Το ότι τα μαγαζιά στα οποία δούλευαν ήταν πάντα γεμάτα από αυτούς που λάτρευαν τη μουσική τους και την αισθητική τους, πιστεύω πως αυτό συνέβαινε γιατί το όλο πακέτο αυτού του τραγουδιού ταίριαζε με όσα οι ψυχές των θαμώνων αναζητούσαν στη ζωή τους.

Αυτές τις μέρες - μετά τις δηλώσεις του Σφακιανάκη ότι υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή και τη δήλωση της Βανδής ότι λυπάται που δεν μπορεί να συμμετέχει στο ίδιο πρόγραμμα μ'αυτόν εξ αιτίας των δηλώσεών του υπέρ της Χρυσής Αυγής - πήραν φωτιά τα κοινωνικά δίχτυα. Κάποιοι θα πουν ότι εδώ ο κόσμος χάνεται και .....Εν μέρει θα συμφωνήσω. Και λέω εν μέρει, διότι όλη αυτή η κόντρα εκχύει μια ιδεολογικής φύσης επιχειρηματολογία σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Θα πω επίσης ότι είναι καλό, θα προσπαθήσω να γράψω μερικές σκέψεις γι'αυτό το νταβαντούρι της σόουμπιζ. Και ας τσινάει μέσα μου κάτι. Μάλλον ο χθεσινός εαυτός θα είναι, που όλα αυτά του φαίνονται γελοία και ανούσια. Σαν μια μεγάλη τσιχλόφουσκα, που αντί να πηγαίνουν τα πράγματα μπροστά και να τα ξεκαθαρίζουν, τα στοιχίζουν πίσω από αβαθείς απόψεις που πετυχαίνουν να τα συσκοτίζουν και να δημιουργούν αντιπαλότητες με όρους λαϊκής ποπ.

Ένα άρθρο απ'αυτά που διάβασα για το θέμα αυτό, το έγραψε ο γνωστός μπλόγκερ Πιτσιρίκος. Αυτός, με το ιδιαίτερο χιούμορ του, κατάφερε κατά τη γνώμη μου να δώσει στα πράγματα τις διαστάσεις που απαιτούν οι καιροί μας. Μου άρεσε κι αν θέλετε να το διαβάσετε κι εσείς πατήστε  εδώ  .