Στις συναυλίες λοιπόν, εισπράττουν άμεσα τα όποια αποτελέσματα της δουλειά τους και διαπιστώνουν αν αυτή κάνει γκελ στον κόσμο ή χάνεται κάπου στο μηδέν της βαρεμάρας που παράγουν οι συνταγές. Μιλάμε φυσικά για μουσικούς και τραγουδοποιούς που το έργο τους τσιμπάει μια στάλα από το φως της ψυχής τους μεταφέροντάς μας τις αλήθειες της ζωής τους και περιορίζοντας έτσι του καταναλωτικού προϊόντος τη δύναμη.

Αυτή τη βδομάδα προσέξαμε τρεις μουσικούς, παλιές καραβάνες, για διαφορετικούς λόγους τον καθένα.  

Ο πρώτος είναι ο 66 χρονος Βρετανός Μπράιαν Ίνο, εμβληματική μορφή της ηλεκτρονικής μουσικής. Ιδρυτικό μέλος των Roxy Music στις αρχές της δεκαετίας του '70, εφευρέτης της μουσικής ambient και συνεργάτης ως παραγωγός των Talking Heads, Ντέιβιντ Μπόουι και U2. Ο Ίνο είναι ένας από τους πλέον εξαίρετους μουσικούς στον χώρο όπου κινείται. Η δημοφιλία του όμως δεν είναι ανάλογη του έργου που έχει παράγει. Μ'ένα προσωπικό τσάκισμα στέκεται στο ημίφως των κάθε φορά συνεργατών του. Αυτή τη βδομάδα ο Ίνο έγραψε μία επιστολή στην ιστοσελίδα του Αμερικανού φίλου του Ντέιβιντ Μπερν, ηγετική μορφή των Talking Heads. Το θέμα αυτού του γράμματος είναι η ευθύνη των Αμερικανών για τις βαρβαρότητες των Ισραηλιτών εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα. Στον πυρήνα αυτής της ανοικτής επιστολής που έχει τίτλο " Η Γάζα και η απώλεια του πολιτισμού", θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν η δύση να στηρίζει την εθνοκάθαρση στη Γάζα. Είναι όχι μόνο τώρα, αλλά 66 χρόνια αυτό κάνει. Έτσι το θέμα μας είναι γιατί το κάνει και πως θα την σταματήσουμε. Η επιστολή προφανώς μας άρεσε. Μεστή, σαφής, απλή και καίρια. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο αυτό όπως αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα το Βήμα / κόσμος. Και πατώντας  εδώ  θα ακούσετε το HOME ένα τραγούδι που έγραψε μαζί με τον Ντέιβιντ Μπερν. Και κάτι ακόμα, λεπτομέρεια είναι, αλλά για μας έχει τη σημασία της. Στη φωτό του Βήματος παρατηρήσαμε ότι ο Ίνο δε χρωματίζει τα μαλλιά του. Αυτό μας άρεσε. 

Ο 70 χρονος Διονύσης Σαββόπουλος είναι ένας τραγουδοποιός που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του Ελληνικού τραγουδιού εδώ και μισό αιώνα. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κέρδισε όλες τις παρτίδες τις οποίες έπαιξε. Είχε όμως κάτι το πολύ ενδιαφέρον η στάση του. Όταν έχανε, πλήρωνε και με το παραπάνω. Και δεν το έβαζε κάτω, όπως δεν μασούσε και τα λόγια του. Για μας πάντως είναι αυτός που οδήγησε το τραγούδι μας στη σύγχρονη εποχή από κάθε άποψη. Και το κατάφερε συνταιριάζοντας τους ήχους της δύσης με αυτούς της γης μας και της ιστορίας μας και τις εκλάμψεις από το παιχνίδι του εγώ με το εμείς. Δημιούργησε έτσι ένα εντελώς προσωπικό σύμπαν που χωρούσε σχεδόν όλους. Κι αυτό γιατί μ'ένα μαγικό τρόπο και με όρους τέχνης κι ελευθερίας ανέσυρε το κοινό μας βίωμα μέσα απ'αυτά που ζούσε ο ίδιος. Έτσι το σύμπαν του ήταν ανοιχτό σε όσους δεν ντρεπόντουσαν να καθίσουν πίσω κάθε φορά που είχαν ανάγκη να ανασάνουν βαθιά, να πάρουν δυνάμεις για να παραμείνουν άνθρωποι ακόμα και όταν έπρεπε να κοντράρουν τον κάπρο της όποιας εξουσίας.

Τη Δευτέρα 11 Αυγούστου με ένα εισιτήριο παρακαλώ, ο Σαββόπουλος, ο Μαχαιρίτσας, ο Μουζουράκης, η Πρωτοψάλτη και η Αρβανιτάκη θα κάνουν το δικό τους παιχνίδι, τη δική τους παράσταση στο Δημοτικό Στάδιο της Καλαμάτας. Με αφορμή αυτήν τη συναυλία ο Σαββόπουλος έδωσε μία συνέντευξη στην Καλαματιανή εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Σύντομες απαντήσεις, περιεκτικές με νόημα και θέση, απ'αυτές που αν αφηρημένος τις προσπεράσεις, σίγουρα κάτι χάνεις. Πατώντας εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη αυτή. Και πατώντας   εδώ  θα μπορέσετε ν'ακούσετε το δίκοπο Καλοκαίρι ( ένα τραγούδι του 1989 από το άλμπουμ "Το κούρεμα" ).

Ραβάναστρον τουτέστιν ο αρχαιότερος πρόγονος του βιολιού. Και κέντρο νυχτερικό, μικρό και γουστόζικο κάπου στο Γκύζη, που τη δεκαετία του'90 παίζανε εκεί διάφοροι τύποι μια μουσική, που αργότερα την βαφτίσανε έθνικ. Είχαμε τρυπώσει στα σκοτάδια του αρκετές φορές. Εκεί ακούσαμε πρώτη φορά τον έξοχο Βοιωτό Γιώργο Μάγγα με τα γυαλιστερά κουστούμια του και τα χρυσά πασούμια του. Εξαιρετικό κλαρίνο και σόουμαν ο κύριος, πάντα μαζί με την κυρία του στο τραγούδι. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ μας εκτίναξε στο άπειρο της ψυχής μας ο Ψαραντώνης. Εκεί είδαμε για πρώτη φορά την Κανά και την Τσαλιγοπούλου, πιτσιρίκες και το χαρήκαμε όταν πάλεψαν με τα θεριά της τέχνης τους και τα νίκησαν. Κι άλλους που δεν τους θυμάμαι. Θυμάμαι όμως και αυτόν που εκείνα τα χρόνια μας είχε πλανέψει.

Κυρίες και κύριοι, ο ξεχωριστός Ρος Ντέιλι. Όσοι δεν τον γνωρίζετε, πρόκειται για έναν Ιρλανδό που ζει στην Ελλάδα 39 ολόκληρα χρόνια, τα περισσότερα στην Κρήτη. Ήρθε το '75 σε ηλικία 23 χρονών και τον κράτησε η Κρήτη με την μουσική της και τους ανθρώπους της και τον δασκαλό του Μουντάκη με τη λύρα του, που τον θεωρεί ολοκληρωμένο μουσικό. Φαίνεται λοιπόν, ότι σε νεαρή ηλικία ο Ντέιλι ρισκάρισε μια επιλογή ζωής, που αν δεν την έκανε ποιος ξέρει αν θα έβρισκε ποτέ το δρόμο του. Στη συνέντευξη που έδωσε στον Παναγιώτη Γεωργουδή περιγράφει πως εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί μία σχολή στο χωριό Χουδέτσι Ηρακλείου. Πρόκειται για μια μουσική κοινότητα η οποία και διοργανώνει τα πέντε τελευταία χρόνια ένα διεθνές φεστιβάλ παγκόσμιας εμβέλειας. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με τις ανατολικές μουσικές παραδόσεις που καλλιεργούνται εκεί σε ένα πνεύμα συνεργασίας και εθελοντισμού, τόσο από τους καλλιτέχνες όσο και από αρκετούς τους κατοίκους του χωριού. Κάθε χρόνο επισκέπτονται το χωριό αυτό περίπου 20 χιλιάδες επισκέπτες, με τους περισσότερους να καταφτάνουν από 7 έως 10 Αυγούστου, όπου γίνεται το Φεστιβάλ μουσικής ανατολικής παράδοσης. Η κατατοπιστική συνέντευξη του Ρος Ντέιλι δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών με τον τίτλο "Με τη μουσική συνομιλώ με το ιερό εντός όλων των πραγμάτων". Πατώντας   εδώ  θα εμφανιστεί στην οθόνη σας.