έστω κάποιος να την συμπονεί λίγο, σκεφτόμουνα. Ένας, μία που να πάει να την πάρει μακριά από τα νύχια των μάνατζερ, να τη σώσει, εν ανάγκη ακόμα και από τον εαυτό της. Τι την αφήνουν και ξεφτιλίζεται έτσι;

Διαβάζοντας πριν τρία χρόνια όλα αυτά τα ρεπορτάζ, ήταν σαν να διάβαζα το αγγελτήριο ενός θανάτου. Κι όταν είδα στην τηλεόραση ότι την βρήκαν νεκρή στο σπίτι της στο Λονδίνο, πίκρανε το στόμα μου. Μιλάω για την Αγγλίδα Emy Winehouse που στις 23 Ιουλίου του 2011 μας αποχαιρέτισε για πάντα. Αυτό το παρτσακλό έζησε, όπως έζησε, 27 χρόνια.

Θα μου πείτε και με το δίκιο σας, για τόσους και τόσους που πέθαναν και πεθαίνουν σε άθλιες συνθήκες, για ανθρώπους που τους έχουν αλλάξει τον αδόξαστο, για άλλους που πνίγονται, που τους βρίσκουν νεκρούς από πείνα, από δίψα, για παιδιά που τα ξεσκίζουν, για ανήμπορους γέροντες που τους παρατάνε, για....για... Ο.Κ. Έχω υπόψη μου αρκετούς απ'αυτούς τους θανάτους και για κάποιους έχω χλωμιάσει, μου έχει κοπεί η μιλιά. Αλλά, πέρα από τους οικογενειακούς του ανθρώπους που έχουν πεθάνει, ο καθείς μας είναι και οι άλλοι, οι δικοί του θάνατοι, αυτούς που τους κουβαλά σαν να είναι αυτός ο ίδιος ο νεκρός. Αυτοί, που όταν συνέβησαν, για εντελώς προσωπικούς λόγους, τον άδειασαν εντελώς και τον έστειλαν αδιάβαστο να χωθεί σε μια σκοτεινή γωνιά. Εμάς λοιπόν, αυτό μας συνέβη και με την Έιμι, μια τραγουδίστρια που μας άρεσε και για τα τραγούδια της και για το γεγονός που προσπαθούσε απεγνωσμένα να ξεφορτωθεί τον θάνατο που κουβαλούσε μέσα της από μικρή.

Γι'αυτό νομίζω επέστρεφε συχνά Πίσω στο Μαύρο, για να αναμετρηθεί ξανά και ξανά μαζί του έως ότου το νικήσει ή νικηθεί απ'αυτό. Φαντάζομαι ότι ένοιωθε πως ήταν αδύνατον να συνεχίσει να ζει κουβαλώντας αυτό το βαρύ φορτίο. Καμιά φορά, έτσι όπως στα κουφά φέρνω την εικόνα της στο μυαλό μου, για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου αισθάνομαι τα μάτια μου να γυαλίζουν. Υποθέτω ότι πρόκειται για το σημάδι μιας ψυχικής ενέργειας που εξακτινίζεται προς κάθε κατεύθυνση, ως οβολός συμπαράστασης στις χιλιάδες άλλες ανώνυμες Έιμες του γαμημένου αυτού κόσμου. Το πιστεύω αυτό διότι μερικές από τις φορές που είχα πιάσει πάτο, ένοιωθα να με διαπερνά ως ρίγος μια τρυφερή ενέργεια αγνώστου πατρός και ταυτότητας. Χαιρετίσματα στα φεγγάρια σας καλοί μου και καλές μου και να ευχαριστείτε το θεό που είστε τυχεροί γιατί έχετε ακόμα μια ουράνια λάμπα παρηγοριάς. Κι ακούστε την εκτέλεση αυτήν, που έγινε το 2008 στη Γαλλία.