Κι αυτό δεν θα είναι διόλου απίθανο μιας και διάγουμε μία περίοδο που από την ιστορική αλήθεια ο περισσότερος κόσμος φαίνεται να προτιμάει (γιατί άραγε;) πιο πολύ ότι τον εκφράζει/σώζει ψυχοϊδεολογικά που κουνάει την πολιτική τους ουρά και με τρε μπανάλ αισθητική. 

Κι άλλα παρατήρησα που είχαν ενδιαφέρον, τουλάχιστον για μένα, να όπως ας πούμε στην ποδοσφαιρική γαλλική ligue 1 πρώτη μέχρι στιγμής είναι η άγνωστή μας Λανς που έχει και την καλύτερη άμυνα, ενώ δεύτερη είναι η γνωστή μας Παρί Σεν Ζερμέν και έχει και την καλύτερη επίθεση. Της Παρί η φετινή χρηματιστηριακή αξία της είναι 920 εκ. ευρώ, όπως με ενημέρωσε επίσημα η Καταριανή διοίκησή της και σε ετήσια βάση το συνολικό μισθολογικό της κόστος αγγίζει τα 196,79 εκατομμύρια ευρώ. Για το αν θα έχει κέρδη και πόσα θα με ενημέρωσουν ευχαρίστως όταν λήξει η περίοδος '25-'26. Η Λάνς τώρα, είναι μία σταλιά πόλη κοντά στο Βέλγιο με πληθυσμό 40χιλ κατοίκους και θέλω πολύ να βγει πρωταθλήτρια φέτος αυτή η ομάδα που το μπάτζετ της δεν θα φτάνει ούτε στο μικρό δακτυλάκι της Παρί. Ναι, κι ένας λόγος είναι να μην καθορίζει τα πάντα το χρήμα, αλλά πάντα να υπάρχει κάτι άλλο που θα κερδίζει ότι το χρήμα ρίχνει στο παιχνίδι.  

Υπάρχει και κάτι που όμως δεν το παρατήρησα έξω στον κόσμο αλλά το είδα σε σινεμά κι αυτό ήταν ένα Γαλάζιο μονοπάτι, ο μέγας και απίστευτος Αμαζόνιος δηλαδή. Ναι, ταινία είναι, του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Γκαμπριέλ Μασκάρο όπου ηχούν τα βραζιλιάνικα πορτογαλικά, αυτή η κελαριστή γλώσσα που σε γλυκαίνει. Μιλάμε για μια ταινία βραβευμένη το '25 στο Βερολίνο. Με φυσικότητα, απλότητα, σύγχρονη αισθητική και δραματουργία ο Μασκάρο αφηγείται πολύ εύστοχα την ιστορία μιας φτωχής συνταξιούχου σε μία φάση, ας πούμε επιστημονικής φαντασίας, που τους μεγάλους ανθρώπους τους μαζεύει το καθεστώς ως άχρηστους και τους στέλνει στην Αποικία, που απ'ότι ακούγεται κανείς τους δεν επιστρέφει από εκεί. Κι αυτό είναι ένα μέτρο του καθεστώτος για να μην επιβαρύνεται με οποιοδήποτε τρόπο ο ενεργά οικονομικός πληθυσμός, τουτέστιν μας παραπέμπει σε οικονομική ανάπτυξη, που απ'ότι έχουμε μάθει στη ζωή μας ποτέ δεν είναι δίκαια. Μάλιστα και άραγε μήπως πιστεύεται ότι είναι απίθανο στο εγγύς μέλλον να προκύψουν τέτοιες επιλογές σε διάφορες χώρες; Όχι, ε; 

Το θέμα της ταινίας είναι οι περιπέτειες της συνταξιούχου, που από μέσα της και από έξω της (ψυχή τε και σώματι δηλαδή) θέλει να ζήσει τη ζωή της όπως της βγαίνει και της αρέσει, ελεύθερη κι ωραία θα λέγαμε εμείς κι έτσι το σκάει από τις διωκτικές κρατικές υπηρεσίες και περιπλανέται στον Αμαζόνιο ερχόμενη σε στενή επαφή με έναν κόσμο διαμορφωμένο από αυτόν τον απέραντο φιδίσιο ποταμό με τα υπέροχα μαγικά του κόλπα. Τις περιπέτειες αυτής της γιαγιάς Τερέζας (εκπληκτική η Ντενίζ Γουένιμπεργκ ) παρακολουθήσαμε χαλαροί κι αγαλλίασε η ψυχή μας. Και όχι μόνο, δυο τρεις φορές που αυτές τις μέρες λόγω ηλικίας πήγα να μιζεριάσω στην καθημερινή ρουτίνα, τότε σβίνγκγκγκγκ από το νου μου το πνεύμα της ταινίας και το πήρα αλλιώς, ε, ναι, όσο αλλιώς μπορώ να το πάρω, πάρεις, πάρει εξ αιτίας μιας ταινίας επαναστατικά υπέροχης που ήταν αυτή, όπως επαναστατικά υπέροχοι ήταν οι Σούφοι και οι ρεμπέτες στην καθημερινή τους ζωή.