Σε όλα τα βιβλία του Φράνζεν το κοινό τους στοιχείο που εντόπισα είναι ότι καταφέρνει να ρίξει σε μεγάλη χωροχρονική έκταση τα δίχτυα του προσπαθώντας παράλληλα να πάνε αυτά όσο πιο βαθιά γίνεται, εκεί που διαμορφώνονται οι ψυχισμοί των ηρώων του και τα ρευστά χαρακτηριστικά των χωρόχρονων που κινούνται. Κι όλα αυτά με μια εξιστόρηση που για τα δκά μου μέτρα ρέει και με ευχαριστεί.

Όσο για το ποια μύγα με τσίμπησε τώρα; Τα Σταυροδρόμια (2022) είναι το τελευταίο του μυθιστόρημά του όπου ο κεντρικός ήρωάς του είναι ένας προτεστάντης παπάς και η οικογένειά του που ζει και  εργάζεται στο Σικάγο. Να πούμε εδώ ότι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄που εκλέχτηκε πριν λίγες μέρες είναι από το Σικάγο κι εκεί πρωτοξεκίνησε την πορεία του στην καθολική εκκλησία όμως αυτός. Αυτή η σύνδεση ήταν η μύγα που με τσίμπησε.

ΕΔΩ μία κριτική παρουσίαση του τελευταίου μυθιστορήματος του Φράνζεν «Σταυροδρόμια» από τον Νίκο Μπακουνάκη. Μια μοναδικής τέχνης και τεχνικής ανθρώπινη κωμωδία, που εξελίσσεται έχοντας στο κέντρο της έναν  φιλελεύθερο λευκό προτεστάντη πάστορα και την οικογένειά του που κινούνται  στα προάστια του Σικάγου κατά τη δεκαετία του 1970 και τις σχέσεις τους με άλλες προτεσταντικές σέκτες της εποχής.

Όσο για κάποια στοιχεία του βίου του Φράνζεν και μία παρουσίαση των έργων του που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά, όπως πάντα στη  biblionet.gr   

Να προσθέσω τέλος ότι εξ αιτίας του γεγονότος που μου άρεσαν τα βιβλία δυο αμερικανών λογοτεχνών παραβρέθηκα στις ομιλίες που έκαναν ότι ήλθαν στην Ελλάδα. Ο ένας ήταν ο Τζόνοθαν Φράνζεν, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και ό άλλος ο Ρίτσαρντ Φόρντ, στο Μέγαρο Μουσικής. Καλά ήταν, δηλαδή σαν μια μέτρια ταινία, από την άποψη ότι πήρα μια μυρωδιά της όψης τους αλλά και της κόψης τους, προπάντων όταν απαντούσαν στις ερωτήσεις του κοινού. Πήρα επίσης και μια ιδέα του κόσμου που τους παρακολουθεί. Και στις δύο περιπτώσεις οι μεσήλικες ελληνίδες γυναίκες κυριαρχούσαν στην αίθουσα, αν και τον τόνο όπως μου φάνηκε τον έδιναν οι άντρες.