Χτες το μεσημέρι, έξω από το συμπαθέστατο νοσοκομείο Λευκός Σταυρός, όπου εγχειριζόταν επιστήθιος φίλος, με πλησιάζει ένας καθ'όλα αξιοπρεπής κύριος με καρώ κοντομάνικο πουκάμισο παλιάς σχολής, μπεζ παντελόνι και καστανό μαλλί κολλημένο με "τσατσάρα" σε άψογη φόρμα "Βαλεντίνο". Κάπνιζα αφηρημένος στην αγωνία μου γιατί η εγχείρηση κρατούσε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο από τον προβλεπόμενο και υποθέτω ότι δεν θα ήμουν στα πιό κοινωνικά μου. Τεντώνει λοιπόν το χέρι του ο υπεράνω υποψίας κύριος, κρατώντας ένα γυαλιστερό φυλλάδιο και μου λέει "Χριστιανικό Ραδιόφωνο". Προς στιγμήν και απορροφημένος σε δυσάρεστες σκέψεις όπως ήμουνα δεν κατάλαβα την παραίνεση και είπα ένα αδιάφορο "ευχαριστώ πολύ", τραβώντας την τζούρα μου. "Δεν πιστεύετε;", με ρώτησε ο κύριος με το γυαλιστερό μαλλί. Έστρεψα το βλέμμα μου στο πρόσωπό του και εκείνος το δικό του ίσα στα μάτια μου. Όση αλλεργία έχω στον προσηλυτισμό, άλλη τόση έχω και στην παραβίαση του προσώπου μου από αγνώστους. Μάλλον κάπως θα τον είδα σαν Ζουμπουλία από το "Παρα 5" και του απάντησα ενθουσιωδώς "βεβαίως και πιστεύω, αλλά είμαι Βουδδιστής".
Αυτό το βλέμμα ανάμεικτης φρίκης και περιφρόνησης του κυρίου με τα γυαλιστερά μαλλιά θα ήταν γιά μένα το γεγονός της ημέρας, αν δεν επισκιαζόταν από την επιτυχή κατάληξη της εγχείρησης του αγαπητού μου φίλου. Πάντως ο κύριος με τα γυαλιστερά μαλλιά προχώρησε προς τα (παράνομα) σταθμευμένα μηχανάκια στο πεζοδρόμιο και άφησε πάνω στο καθένα και από ένα "Χριστιανικό Ραδιόφωνο". Το λες και δίκαιη τιμωρία, αφού Τροχαία ή Δημοτική Αστυνομία δεν κυκλοφορεί σ' αυτή την πόλη.
