Η Μόνικα αρχέγονο δώσιμο στο Ωνάσειο, η Βίκυ Μοσχολιού μούσκεμα κάτω από μαρκίζες και η Ελευθερία ως γλυκύτατο αεράκι στο Ηρώδειο. Μια παρόρμηση θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι εδώ έχουμε τα τρία πρόσωπα της Παναγιάς. Σωστό εν μέρει, διότι η Παναγιά έχει τόσα πρόσωπα όσα κι αυτοί που προστρέχουν στην χάρη της και παρακαλούν για μία χάρη. Για τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες, χρόνια καλά και πολλά.Βρε βρε, η Μόνικα, επιτέλους έγραψε κι ένα τραγούδι με ελληνικούς στίχους. Αυτό κι αν είναι είδηση. Συμπαθητικότατο το τραγουδάκι αυτό. Ένα στιχάκι προς το τέλος, έχω τη γνώμη ότι αντανακλά μια καινούργια συμπεριφορά. Γιατί ποιος παλιός θα έλεγε : "Μα πείσμωσα κι απάντησα / πως όπου κι αν κοιτάξω βλέπω εσένα", ε ποιος; Αυτή είναι νέα ψυχολογία. Οι παλιοί θα έλεγαν κάτι σαν κι αυτό : Σαν ξύπνησα σε φίλησα / σε λάτρεψα και τα' δωσα όλα για σένα.
"Σε ποιον έρωτα ζω" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στις 6/1/13. Επισημότητες, αλλά στις μέρες μας χρειάζονται κι αυτές.
Αξεπέραστο τραγούδι, ερμηνεία, όλα. Η Μοσχολιού, που από τα δεκατρία της δούλευε ως κορδελιάστρα στο Μοναστηράκι και στο απόγειο της δόξας της εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, το Ρόαγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου και το θέατρο Ολυμπιά του Παρισιού. Γκράντ σουξέ. Το στιχάκι του Μ.Ελευθερίου "...κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα / δεν έχεις κάτι για να μου πεις." , δύσκολα θα βρεθεί κάποιος νέος που να του ταιριάζει, λέω εγώ. Η αλήθεια είναι πως αυτοί δέχονται στις μέρες μας μια επίθεση παραφρόνων, που όμως φέρνει πιο πολύ στο απρόσωπη και επί του παρόντος μάχες δεν έχουν δώσει. Είναι διαφορετικό όμως να έχεις μάθει πράματα από καταιγίδες και παρόλα αυτά να το βουλώνεις, σε στυλ "σιγά τα λάχανα" ή με μια άλλη ερμηνεία " τι νόημα έχει;".
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου. Μουσική: Γιάννης Σπανός.
Από τον εξαίρετο δίσκο: " Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό", 1977.
Οι δεύτερες εκτελέσεις, κατά την γνώμη μου, δεν πλησιάζουν την αρχική, μοναδική κι αξεπέραστη ερμηνεία της Μοσχολιού, ούτε σε αυτό το τραγούδι, ούτε στο "Άνθρωποι μονάχοι" από τον ίδιο δίσκο.Έτσι για την ιστορία...Δημήτρης Βογιατζόγλου.
Ο γλάρος, από τη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο Ηρώδειο με τραγούδια από τον ελλην. κινηματογράφο στις 25/9/2013. Μαζί της η Ορχήστρα των Κυκλάδων υπό τη διεύθυνση του Νίκου Κυπουργού. Η συναυλία έγινε για την ενίσχυση του συνδέσμου "Μαζί για το παιδί".
Το τραγούδι αυτό πρωτοακούστηκε στην ταινία ''Η Αλίκη στο ναυτικό'' το 1961.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Αλίκη Βουγιουκλάκη
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος.
Αυτά τα στιχάκια ( 48 ετών ήταν ο Σακελλάριος όταν τα έγραψε και 35 ο Χατζιδάκις ) που σκορπούν απλόχερα μια αθωότητα, ένα παιχνίδι και μία καλοσύνη, την εποχή που γράφτηκαν, ακόμα κι αν δύσκολα ήταν όλα αυτά ανιχνεύσιμα μέσα στη ζόρικη ζωή, εν τούτοις φαίνεται πως εξέφραζαν τις διαθέσεις πολλών. Καλά, σήμερα, τέτοια στιχάκια μόνο ένας εντελώς στον κόσμο του θα μπορούσε να γράψει. Πριν ακούσετε το τραγούδι, αν θέλετε διαβάστε τα και μετά προσπαθείστε να τα τραγουδήσετε μαζί με την Ελευθερία.
Μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλάζια
κι ήτανε κι ένας γλάρος με ολόλευκα φτερά
κι όλο την κοντοζύγωνε για να της κάνει νάζια
και τις φτερούγες του έβρεχε στα γαλανά νερά
Και ζήλεψα τη βάρκα τη μικρή τη χιονάτη
που της φιλούσε ο γλάρος το κατάλευκο πανί
Και νοιώθω σαν βαρκούλα στα γαλάζια τα πλάτη
που όλο περιμένει κάποιο γλάρο να φανεί
Ένα γεράνι κόκκινο λουλούδισε στη γλάστρα
κι ήρθε μια πεταλούδα που πετούσε σαν τρελή
Και ποιος να ξέρει άραγε τι του 'πε η ξελογιάστρα
και κείνο εκοκκίνισε ακόμα πιο πολύ
Και όλο συλλογιέμαι τα φτερά τ' ανοιγμένα
αλλά το τι να είπαν δεν το βρίσκω, ομολογώ
Ποιος άραγε το ξέρει να το πει και σε μένα
Ας τ' άκουγα από σένα κι ας κοκκίνιζα και 'γω
Χθες το φεγγάρι ασήμωσε της λεύκας μας τα φύλλα
που στέκονταν ακίνητη εκεί στην ερημιά
κι όταν ο Μπάτης φύσηξε της ήρθε ανατριχίλα
κι αμέσως τρεμουλιάσανε τα φύλλα τα ασημιά.
Και όλο συλλογιέμαι, συλλογιέμαι πως κάτι,
πρέπει να είπε ο Μπάτης μυστικό μες τα κλαδιά
Ας τ' άκουγα από σένα τα λογάκια του Μπάτη,
κι ας ένιωθα να τρέμει σαν τα φύλλα η καρδιά
