Πέθανε σε ηλικία 79 ετών ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Αττικής.

Ο εκλιπών είχε γεννηθεί το 1947 στον Πειραιά, όπου έκανε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες, στο λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Εγκατέλειψε νωρίς δυο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και μέχρι το 1990 εργάσθηκε στον διαφημιστικό τομέα.

"Πέθανε ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Το γράφουμε όπως το ήθελε, ούτε έφυγε, ούτε αποχώρησε, ούτε άλλα τέτοια. Ολιγαρκής, ανθεκτικός και μπεσαλής στη ζωή και τη γραφή του.

Γέννημα θρέμμα Πειραιώτης με καταγωγή από τη Μέσα Μάνη από πατέρα, και από τα ψηλά Βουνά το Μικρό Χωριό Ευρυτανίας από μάνα, ήταν όπως έλεγε ο ίδιος ευγνώμων γιατί είχε την τύχη να ζήσει σε ζόρικες εποχές στον Πειραιά, όπου το λιμάνι και ο κόσμος του τού έκαναν ταχύρρυθμα μαθήματα επιβίωσης, αξιοπρέπειας και ανθρωπογνωσίας, καθώς δούλευε από μικρός σε σκληρές χειρωνακτικές δουλειές.

Από το πρώτο του βιβλίο το 1976, ο Διονύσης Χαριτόπουλος είχε εξασφαλίσει τον έπαινο των κριτικών του πνευματικού κόσμου και ιδίως των αναγνωστών, αλλά και την αδυναμία τους να τον κατηγοριοποιήσουν. Ακατάτακτος, αταξινόμητος, αυτόνομος, είναι ορισμένα απ’ τα επίθετα που τον συνοδεύουν. Δεν ανήκει σε λογοτεχνικές σχολές, ρεύματα, παρέες, και σίγουρα δεν ακολούθησε τις επιταγές της εποχής του. Ήταν μια κατηγορία μόνος του. Μια γνήσια αντικομφορμιστική ψυχή που η γραφή της σε κάθε ένα από τα 24 βιβλία του αποπνέει την απαράμιλλη γοητεία του αυθεντικού και σχεδόν πάντα βαθιά βιωματικού. Τα βιβλία που είναι η μοναδική του κληρονομιά σε όλο τον κόσμο.

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος συνεργάστηκε αψεγάδιαστα με τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ από την ίδρυσή τους το 2007. Στο διάστημα αυτό εκδόθηκαν 12 τίτλοι και επανεκδόθηκαν 12, το σύνολο των προηγούμενων.

Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους,
έξω απ’ τα Χειμερινά Ανάκτορα, ακόμη κι αν είναι χειρότεροι
απ’ τους μέσα, γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

Μια θερμή αγκαλιά στο πανάξιο παλληκάρι σου τον Κώστα και στον αδερφό σου Γιάννη.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ"

Σ.Δ Το πρώτο βιβλίο του που διάβασα ήταν το "Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι", 1989, τσίμπησα με τον Μπούκοβι και το αγόρασα, μιας και δεν είχα ιδέα γι'αυτόν. Μου άρεσε τόσο ώστε πήρα φόρα και διάβασα τα " Εναντίον του Marlboro" 1991,  "Από εδώ πέρασε ο Κιλρόι", 1992, "Πειραιώτες (ιστορίες και ειδήσεις, 1947-1967)", 2016, "Εκ Πειραιώς" (μυθιστόρημα) 2012, "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" (ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη) οριστική έκδοση 2003,  "Ημών των ιδίων" (δοκίμια) 2003 και " Εγχειρίδιο βλακείας" (δοκίμιο) 2008. Καθένα απ'αυτά μου έδινε φόρα και προχωρούσα στο επόμενο μετά χαράς. Με λίγα λόγια για χρόνια υπήρξε ένας αγαπημένος μου συγγραφέας.

Συνεντεύξεις του κάποια στιγμή σταμάτησα να διαβάζω γιατί μου προκαλούσαν μία δυσφορία, αυτή η καθετότητα που έβγαζε με άφηνε άλαλο. Το ότι Χαριτόπουλος και Κάραλη ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν με ξεμάτιασε κι αυτό γιατί ήταν μια εξαιρετική περίπτωση για τα ετερώνυμα, που όπως είχαμε μάθει από μικροί, έλκονται. Συνήθως με ανεβάζει όταν επιβεβαιώνονται στη ζωή δοξασίες που κυκλοφορούν στα παραδοσιακά της σταυροδρόμια.

Για το τώρα ως στεφάνι, λέω να προσπαθήσω να ξαναδιαβάσω όσα βιβλία του βρω στη βιβλιοθήκη μου κι αυτό διότι σήμερα που προσπάθησα να θυμηθώ το περιεχόμενό τους, το ύφος τους, την ατμόσφαιρά τους και δεν θυμόμουν τίποτα. Μιλάμε για βιβλία που διάβασα έως και 30 χρόνια πριν, οπότε ως ένα βαθμό φυσιολογικό δεν είναι; 

biblionet.gr/ Στοιχεία του βίου του Διονύση Χαριτόπουλου και όλα τα βιβλία του