Με λίγα λόγια: Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1911. Το '17 οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του. Το '22 με την καταστροφή ήρθε στην Ελλάδα με τη μάνα του και τα τέσσερα αδέλφια του. Και τη μουσική την είχε μέσα του. Μάθαινε κι έπαιζε στην αρχή μονάχος του. Μετά πήγε στο Ωδείο Αθηνών, όπου πήρε πτυχίο με άριστα. Ήταν ένας από τους λίγους μορφωμένους ρεμπέτες. Οργανοπαίχτης επιπέδου στο ακορντεόν, στο πιάνο και στο αρμόνιο. Ο έξοχος κύριος Ροβερτάκης έπαιξε μαζί με όλους τους μεγάλους του ρεμπέτικου. Πέθανε το 1978 στην Αθήνα.

Σε ηλικία 14 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά δημόσια. Όταν αρρώστησε ο Δραγάτσης (γνωστός ως Ογδοντάκης) πήρε τη θέση του σε μία ορχήστρα που συνόδευε βωβές ταινίες στο σινεμά Ηλύσια. Από τότε μέχρι το 1972 εργάστηκε συνεχώς σε Σμυρνέικες και ρεμπέτικες κομπανίες. Πάρα πολλούς ομότεχνούς τους τούς βοηθούσε στη συμπλήρωση των συνθέσεών τους. 

Έγραψε στίχους και μουσική σε κάμποσα τραγούδια, άλλοτε μόνος του κι άλλοτε μαζί με άλλους. Τα πιο γνωστά είναι τα " Καημός μες την καρδούλα μου", "Επιάσανε τον Μπάτη", "Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια", " Το πιτσιρικάκι", "Μάνα μου γιατί με γέννησες", "Σε φιλίες δεν πιστεύω", "Ο κλεφτοτσαντάς", "Μπούκαραν μάγκες στον τεκέ"," Έλα βρε χανουμάκι μου", "Πέτρα θα κάνω την καρδιά". Το " Βάλε με φως μου βάλε με", που αναφέρεται σαν δικό του, δεν είναι. Είναι του μεγάλου Βαγγέλη Παπάζογλου και ηχογραφήθηκε το 1935.

Τον Ροβερτάκη, για να λέμε την αλήθεια, δεν τον είχαμε προσέξει. Εξ άλλου λίγα στοιχεία κυκλοφορούν γι'αυτόν. Μας πήγε όμως σ'αυτόν ένα τραγούδι που το πρωτοακούσαμε μικροί από τα τζου μποξ της γειτονιάς και το τραγουδούσαμε καμιά φορά, αν και δεν το καταλαβαίναμε πλήρως. Περισσότερο αισθανόμασταν το βαρύ ζεμπέκικο "Όταν πεθάνω θάφτε με",σε φάσεις που για αδιευκρίνηστους λόγους νοιώθαμε μια ηδυπαθή κούραση. Τότε το τραγούδι έβρισκε από μόνο του το δρόμο για το στόμα μας.

Πολλά χρόνια αργότερα μάθαμε ότι οι καναβουριές δεν έκαναν σποράκια για τα καναρίνια. Και πολύ πρόσφατα, ότι ήταν τραγούδι του αριστούχου του Ωδείου, Γιώργου Ροβερτάκη. Εντοπίσαμε μια εκτέλεση με τον Απόστολο Νικολαΐδη, που μας αρέσει αρκετά, αλλά βασικά την προτιμήσαμε γιατί τραγουδάει όλα τα στιχάκια, που τα θεωρούμε εκπληκτικά μέσα στην απλότητά τους. Λες κι έρχονται αιώνες πριν τον Χριστιανισμό και σε φτιάχνουν να εκτιμήσεις τα βασικά της ζωής. Ένα απ'αυτά είναι και η αποδοχή του θανάτου. Δεν καταφέραμε να βρούμε πότε γραμμοφωνήθηκε για πρώτη φορά. Βρήκαμε όμως την πιο σύντομη απάντηση στο τι εστί ρεμπέτικο, δοσμένη από τον Ροβερτάκη. ''Το ρεμπέτικο γράφτηκε από ρεμπέτες για ρεμπέτες. Ήταν εκείνος που έχει ένα σεκλέτι και το'ριχνε έξω''.    Η πρώτη φωτό, με παρτιτούρες παρακαλώ, είναι του 1948 στα Γιάννενα.