλητής, ένας υπέροχος άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών νικημένος από μία σπάνια μορφή καρκίνου.
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 17 Οκτωβρίου του 1979. «Ο πατέρας μου είχε αποφασίσει από όταν ήμουν στην κοιλιά της μητέρας μου με τι θα ασχοληθώ…», είχε ομολογήσει ο ίδιος σε μία από τις συνεντεύξεις του.
Ο πατέρας του Γιώργος ήταν πρωταθλητής του τάε κβον ντο. Το τατάμι αποτέλεσε το πεπρωμένο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Η αφοσίωση αλλά και τα εντυπωσιακά σωματικά του προσόντα (είχε ύψος 2 μέτρα) του έδωσαν την ευκαιρία να φέρει διακρίσεις από πολύ νωρίς.
Πύρρος Δήμας: «Όλα στη ζωή τα έχω κερδίσει με την ψυχή στο στόμα»
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Γιάννης Πανταζόπουλος. Με αφορμή την κυκλοφορία της αφηγηματικής βιογραφίας του, ο Έλληνας Ολυμπιονίκης ταξιδεύει στα στιγμιότυπα της συναρπαστικής ζωής του από την Χειμάρρα μέχρι το Σικάγο
εννήθηκα τον Οκτώβριο του 1971 στη Χειμάρρα της Αλβανίας, την εποχή του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα. Δύσκολα και σκληρά χρόνια, ζόρικα και απαιτητικά. Καταπίεση, αποκλεισμός, φόβος και καταστολή. Η χώρα ήταν βυθισμένη στην εξαθλίωση, τα παιδιά έπρεπε να υμνούν τον «πατερούλη» Ενβέρ, ατελείωτη προπαγάνδα, φυλακίσεις, συνεχείς εκκαθαρίσεις, ενώ εκκλησίες και τζαμιά είχαν γκρεμιστεί για να γίνουν αποθήκες και στάβλοι. Σιωπή σκέπαζε τα πάντα. Στην ηλικία των έξι ετών φεύγω προκειμένου να μείνω με τους γονείς μου στα Τίρανα. Ο πατέρας μου, Βίκτωρας, ήταν οικονομολόγος και εργαζόταν ως λογιστής σε μια κρατική εταιρεία, όπως ήταν όλες στην Αλβανία την περίοδο του Χότζα. Η μητέρα μου, η Ελευθερία, εργαζόταν καθημερινά στον φούρνο της γειτονιάς.
Θοδωρής Παπαλουκάς: «Το μπάσκετ ήταν το δικό μου πανεπιστήμιο»
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Ο αστέρας του μπάσκετ κάνει μια αναδρομή στις κομβικές στιγμές της αθλητικής του καριέρας και μοιράζεται με τον Γιώργο Ψωμιάδη τις μικρές στιγμές της καθημερινής του ευτυχίας.
Γεννήθηκα 8 Μαΐου του 1977, μια Κυριακή, στην Αθήνα. Μεγάλωσα στην περιοχή των Ελληνορώσων, μεταξύ του δήμου Αθηναίων και του Νέου Ψυχικού, όπου υπήρχαν σπίτια Ελλήνων προσφύγων που ήρθαν απ’ τον Πόντο, έτσι πήρε το όνομά της η γειτονιά.
• Έχω ωραίες αναμνήσεις από αυτήν. Τα παιδικά χρόνια ήταν ονειρικά. Παίζαμε στους δρόμους και στις αλάνες ποδόσφαιρο, κυνηγητό και κρυφτό. Γυρίζαμε από το σχολείο, διαβάζαμε και περιμέναμε να περάσει η ώρα κοινής ησυχίας για να βγούμε και να παίξουμε. Εκεί είχα και την πρώτη επαφή με τα ζώα, με μια αγέλη σκυλιών.
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, για την τέχνη και τους καλλιτέχνες φίλους, για το κοινό και την πολιτική / Δευτέρα 19.9 στο Κατράκειο
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Δημήτρης Κανελλόπουλος. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Αλκίνοος, είναι ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης. Κι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Είναι από εκείνους που μπορείς να εμπιστευτείς γιατί νιώθεις ότι δεν θα σε προδώσουν ποτέ. Πολύ σπάνιο αυτό, πάρα πολύ.
Την Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου ο Αλκίνοος θα εμφανιστεί στο Κατράκειο, στη Νίκαια. Αχαστη συναυλία. Και για έναν επιπλέον λόγο: για την μπάντα που θα έχει μαζί του. Μετά τις σόλο εμφανίσεις του παίζει ξανά με μια ομάδα μουσικών σπουδαίων, με τους οποίους συνεργάστηκε πριν από 20 και βάλε χρόνια.
Ονόματα-σοκ και δέος: Σταύρος Λάντσιας πιάνο και πλήκτρα. Μιλτιάδης Παπαστάμου ηλεκτρικό βιολί, μαντολίνο και φυσαρμόνικα, Γιώτης Κιουρτσόγλου ηλεκτρικό μπάσο και Μιχάλης Καπηλίδης τύμπανα.
Απόστολος Δοξιάδης: Αυτά που λέω στο "Τηλεφώνημα που δεν έγινε" είναι αυτά για τα οποία προφανώς δεν ντρέπομαι και θεωρώ ότι είναι μαγκιά να τα παραδέχεσαι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Βένα Γεωργακοπούλου. Ο Απόστολος Δοξιάδης δεν παύει να μας απασχολεί. Πότε με τον ευπρόσδεκτο, «ιδιότυπο», όπως λέει και ο ίδιος, ακτιβισμό του (βλέπε τη σωτηρία οκτώ Τούρκων αξιωματικών από την απέλαση στην Τουρκία, στα νύχια του Ερντογάν), πότε με τις τολμηρές πολιτικές του παρεμβάσεις σε έντυπα και σόσιαλ μίντια, πότε με τα βιβλία του.
Τέσσερα χρόνια μετά τον ογκωδέστατο «Ερασιτέχνη Επαναστάτη», μια πολιτική προσωπική μυθιστορία η οποία αφορά και τη δράση του στη διάρκεια της χούντας, που διαβάστηκε πολύ από τους παλιούς Ρηγάδες, να το ένα ακόμα βιβλίο του. Μικρότερο, αλλά πάλι σχεδόν αυτοβιογραφικό.
Το «Τηλεφώνημα που δεν έγινε» (εκδόσεις Ίκαρος) δεν άργησε να δημιουργήσει θόρυβο, όχι μόνο γιατί είναι ευφυές, σύνθετο και ειλικρινές, αλλά και γιατί, κακά τα ψέματα, είναι η ιστορία ενός πατέρα κι ενός γιου. Του διάσημου, κορυφαίου παγκοσμίως πολεοδόμου και αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Δοξιάδη (1913-1975) και του Απόστολου. Του σημερινού και κοντινού μας.