Μπορεί, είπε ο κ.βουλευτής, η ηγεσία της να ασπάζεται αυτήν την ιδεολογία, αλλά η βάση του κόμματος είναι άνθρωποι που στρέφονται στη Χρυσή Αυγή εξ αιτίας της οδυνηρής κατάστασης στην χώρα μας, όπου κυριαρχούν η φτώχεια και η ανεργία. Και κατέληξε ο πρώην υφυπουργός προτείνοντας συνεργασία της Ν.Δ με την Χρυσή Αυγή. 'Ετσι, με τέτοιες κοινοτυπίες έγινε πιο γνωστός από όσο ήταν όταν κυκλοφορούσε στο υπουργείο Εργασίας. Να που μπορούν να βοηθούν οι καλλιτέχνες και οι στοχαστές. Αναδεικνύουν την αφέλεια τέτοιων δηλώσεων και μέσω της συγκίνησης και της πνευματικότητας έχουν τη δύναμη να φέρουν τον άλλον σε μια κατάσταση που δίχως σκοπημότητες παίρνει ξεκάθαρη θέση.

Επανερχόμαστε λοιπόν, στο αρχικό ερώτημα του τίτλου. Έχουμε λοιπόν, υπόψη μας τον συγγραφέα Νίκο Παναγιωτόπουλο, που γεννήθηκε το 1963 στο Χαλάνδρι. Έχει γράψει σενάρια ταινιών, που κάποιες, όπως ο "Βασιλιάς" και η "Αγρύπνια" σε σκηνοθεσία Νίκου Γραμματικού, μας άρεσαν. Έχει γράψει ποιήματα και μυθιστορήματα, όπως το "Γονίδιο της αμφιβολίας", 1996, που το βρήκαμε ενδιαφέρον.

Άλλος Νίκος Παναγιωτόπουλος είναι ο ποιητής του ΣΥΣΗΜΟΥ, 2006. Αυτός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Μέχρι το 1985 εργάσθηκε ως οικονομικός διευθυντής σε φαρμακοποθήκη. Από τότε αφιερώνεται αποκλειστικά στην συγγραφή της ποιητικής συλλογής το ΣΥΣΣΗΜΟΝ, μία σύνθεση μεγάλης πνοής και δύναμης, όπου τον απασχόλησε επί μία εικοσαετία. Μετάφρασε και αρχαίο δράμα. Η πιο γνωστή μετάφραση είναι της Αντιγόνης που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.

Τέλος, εμείς γνωρίζουμε ακόμα έναν Νίκο Παναγιωτόπουλο. τον σκηνοθέτη. Αυτός γεννήθηκε το 1941 στη Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σορβόνη. Το 1974 γύρισε την πρώτη του ταινία "Τα χρώματα της Ίριδας" που μας άρεσε κι από τότε τον παρακολουθούμε. Ακολούθησαν το 1978 "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας" που σημείωσε σουξέ στην εποχή της. Έχει γυρίσει μέχρι στιγμής 16 ταινίες, που κάποιες απ'αυτές μας άρεσαν πολύ, όπως το "Ονειρεύομαι τους φίλους μου" (1993), "Αυτή η νύχτα μένει" (1999), "Delivery" (2004), "Αθήνα - Κωνσταντινούπολη "( 2008). Δύο από τα πολλά πετυχημένα σχόλια που έχει κάνει στη ζωή του τα βρήκαμε πολύ του γούστου μας, γι'αυτό τα αντιγράφουμε εδώ. «Σήμερα, άμα είσαι σκηνοθέτης πρέπει να φοβάσαι τις εικόνες, γιατί υπάρχει απίστευτη υπερπροσφορά. Παλιά για να δεις μια εικόνα έπρεπε να μπεις σε εκκλησία, ενώ τώρα πας εκεί για να τις αποφύγεις» και "Πιστεύω ότι στην εποχή μας δεν υπάρχει καμία ιστορία που αξίζει να αφηγηθεί κάποιος… Αυτά που με ενδιαφέρουν είναι το κλίμα και η ατμόσφαιρα. Αν δεν έχει μια ταινία αυτά τα δύο συστατικά, τότε είναι ένα τίποτα».

Αυτές τις μέρες προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας η τελευταία του ταινία "Λιμουζίνα", μια σουρεαλιστική κωμωδία παρεξηγήσεων. Για τον Παναγιωτόπουλο η ταινία ήρθε την κατάλληλη στιγμή. «Απελευθερωμένος, λόγω ηλικίας ίσως, από ανόητες αναστολές, μπόρεσα να τιμήσω το σινεμά μιας εποχής που οι ταινίες δεν είχαν ακόμη υπογράψει με το κοινό το συμφωνητικό της αληθοφάνειας και δεν ήθελαν να προσποιηθούν το πραγματικό. Η "Λιμουζίνα" είναι μια ταινία με αυτοσχεδιασμούς, με δοκιμές σκέψεων, ένα παιχνίδι με το παράδοξο και μια τολμηρή αυθαιρεσία στο επίπεδο της κινηματογραφικής σύμβασης».

Επ'ευκαιρία της προβολής αυτής και της βράβευσής του για το σύνολο του έργου του, η Βένια Γεωργακοπούλου του πήρε μία συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών. Πατώνας εδώ θα σας παρουσιαστεί. Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη όπου θίγονται πράγματα σχετικά με το σινεμά, για τις ταινίες των νέων που βραβεύονται στα διεθνή φεστιβάλ, για το πόσο πρέπει να είναι το κόστος των ταινιών στην εποχή μας, για το πως διαλέγει τους ηθοποιούς στις ταινίες του, για τη θέση των καλλιτεχνών στην κοινωνία κι άλλα σημαντικά κι ασήμαντα ζητήματα. Έτσι όπως γράφαμε αυτά εδώ, έγινε μέσα μας μια στιγμιαία καραμπόλα και θυμηθήκαμε άλλη μία συνέντευξή του που την είχαμε διαβάσει στο Βήμα το 2011(:), όπου τότε είχε μιλήσει πιο πολύ για τον εαυτό του. Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί. 

Υπάρχει ακόμα ένας Νίκος Παναγιωτόπουλος, σπουδαίος φωτογράφος. Όμως αυτόν δεν τον γνωρίζαμε από πριν, αυτόν τον μάθαμε από το διαδίκτυο.

Συμπέρασμα: Αν τύχει και το όνομά σου είναι Νίκος Παναγιωτόπουλος τότε, αν ασχοληθείς με την πολιτική θα βρεις κάποιο λόγο ώστε η εκπομπή του βαθύ σου μπλε να είναι σχεδόν μαύρο. Αν όμως έχεις μία ροπή προς τα καλλιτεχνικά, έ τότε κάτι όμορφο και σπουδαίο θα δημιουργήσεις.

Δεν χάνουμε και τίποτα αν υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά πως οι απόψεις που διατυπώνουν και υποστηρίζουν οι αρθρογράφοι και οι συνεντευξιαζόμενοι που αναρτούμε σ'αυτό το θέμα, δεν σημαίνει απαραίτητα πως τα ασπαζόμαστε όλα. Τα επιλέγουμε διότι μας αρέσουν πράγμα, που εκτός των άλλων, σημαίνει πως στα σημεία όπου διαφωνούμε μας αναγκάζουν οι διαφωνίες μας να είναι, με τα δικά μας μέτρα, υψηλού επιπέδου. Ελπίζουμε το ίδιο να συμβαίνει και για τις δικές σας.