Αυτό το φαινόμενο, του να προηγούνται οι λέξεις από τις σκέψεις, οι φράσεις από τις εμπειρίες, ήταν ήδη συχνό στις ζωές μας, αλλά τώρα με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχει γίνει ο κανόνας. Ποιο νάναι το κίνητρο αυτής της υψηλού επιπέδου πλαστοπροσωπίας, όπου το δήθεν περισσότερα προβλήματα δημιουργεί παρά λύνει; Αν κρίνω από τον εαυτό μου, διακρίνω συχνά την ευκολία να παραμερίζει τα πάντα για να κερδίζω αέρα πατέρα πόντους. Δεν είναι όμως μόνο κινητήρια δύναμη η γνωστή Φαρισαίικη υποκρισία. Από όσο μπορώ να διακρίνω εδώ κατοικοεδρεύει ένας τρόπος ζωής που δίνει προτεραιότητα, όχι σ'έναν αλληλοεπηρεασμό εμπειρίας και στοχασμού, αλλά σε μία ιδιομορφία όπου η σκέψη έχει πάρει διαζύγιο από τις πράξεις που απαρτίζουν το βίο. Μια σκέψη που νιώθει βολικά στο βασίλειό της, εκεί όπου έχει το ελεύθερο να εκφράζει ότι της κατεβαίνει δίχως να υπολογίζει τα ντράβαλα των πράξεων κι αφήνοντας τα βιώματα έρμαια στην τύχη τους. Μια σκέψη που φιλοτεχνεί προσωπεία προς κατανάλωση ή επίδειξη της υψηλής τεχνικής της. Μια τέτοια σκέψη δεν ξέρω αν μας βοηθάει να είναι ανοιχτά κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας.
Αλλά ποια είναι αυτή η Λάνα Νελ Ρέι; Ρώτησα και έμαθα. Είναι μία 28αρα Νεοϋoερκέζα τραγουδοποιός που το πραγματικό της όνομα είναι Ελίζαμπεθ Γκράντ. Διάβασα ότι δεν θεωρείται της ελαφρότητας κι ότι έχει κι εμπορική επιτυχία. Είδα και φωτογραφίες της. Όμορφη κοπέλα κι εκφραστική φαίνεται και σέξι. Οπότε τι τρέχει και θέλει να είναι νεκρή; Μια ματαιότητα να την έχει κυριεύσει; Ένα νόημα που δεν το βρίσκει; Μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες που μοιάζει σαν να την εξάντλησαν; Πουλάει κι όποιος αγοράσει; Ποιος ξέρει να μας βοηθήσει; Μήπως ο θεός και η μυστήρια ψυχή της;
Παρεμπιπτόντως είδα ότι πρόσφατα κυκλοφόρησε κι ένα καινούργιο άλμπουμ της, το Ultraviolence. Κι έτσι άκουσα στο youtube μερικά από τα νέα τραγούδια της. Διάλεξα δύο. Το "Fucked My Way Up To The Top" που μου μοιάζει με κινέζικο. Και το "Money Power Glory" για να εντρυφήσουμε σ'αυτά που τα φτιάξαμε για να μας δυναστεύουν.

"Θα ήθελα να ήμουν ήδη νεκρή. Δεν θέλω να συνεχίσω να κάνω τίποτα, αλλά συνεχίζω. Έτσι νιώθω, αν δεν ένιωθα έτσι, δεν θα το έλεγα. Θα φοβόμουν, εάν ήξερα ότι πλησιάζω το θάνατο, αλλά....." Το διάβασα στη lifo μαζί με το σχόλιό της.