Το 2008 κυκλοφόρησε το 2ο άλμπουμ τους, το "Κλεψύδρα", το οποίο το κοινό τους το θεωρεί και το πιο πετυχημένο από όλα όσα έχουν κάνει. Ένα τραγούδι τους στο άλμπουμ αυτό, το "Όμορφη μέρα", το τραγούδησε ο Σαββόπουλος. Και μας προέκυψε η περίπτωση εκείνη που περιμένεις γαϊδουράγκαθο και φυτρώνει αγριοτριανταφυλλιά. Ένα τραγούδι που στο τσακ δεν έγινε "η ζωή μου όλη" του ροκ. Απ'αυτό το τραγούδι έμαθα τους Onirama. Ναι, από ένα δυνατό τραγούδι. Και μετά η ζωή έφερε άλλα, φρέσκα και ζωηρά που το παραμέρισαν. Κι όπως γίνεται με όλα τα πράματα που κάποια στιγμή γινόμαστε ένα μαζί τους, μετά παίρνει ο καθένας το δρόμο του. Αυτό έκανε και η Όμορφη μέρα πριν με βαρεθεί, και ένα βράδυ πήρε το καπελλάκι της και ξεκίνησε απλά κι αργά να κατηφορίζει για να κρυφτεί σε μια γωνιά της μνήμης μου.  

Και να που τώρα βγήκε από την φωλιά της. Το άκουσα στην τηλεόραση, ως συνοδευτικό μιας διαφήμισης ενός καλωδιακού καναλιού. Και χάρηκα και μελαγχόλησα. Από τη μια μεριά το τραγούδι αυτό θα φτάσει στ'αυτιά πολλών ανθρώπων και ίσως μερικοί του δώσουν σημασία και το ψάξουν. Κι αν αφεθούν με προσοχή, είμαι σίγουρος ότι θα τους μιλήσει, πράμα καλό. Από την άλλη διαπιστώνεις για μια ακόμα φορά ότι η διαφήμιση, όπως και η βλακεία, είναι ανίκητη. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντισταθεί στη δύναμή της. Μια παραπλανητική δύναμη που όλα τα υποτάσσει στη θέλησή της. Και που δεν είναι τόσο στο να αγοράσουμε το διαφημιζόμενο προϊόν, αλλά στο να είμαστε εσαεί πιασμένοι στον ιστό της. Αν συμβεί κάποια φορά και κοιτάξουμε και από μια άλλη γωνιά, μπορεί και να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε πως οι διαφημίσεις είναι τα πιο δυνατά πολιτικά μηνύματα. Γιατί ποιος δημιουργεί ένα ελκυστικό κοσμοείδωλο μιας κοινωνίας ( όραμα το λέγαμε παλιά) που ντοπάρεται για να έχει ως πρώτη και αδιαμφισβήτητη αξία της την κατανάλωση; Άντε μετά εσύ που την ψάχνεις τη δουλειά, να ανοίξεις καμιά τρύπα ν'ανασαίνεις, ένα μπαξέ με χτυποκάρδια κι άλλα ωραία και τρελά. Γίνεται; Δεν γίνεται, όταν είναι σε 24ωρη δράση αυτός ο πανίσχυρος απορροφητήρας της διαφήμισης που εξαφανίζει κάθε ίχνος ζωής. 

Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον μ'αυτό το τραγούδι είναι η σκοτεινιά της απελπισίας που εκφράζουν τα στιχάκια και που όσο κι αν προσπαθεί ο έντονος ρυθμός να την κρύψει, μάλλον δεν το καταφέρνει. Δύσκολο πάντως, αυτό το επί της ουσίας πολιτικό τραγούδι, να βρεθεί κάποιο κόμμα που θα το έχει στις επιλογές του. Αλλά ακόμα και αν το κάνει, τώρα πια μ'αυτήν την πετυχημένη διαφήμιση, δεν θα είναι καλή επιλογή γιατί έχει χάσει ένα μέρος της δύναμής τους. Οπότε δώρο άδωρο. Καταραμένες διαφημίσεις.

Ακούγοντας αυτό το τραγούδι, σχεδόν συνειρμικά μας επισκέφτηκε το μυαλό, ένα άλλο που έχει τον τίτλο "Μέρα όμορφη". Κι αναρωτιέσαι πόσο να διαφέρει άραγε η όμορφη μέρα από το μέρα όμορφη. Όσο η Κοζάνη από τη Λωζάνη, σου απαντά μια φωνή μέσα σου, κι ας έχουν χιόνια η μια και χιόνια η άλλη. Τείνεις να συμφωνήσεις, προσθέτοντας ότι το ένα φέρνει προς μια μαυρίλα με νιφάδες να πέφτουν και στο άλλο, μια πράσινη (πεύκου) ατμόσφαιρα με άρρωστες μουσταρδί σταγόνες. Ο κανονικός τίτλος αυτού του τραγουδιού είναι Perfect Day. Τραγούδι του Λου Ρήντ που κυκλοφόρησε το 1972 και το διασκεύασε ο Σαββόπουλος, περιλαμβάνοντας το σε ένα άλμπουμ με τίτλο το "Ξενοδοχείο" ( 1997), όπου περιείχε διασκευές τραγουδιών που του άρεσαν και οι δημιουργοί τους ήταν ξενόγλωσσοι. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί. 

Ο Λου Ρήντ (1942 - 2013), ήταν ένας βέρος Νεοϋορκέζος, γέννημα θρέμμα της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Εμφανίστηκε στη σκηνή τη δεκαετία του '60 και ήταν απ'αυτούς που άνοιξαν δρόμους, πρώτα ως μέλος του συγκροτήματος Velvet Undergrount και κατόπιν μόνος του. Η Νέα Υόρκη φαίνεται πως είχε περάσει στο αίμα του. Και το εξαιρετικό Perfect Day το αισθάνεσαι πως στάζει την ψυχολογία ενός ανθρώπου που σπιντάρισε και τώρα θέλει λίγο να ξαποστάσει, ενώ γύρω ο χαμός συνεχίζεται. Ο Σαββόπουλος διασκεύασε πολύ ωραία αυτό το τραγούδι. Όμως την πάτησε. Κι αυτό συνέβη διότι άλλο είναι να παίρνεις το δρόμο για το σπίτι σε μια πόλη που οι ηλιόλουστες μέρες σπανίζουν, όπου η ένταση και η βία, το κρύο και η μοναξιά δίνουν τα ρέστα τους κι άλλο είναι να επιστρέφεις χαλαρός σε μια πόλη που είναι ένα κρεββάτι και που έχει δίχτυ ασφαλείας τα σόγια. Σε μια Αθήνα όπου όλα σε σπρώχνουν να βγεις για να εκτεθείς ή δήθεν να εκτεθείς στους Αττικούς κυματιστούς πειρασμούς. Τη διαφορά αυτή την έπιασε στον αέρα ο Τζιμάκος και μας παρέδωσε την αυθεντική ελληνική Μέρα Όμορφη. Πατώντας εδώ ..... Το βίντεο που ακολουθεί είναι το τραγούδι των Onirama.