Πάλι μετά από χρόνια, ξανασκέφτηκες το ερώτημα και το διατύπωσες έτσι: Πως γίνεται και κάτι που δημιούργησαν κάποιοι άλλοι αιώνες πριν, εδώ στη γειτονιά μας ή στου διαόλου τη μάνα, να σου μιλάει, να σε τσιγκλάει και να σε συγκινεί; Με λίγα λόγια, πως γίνεται κι εμπνέεσαι απ' το αρχαίο; Όπου αρχαίο, εννοείς ακόμα κι αυτό της προηγούμενης δεκαετίας. Σκέφτηκες τότε πως κάποια από τα χαρακτηριστικά των απανταχού ανθρώπων παραμένουν αναλλοίωτα μέσα στις χιλιετίες και η σκέψη αυτή, δίχως να το έχεις υποψιαστεί, σε οδήγησε στο σχοινί του ακροβάτη. Διότι αυτό σημαίνει παρακαλώ, ότι μαζί με τις δυνάμεις του φωτός διατηρούνται ακμαίες και οι άλλες, οι του έξω απ'εδώ. Μμμμ, τότε προς τι όλος αυτός ο κόπος και η αγωνία και το ψάξιμο; Προς τι οι αγώνες, οι θυσίες, ο πόνος και οι υπερβάσεις; Λες για τις γκρίζες ζώνες να γίνεται όλη αυτή η φασαρία, όλο αυτό το μακελλειό; Διότι, αν το χοντρό δίλημμα διαχρονικά παραμένει, κάτι σαν σοσιαλισμός ή ωμή βαρβαρότητα, τότε μήπως ότι κι αν κάνουμε είναι μια τρύπα στο νερό; Η αλήθεια είναι ότι οι απαντήσεις που έχουν δοθεί, καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα. Κι έχουν δοθεί από μαχητές που νοιαζόντουσαν, από ξεχωριστές φυσιογνωμίες. Είτε με το έργο τους ή με τον στοχασμό τους, είτε ακόμα και με τη ζωή τους. Όμως αγαπητοί μου, παρόλα αυτά μήπως κι εσείς έχετε την γνώμη, ότι οι λύκοι με δέρμα προβάτου μοιάζει να μην είναι προσωπική επιλογή, αλλά η αναπόφευκτη κατάληξη ακόμα και αυτών που λοιδορούν αυτό το μασκάρεμα; Κι ας μην αναφερθούμε σ'αυτούς που δεν το θεωρούν μεταμφίεση, αλλά αναλλοίωτο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, διότι τότε θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα.  

Ας σταματήσουμε εδώ τον κατήφορο, που δεν ξέρουμε κιόλας αν βγάζει πουθενά, και ας πάμε κάπου συγκεκριμένα. Ας πάμε στο Sounds of silence, αυτό το ξεχωριστό τραγούδι της ποπ και στους δημιουργούς του, το υπέροχο ντουέτο, τους γλυκύτατους Simon and Garfunkel. Κατέφθασαν τότε μαζί με τα άλλα υπεραντλατικά κι αγγλοσαξωνικά τραγούδια, σαν αεράκι που φυσούσε μακριά μας μια άχαρη και κιτς από πολλές πλευρές καθημερινότητα, βάζοντας στη θέση της μια άλλη, με βάθος, κι ευαισθησία, με τρυφερότητα και μαγεία. Αχ, αυτή η πλανεύτρα η τέχνη, που είναι ικανή για όλα! Θυμάμαι κι άλλα δικά τους, που συνόδευαν τις ονειροφαντασίες μου και μ'έκαναν να νιώθω καλά. Νάμαι μυστηριώδης, διαθέσιμος και ξεχωριστός να πλέω με τα τραγούδια τους παραμάσχαλα, περισσότερο προς τα ενδότερα, παρά προς τα έξω στο ανοιχτό πέλαγος. Να μερικοί τίτλοι: The Boxer, El condro pasa, Cecilia, Bridge over trouble water, Mrs Robinson, Scarborouch fair, Bye bye love. 

Που τα θυμηθήκαμε τώρα όλα αυτά; Ένα ηλεκτρονικό πουλάκι μας είπε ότι, σαν σήμερα πριν από μισό αιώνα κυκλοφόρησε το θρυλικό Sounds of silence και πήγε άπατο. Έχει λοιπόν, μια μικρή ιστορία κι αυτό το τραγούδι που πατώντας εδώ μπορείτε να τη διαβάσετε, ακούγοντας παράλληλα αυτό το εξαίσιο διαμαντάκι του Απόλλωνα. Και που ίσως κάποιους τους ταξιδέψει σε μέρες όπου τους συνέβη κάτι δυνατό.